Φάση ενηλικίωσης

Έψαξα αμέσως τον Κώστα τον Μπράτσο, που είχε ήδη βάλει κάτω τα σενάρια πρόκρισης και επέμεινα σ’ εκείνο που θα προέκυπτε μετά από ισοπαλία στο παιχνίδι που ακολουθούσε μεταξύ Πολωνίας και Ρωσίας. Ένστικτο; Όχι. Περισσότερο σαδισμός θα έλεγα.

Και τελικά επιβεβαιώθηκε. Η εθνική μας κρατάει την τύχη της στα χέρια της. Βέβαια θα πρέπει να νικήσει -και μόνο να νικήσει- τη Ρωσία, η οποία δεν είναι πλέον αδιάφορη, όπως στα… όνειρα που κάναμε παιδιά. Το αντίθετο μάλιστα, πάει για δύο αποτελέσματα, ώστε να είναι σε κάθε περίπτωση στην επόμενη φάση της διοργάνωσης.

Επειδή το ένα Euro, έγιναν δύο, έγιναν και τρία, τα μηδέν Μουντιάλ έγιναν ένα, μπήκε και το πρώτο γκολ, ήρθαν και οι πρώτες νίκες, ε, δεν πιστεύω ότι νομιμοποιούμαστε πλέον να αναπνέουμε διαρκώς τον αέρα και να απολαμβάνουμε επανειλημμένως την άνεση του αουτσάιντερ.

Όχι δεν γίναμε φαβορί, ούτε φόβητρο για την υπόλοιπη ποδοσφαιρική Ευρώπη, αλλά κάποια στιγμή διάολε, θα πρέπει να αποδεχτούμε ότι μπήκαμε σε φάση ενηλικίωσης στις μεγάλες διοργανώσεις. Αντί λοιπόν να αναλύουμε τις κληρώσεις, παραγγέλνοντας το φαβορί των ομίλων μας στην τελευταία αγωνιστική με την ελπίδα να είναι αδιάφορο και να πάρουμε εύκολους βαθμούς, θα πρέπει να συμβιβαστούμε με την ιδέα ότι θα πρέπει να το κοιτάξουμε και στα μάτια και να το αντιμετωπίσουμε με τον δύσκολο τρόπο. Δηλαδή τον κανονικό! Στα ίσα, ακόμη και με θεωρητικό μειονέκτημα εφ’ όσον είναι το φαβορί του ομίλου.

Μία πρόκριση που θα έρθει ως αποτέλεσμα “εύκολων” βαθμών στο φινάλε και ευνοϊκού συνδυασμού αποτελεσμάτων, δεν συγκρίνεται με την πρόκριση από ένα ματς “ο θάνατός σου, η ζωή μου”. Όχι μόνο στα εφήμερα κέρδη του σήμερα, αλλά κυρίως στην πολύτιμη παρακαταθήκη για το αύριο…

Θυμάμαι την ικανοποίηση όταν άκουσα για πρώτη φορά τον γκραν μετρ θείο μου στο τάβλι, να μου λέει μόλις τελείωσα τις πεντάρες που μου χάρισε το ζάρι “αυτές τις έπαιξες σαν μεγάλος”! Παίξτε λοιπόν σαν μεγάλοι, γιατί διαφορετικά δεν θα γίνετε ποτέ μεγάλοι…