Φωνή λαού, οργή Θεού…

Και τώρα ποιανού τ’ αυτί θα ιδρώσει; Θα συγκινηθεί κανένας μέτοχος, μετά την σκληρή ανακοίνωση των ποδοσφαιριστών, πράττοντας το καθήκον του απέναντι στην ιστορία της ομάδας; Θα σταματήσει επιτέλους αυτό το κρυφτούλι, η κυνική και υποκριτική συμπεριφορά των μετόχων, νυν και πρώην, που κατάφεραν να οδηγήσουν την ΑΕΚ σε μεγαλύτερο αδιέξοδο απ’ ότι την παρέλαβαν το καλοκαίρι του 2004;

Τα ερωτήματα είναι ρητορικά, απαντήσεις που να ικανοποιούν και να δίνουν λύση πιθανότατα δεν θα πάρουμε. Η μοίρα της ΑΕΚ φαίνεται πως είναι προδιαγεγραμμένη και από πουθενά δεν προκύπτει ότι θα γίνει μια κίνηση για να αλλάξει η φορά των πραγμάτων. Για πρώτη φορά στα χρονικά του ποδοσφαίρου, τα αφεντικά μιας ομάδας (ενεργά ή μη) δέχονται τέτοιο “μαστίγωμα”, τόση ειρωνεία (το “dear all” από μόνο του φτάνει και περισσεύει) και τέτοιον εξευτελισμό από τους ποδοσφαιριστές της ομάδας. Οι υπάλληλοι “ξεβράκωσαν” τους εργοδότες. Παρόντες και απόντες, ορατούς και εξαφανισμένους. Με αποκορύφωμα τούτη εδώ την φράση, ο,τι πιο σκληρό έχω διαβάσει για “α-μέτοχους μετόχους”: “Η ομάδα είναι με τη θηλιά στο λαιμό, ή κόψτε το σχοινί ή σπρώξτε την καρέκλα να τελειώνουμε, μην κρύβεστε πίσω από εγωισμούς και μικροσυμφέροντα.”

Η χειμερία νάρκη των μετόχων κρατά από τότε που ανέλαβε την προεδρία ο Σταύρος Αδαμίδης. Μπήκε μπροστά να τους καλύψει, να μειώσει δαπάνες και έλλειμμα, να φτιάξει ομάδα “κάτι σαν ΑΕΚ”. Τα έκανε μαντάρα και την κοπάνησε λίγο πριν σκάσει στα χέρια του η βόμβα. Ακόμη και τα καλοκαίρια σε χειμερία νάρκη βρίσκονταν όλοι. Ή αλλιώς στον δικό τους κόσμο. Με φαρσοκωμωδίες τύπου “supporters”, πομπώδεις εξαγγελίες για πενήντα χιλιάδες μέλη (να βάζουν ένα ευρώ την ημέρα – αλήθεια, εσείς κύριε Κασνακίδη το βάζατε το ένα ευρώ ημερησίως στην ΑΕΚ;) και καμία στρατηγική, κανένας σοβαρός σχεδιασμός για να αποφύγει το κραχ η ομάδα.

Με τις ευλογίες και την κάλυψη από τη συντριπτική πλειονότητα των μέσων ενημέρωσης, που αβαντάρισαν καταστάσεις οι οποίες ήταν φανερό πως θα οδηγούσαν το καράβι πάνω στα βράχια. Καλύπτοντας για πρώτη φορά το ρεπορτάζ της ομάδας το καλοκαίρι του ’83 με διοίκηση Παναγίδη – Ρουσσάκη, μπορώ να καταθέσω ότι τέτοια ασυλία δεν είχε κανείς πρόεδρος της ΑΕΚ. Μέσω αυτής της ασυλίας από το δημοσιογραφικό σινάφι, μέσω της στήριξης Παππά (αλλά και Νοτιά – ο Ελληνοαμερικανός έχει φτάσει στο σημείο να στηρίζει ακόμα και τον …διάβολο, αν ο διάβολος δεν του ζητάει λεφτά) και μέσω της συμμαχίας που έκανε από την αρχή με τον διαχρονικό ηγέτη και αόρατο αφεντικό της ομάδας, χτύπησε ταβάνι η αλαζονεία (του Αδαμίδη) με όλα τα γνωστά και τραγικά επακόλουθα.

Από τη χειμερία νάρκη μια φορά ξύπνησαν στην ΑΕΚ. Μια μέρα. 29 Γενάρη στην Πλατεία Συντάγματος. Η μάζωξη των προσωπικοτήτων που υποτίθεται πως θα έδιναν (ή πως θα δώσουν από δω και πέρα) λύση στο πρόβλημα της ΑΕΚ. Ήταν ένα σόου απ’ τα παλιά με τη σφραγίδα του Τροχανά και τίποτα περισσότερο. Δάκρυσαν αρκετοί βλέποντας στο ίδιο τραπέζι τον Νικολαΐδη, τον Μπάγεβιτς και τον Χατζηχρήστο, αλλά είναι αργά για δάκρυα πλέον. Η ενότητα είναι αυτή που σώζει καταστάσεις, αρκεί να συνοδεύεται και από έμπρακτες αποδείξεις. Από την ΑΕΚ αυτή τη στιγμή λείπει το χρήμα. Χωρίς αυτό, θα ψάχνουμε να βρούμε του χρόνου που θα παίζει.

Το Θεμέλιο 21 έμεινε για λίγες μέρες στον αφρό της επικαιρότητας. Θα διακινδυνεύσω την πρόβλεψη ότι η δράση του θα είναι ακόμη πιο σύντομη από την ανύπαρκτη παρουσία των supporters διότι η πρόταση Τροχανά βασίζεται στη συμμετοχή χιλιάδων ΑΕΚτζήδων. Λεφτά δεν υπάρχουν πλέον και δεν περισσεύουν από κανέναν και υπ’ αυτή την έννοια κανένα Θεμέλιο 21 δεν είναι σε θέση να βγάλει την ΑΕΚ από το αδιέξοδο και να την οδηγήσει σε τροχιά ανάπτυξης. Θα το ήθελαν πάρα πολύ οι μέτοχοι που την έχουν κάνει με ελαφριά πηδηματάκια, αλλά γνωρίζουν πολύ καλά ότι στις σημερινές απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης (οι οποίες είναι σαφές ότι δεν έχουν αγγίξει και δεν θα αγγίξουν τους μετόχους) δεν περισσεύει ούτε ευρώ από την τσέπη του οπαδού της ΑΕΚ. Επιπλέον δεν υπάρχει κανένας λόγος να βάλει κάποιος τα ωραία του λεφτά στο Θεμέλιο. Τα δίνει απευθείας στην ΠΑΕ και μέσα από αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου παίρνει στα χέρια του και τίτλους μετοχών.

Κυκλοφορούν διάφορα σενάρια ότι οι μέτοχοι δεν θέλουν να σώσουν την ομάδα. Διότι βλέπουν πως είναι ασύμφορο. Και την αφήνουν να γκρεμοτσακιστεί. Δεν θέλω να το πιστέψω, αλλά από την άλλη δεν διαφαίνεται φως στον ορίζοντα. Ακόμα και αν την γλιτώσει αύριο στην ΟΥΕΦΑ η ΑΕΚ, δύσκολα θα αποφύγει το μοιραίο τον άλλο μήνα. Με νομοτελειακή βεβαιότητα η ΑΕΚ οδηγείται στην κορύφωση του δράματος. Διότι πολύ απλά δεν βγαίνουν ούτε τα νούμερα, ούτε οι αλχημείες που προσπαθεί να κάνει (χωρίς να έχει την παραμικρή ευθύνη) ο νυν πρόεδρος. Έχουμε και λέμε:

* Ο Νοτιάς από μόνος του δεν καλύπτει τα 4 εκατομμύρια. Απολύτως λογικό. Και δίκαιο. Ποιος άλλος θα τσοντάρει για να συμπληρωθεί το ποσό και να βάλει από πάνω ο Ντέμης τα δανεικά των 3 εκατομμυρίων; Μέχρι στιγμής κανείς. Ούτε φωνή, ούτε ακρόαση.

* Και για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους (πλην Νοτιά): Παπάς (έχει τη μικρότερη ευθύνη, ξεχρεώνοντας την Μόργκαν), Νικολαιδης, Κανελλόπουλος, Κούλης, Θανόπουλος, Χατζηιωάννου και Γκούμας.

* Και να μην ξεχνάμε και τους νέους …μεγαλομετόχους, διότι υπάρχει κι ένα διοικητικό συμβούλιο σ’ αυτό το παρεάκι των supporters: Κασνακίδης, Γρυσμπολάκης, Μπρουσιανός, Γιόκαρης, Μπαιλάν, Δήμου, Πρεζεράκου και Καψαμπέλης.

* Αν ερωτηθούν ένας-ένας οι supporters της ηγετικής ομάδας (δηλαδή του ΔΣ), γιατί δεν έκαναν μεταξύ τους ρεφενέ, έτσι ώστε να ρυθμιστεί τουλάχιστον (προσωρινά) το πρόβλημα με την εφορία, να γλιτώσει η ΑΕΚ τον διασυρμό και να σφραγίσει εισιτήρια, το πιθανότερο είναι πως θα πάρει την ακόλουθη απάντηση: “Ως μέλη του ΔΣ των supporters δεν είμαστε υποχρεωμένοι να χρηματοδοτήσουμε την ΠΑΕ ΑΕΚ”. Πολύ σωστά. Να κάνουν διοικητικά συμβούλια σε πανάκριβα ξενοδοχεία (και όχι δωρεάν στα Σπάτα) έχουν τη δυνατότητα. Ταπεινή μου άποψη είναι πως ήρθε η στιγμή να το κλείσουν αυτό το “παραμάγαζο” γιατί και η κοροϊδία έχει τα όρια της. Έτσι κι αλλιώς με κοροϊδία ξεκίνησε το εγχείρημα (βλέπε Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς, μεταβίβαση μετοχών από Παππά…)

* Κι αν υποθέσουμε ότι ξαφνικά τους έπιασε ο πόνος και μαζεύουν τα χρήματα. Και τα 7 εκατομμύρια. Λύνεται το πρόβλημα; Ασφαλώς και όχι. Θα πρέπει να γίνει σαφές στον κόσμο, ότι ο Αντρέας Δημητρέλος έκανε διακανονισμό 5,5 εκατομμυρίων για δεδουλευμένα μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2011. Από την 1η Γενάρη τρέχει άλλος λογαριασμός, που κανείς δεν ξέρει ποιος και πότε θα πληρώσει.

Ειλικρινά δεν γνωρίζω τι μπορεί να σώσει την ΑΕΚ αυτή τη στιγμή. Οι φωνές που ακούγονται, να κοπεί το απόστημα και να πέσει η ομάδα στο ερασιτεχνικό για να εξυγιανθεί, είναι μια μειοψηφία. Φοβάμαι πως αν τα πράγματα φτάσουν στο απροχώρητο θα έχουν γίνει πλειοψηφία. Αλλά εκεί πλέον θα μιλάμε, για φωνή λαού, οργή Θεού…

ΥΓ: Για να μην ξεχνιόμαστε. Θεματοφύλακες των συμφερόντων της ΑΕΚ δεν είναι οι supporters αλλά η μάνα ΑΕΚ. Η ερασιτεχνική. Η οποία έχει να κάνει επίσημο διοικητικό συμβούλιο (με πρακτικά και αποφάσεις) από τις 20 Δεκεμβρίου 2011. Από τότε, πέρα βρέχει. Κι ας κινδυνεύει με διάλυση η ΠΑΕ από την οποία αντλεί τα προς το ζην η ερασιτεχνική. Κι ας έχει περάσει μια τροπολογία (στη Βουλή) που δίνει τη δυνατότητα στην ΑΕΚ να χτίσει στη Ν.Φιλαδέλφεια. Ο Γιάννης ο Βούρος είχε στείλει από τις 3 Φλεβάρη ξεκάθαρο μήνυμα προς την ερασιτεχνική: “Τρέξτε…χθες!” Ακόμα περιμένουν. Σαν να μην του άρεσε του Χατζηχρήστου και του Τόγελου η τροπολογία για το γήπεδο…