Έχει βάση και Πράνιτς

Ήταν βέβαιο πως θα συνέβαινε. Το είχε ξεκαθαρίσει σε όλους τους τόνους, πως η φιλοσοφία δεν πρόκειται να αλλάξει. Χρόνο προσπάθησε να κερδίσει με διάφορες προσαρμογές, σχοινοβατώντας μεταξύ πεποιθήσεων και της ανάγκης για αποτέλεσμα, όντας βέβαιος ότι η πάροδος του χρόνου θα έφερνε και πρόοδο του συνόλου.

Έτσι κι έγινε. Με μία ειδοποιό διαφορά βέβαια: τον Ντάνιελ Πράνιτς. Αυτός ήταν που πήρε στην πλάτη του τον Παναθηναϊκό και πρόσφερε ένα γεμάτο τέταρτο (30′-45′) πραγματικού σεμιναρίου για την επιθετική ανάπτυξη, σκορπώντας πλατιά χαμόγελα στη Λεωφόρο και κερδίζοντας το παρατεταμένο χειροκρότημα.

Ο Παναθηναϊκός ξεκίνησε με τον Κοτσόλη κάτω από τα δοκάρια, Σπυρόπουλο, Χουχούμη στα άκρα της άμυνας και Σίλντεφελντ, Τριανταφυλλόπουλο κεντρικό δίδυμο.

Ο Μέντες ήταν το αμυντικό χαφ, οι Πράνιτς και Ζέκα εσωτερικοί μέσοι λίγο μπροστά του και οι Ντίνας, Καρέλης, Κλωναρίδης εναλλάσσονταν στην τριάδα της επίθεσης.

Αυτή τη φορά, η μπάλα δεν γυρόφερνε στα πόδια της κεντρικής τετράδας για να περάσει το κέντρο, αλλά αρκούσε ένα πέρασμα στον Κροάτη, για να γυρίσει μέτωπο προς την αντίπαλη εστία και να συντονίσει κάθε φορά και με διαφορετικό τρόπο την επίσκεψη στα καρέ του Εργοτέλη.

Παρών δήλωσε και ο Ζέκα. Ο Πορτογάλος, μετά από τρία παιχνίδια θεαματικής εξαφάνισης, δήλωσε και πάλι παρών. Χωρίς να φτάσει σε υψηλά επίπεδα απόδοσης, θύμισε κάτι από το “σκυλί του πολέμου” που τον καθιέρωσε στον Παναθηναϊκό. Δεν είχε πια λόγο και περιόρισε τις ρισκαδόρικες πάσες και κατά συνέπεια τα αβίαστα λάθη και συμμετείχε ενεργητικά στο παιχνίδι, επιθετικά και ανασταλτικά.

Κλειδιά και οι Ντίνας, Κλωναρίδης στον ρόλο των εξτρέμ που μπορούν να παρουσιάσουν την ελκυστική εκδοχή του 4-3-3. Γρήγοροι στις εναλλαγές της μπάλας, εκρηκτικοί στην πρώτη κίνηση και το ξεμαρκάρισμα και μπουκαδόροι όταν οι προωθήσεις των Σπυρόπουλου και Χουχούμη τους επέτρεπαν να πατήσουν περιοχή χωρίς υπεράριθμους αντιπάλους.

Το 1-0 του πρώτου μέρους αδικεί τους “πράσινους”, που θα μπορούσαν να είχαν σημειώσει τουλάχιστον άλλο ένα τέρμα. Στην επανάληψη, άλλαξε και πάλι δραματικά το σκηνικό.

Ο Πράνιτς “έφαγε” μια καλή στον μηρό, ο Εργοτέλης άσκησε πίεση στο κεντρικό αμυντικό δίδυμο που ανέλαβε και πάλι την ευθύνη να ανέβει η μπάλα και αποκαταστάθηκε η τάξη, για να μην υποστεί και το κοινό της Λεωφόρου overdose από την οπτασία του πρώτου μέρους.

Στο “no Pranjic, no party” του δευτέρου ημιχρόνου, ο Παναθηναϊκός επιστράτευσε ένστικτο αυτοσυντήρησης και ποδοσφαιρικό εγωισμό. Όχι τόσα ώστε να θέλξει σε απόδοση, αλλά αρκετά για να επιστρέψει σε θέση οδηγού στην αναμέτρηση και να διεκδικήσει ένα νικηφόρο αποτέλεσμα, ισχνό (αλλά σημαντικό βάσει εξέλιξης) προβάδισμα πρόκρισης.

Το πέτυχε, χωρίς να καταφύγει (και αυτό είναι το σημαντικό) σε κινήσεις πανικού. Δεν απέφυγε κάποιες σέντρες (όχι πάντως απελπισίας) και σε μία από αυτές εκμεταλλεύτηκε την καλή τοποθέτηση και τη διαφορά ύψους και διαμόρφωσε το τελικό 2-1, που αφήνει ανοικτούς λογαριασμούς για τη ρεβάνς στα τέλη του ερχόμενου μήνα.

Ο Παναθηναϊκός του πρώτου μέρους έχει όντως πλεονέκτημα. Αλλά για να διατηρηθεί στο ίδιο επίπεδο και να πλησιάσει το τέταρτο 30′-45′ της αναμέτρησης κυπέλλου, χρειάζεται τουλάχιστον ενάμιση Πράνιτς. Αυτό το… μισό μπορεί αν το βρει σ’ έναν πιο δημιουργικό Μέντες ή ακόμη καλύτερα σ’ έναν μυαλωμένο και συγκεντρωμένο Ζέκα.

Φυσικά υπάρχει και ο Ατζαγκούν, αλλά σε αυτή την περίπτωση απουσιάζει ο αμυντικός μέσος που θα πάρει πάνω του όλο το ανασταλτικό παιχνίδι στον άξονα. Σε κάθε περίπτωση, υπάρχει πλέον ένας πιλότος, μία βάση πάνω στην οποία πρέπει να χτίσει το τεχνικό επιτελείο.

Επόμενη δοκιμασία τρίτη συνεχόμενη εντός έδρας μέσα σε μία εβδομάδα, κόντρα στον Αστέρα Τρίπολης, εκεί που το Τριφύλλι αναμένεται να παραταχθεί με τα 7/11 της χθεσινής αρχικής ενδεκάδας. Η συνέχεια επί της οθόνης…