Έστω τώρα, στηρίξτε την

Από πού πηγάζει, αλήθεια, αυτή η υποτίμηση της ελληνικής ομάδας τις τελευταίες μέρες; Ή για να το θέσω καλύτερα, από ποιους προέρχεται; Από αυτούς που θριαμβολογούσαν στις μεγάλες νίκες στο Κίεβο και στο Καραϊσκάκη (με Κροατία). Από αυτούς που παρουσίαζαν με παχυλούς τίτλους την πρόκριση της Εθνικής σε Μουντιάλ και Euro.

Λίγη ψυχραιμία, παιδιά. Λίγες ώρες έμειναν και μετά βγάλτε χολή. Λίγες ώρες μέχρι τον -κατά πολλούς- σίγουρο αποκλεισμό της Εθνικής, οπότε στη συνέχεια και μέχρι να έρθουν στην επικαιρότητα τα καλοκαιρινά φιλικά στα βουνά της Αυστρίας και της Ελβετίας, μπορείτε να βάλετε το μανδύα του προπονητή και να κράξετε όσο θέλετε.

Μέχρι τότε, όμως, ας αφήσουμε όλοι την Εθνική να παλέψει για τις ελπίδες της κόντρα στη Ρωσία. Ναι, είναι το αουτσάιντερ, αλλά κανένα αποτέλεσμα δεν κρίθηκε πριν γίνει το ματς, πόσο μάλλον για αυτή την ομάδα που τα τελευταία 8 χρόνια μόνο χαρές προσφέρει.

Ας σταματήσουμε να έχουμε στο μυαλό μας το 2004. Πάει, πέρασε. Δεν το ξαναπαίρνουμε το Euro. Εκείνο το θαύμα δεν πρέπει να αποτελεί μέτρο σύγκρισης, αλλά σημείο αναφοράς. Ας σταθούμε δίπλα σε αυτή την Εθνική, γιατί μέχρι τώρα δεν το κάναμε. Ουδείς!

Κάποιοι ασχολήθηκαν με τον τραυματισμό του Αβραάμ, κάποιοι άλλοι με τον γιατρό της Εθνικής, κάποιοι άλλοι με τα μαλλιά του Σαμαρά και οι περισσότεροι με τις επιλογές του Σάντος. Μηδενός εξαιρουμένου. Έστω τώρα, ας θυμηθούμε εκείνες τις όμορφες μέρες του ’04 και την εμπιστοσύνη που δείχναμε στην ομάδα. Ας ελπίσουμε το ίδιο να κάνουν και οι Έλληνες. Να δείξουν εμπιστοσύνη στις δυνατότητές τους, να βγάλουν πειθαρχία στο παιχνίδι τους και ας παλέψουν για το καλύτερο δυνατό. Κι ας αποκλειστούν με ψηλά το κεφάλι!