Φτάνει τόσο κάρβουνο. Επιτέλους, λίγη ποιότητα

Στις 22 Αυγούστου του 2014, το άρθρο μου είχε τίτλο «Η καμπάνα ήχησε: Εδώ και τώρα, ενίσχυση! Χρειάζονται παίκτες που… να ξέρουν μπάλα». Η αφορμή είχε δοθεί από τις ολοφάνερες αγωνιστικές αδυναμίες του ΠΑΟΚ, μετά το πρώτο επίσημο ματς στο Κισινάου με τη Ζίμπρου. Εγραφα τότε και δεν ήταν η πρώτη φορά ότι είναι επιτακτική η ανάγκη για ποιοτική ενίσχυση του ελλειμματικού ρόστερ του ΠΑΟΚ.

Σημείωνα τότε: «Ημουν σίγουρος ότι θα έρθουν οι… μπελάδες, αλλά δεν περίμενα ότι θα συμβεί τόσο νωρίς. Κανείς δεν περίμενε, άλλωστε, ότι θα «κατόρθωνε» να ηττηθεί ο ΠΑΟΚ από μια ερασιτεχνική ομάδα, την οποία έπαιξε μονότερμα σχεδόν επί 90 λεπτά μέσα στο δικό της γήπεδο».

Και συνέχιζα, εκφράζοντας μια ελπίδα: «Πιθανότατα η Ζίμπρου θα συμβάλει στην αφύπνιση όσων δεν έχουν αντιληφθεί τι είδους ομάδα μπορεί να έχει φέτος, ρεαλιστικά, ο ΠΑΟΚ. Στο Κισινάου χτύπησε… καμπάνα κι αν ο Ιβάν Σαββίδης και ο Αγγελος Αναστασιάδης δεν εισπράξουν, εδώ και τώρα, το μήνυμα, όλα δείχνουν ότι μια ακόμη χρονιά θα πάει χαμένη, αφού κυλήσει με άφθονο θόρυβο και πολλές περιπέτειες. Κανείς οπαδός του ΠΑΟΚ δεν θα δεχτεί αδιαμαρτύρητα την ύπαρξη μιας ομάδας που ούτε καλό ποδόσφαιρο θα μπορεί να παίξει, ούτε σε αυτονόητους στόχους θα είναι ικανή να ανταποκριθεί. Το θέμα, φυσικά, δεν είναι αυτή καθ’ εαυτή η ήττα από τη Ζίμπρου με 1-0. Στην Τούμπα μπορεί να γίνει κάλλιστα η ανατροπή. Ο αντίπαλος είναι ανίσχυρος και εάν ο ΠΑΟΚ κάνει απλώς μια υποφερτή εμφάνιση η πρόκριση θα είναι δική του. Οποιος, όμως, θέλει να δει πέρα από τη μύτη του, ξέρει ότι, ανεξάρτητα με το αν περάσει η ομάδα σε όμιλο του Γιουρόπα Λιγκ ή όχι, είναι πολύ δύσκολο, με το ρόστερ που διαθέτει, να γίνει μια ομάδα ελκυστική και αξιόμαχη. Γιατί, όπως επισημάναμε πολλές φορές, δεν αρκούν η καλή δουλειά του προπονητή, η αγωνιστική πειθαρχία των παικτών και η διάθεση. Το κυριότερο που απαιτείται λείπει. Η ποιότητα…».

Πηγαίνοντας λίγο πιο πίσω, βρίσκω το άρθρο μετά το φιλικό παιχνίδι με την Ιντερ. Εγραφα τότε: «Πέρα από την καλή αμυντική λειτουργία, υπάρχουν και άλλα ζητούμενα. Πόσο παραγωγικό ποδόσφαιρο μπορεί να παίξει αυτός ο ΠΑΟΚ, πόσο εύκολα μπορεί να «βγάλει» φάσεις, πόσο εύκολα μπορεί να σκοράρει και, εν τέλει, πόσο ικανός είναι να ανταποκριθεί σε διεκδίκηση τίτλων στην Ελλάδα και σε καλύτερη από τις προηγούμενες πορεία στο Γιουρόπα Λιγκ».

Κατέγραφα, μάλιστα, την εξής απορία: «Θα μπορεί αυτός ο ΠΑΟΚ, που δείχνει ότι δύσκολα θα χάνει, να κερδίζει; Θα μπορεί να παίζει καλό ποδόσφαιρο και να βαδίζει προς την επίτευξη των στόχων του; Το «καθαρό μυαλό» (που λέει ο Αναστασιάδης ότι λείπει) θα έρθει με τη δουλειά, ή θα εξαρτηθεί πόσο «καθαρό» θα είναι, ανά περίσταση, από την ποιότητα των παικτών; Θα αρκούν η αγωνιστική πειθαρχία και το «δέσιμο» των παικτών, μαζί με τις κατευθύνσεις από τον προπονητή τους, για να ανεβεί επίπεδο η ομάδα με το ρόστερ που διαθέτει; Θα είναι ικανή, με μία κουβέντα, να τα βγάλει πέρα στα δύσκολα;».

Μόνο οι «αόματοι» δεν έβλεπαν τι ερχόταν

Ο χρόνος κύλησε, η αγωνιστική περίοδος βαδίζει προς το φινάλε και οι απαντήσεις δόθηκαν αμείλικτα: Ο ΠΑΟΚ απέτυχε παταγωδώς σε όλους τους στόχους του, προδομένος από το μετριότατο και λειψό ρόστερ του. Μετά τα Χριστούγεννα βυθίστηκε στην αγωνιστική ανυπαρξία. Και σήμερα παλεύει να κερδίσει τη δεύτερη θέση στα πλέι οφ, έχοντας χάσει αμαχητί την πρώτη από τον Παναθηναικό, τον οποίο αντιμετώπισε τέσσερις φορές και έχασε και τις τέσσερις, δύο στο «Απόστολος Νικολαίδης» και δύο στην Τούμπα. Αυτό που βλέπαμε εμείς να έρχεται και μαζί με εμάς η συντριπτική πλειονότητα των οπαδών του ΠΑΟΚ, ήρθε. Δεν το έβλεπαν μόνο όσοι όντως δεν μπορούσαν να δουν πέρα από το μύτη τους. Και, δυστυχώς, οι «αόματοι» ήταν οι καθ’ ύλην αρμόδιοι. Ο τότε προπονητής, οι συνεργάτες του και οι «φωστήρες» της ΠΑΕ ΠΑΟΚ, οι εντελώς άσχετοι με το ποδόσφαιρο.

Πλήρης ανυπαρξία

Στην ήττα με 2-0 από τον Παναθηναικό (3-0, στην ουσία, γιατί το καταπληκτικό γκολ του Μπεργκ, που δεν «μέτρησε» ήταν 100% έγκυρο) δεν υπήρχε στο γήπεδο κανένας ΠΑΟΚ. Ναι, έλλειπαν πολλοί παίκτες, ναι ο Παναθηναικός στάθηκε τυχερός και στις δύο φάσεις των γκολ, ενώ ο ΠΑΟΚ ήταν «γκαντέμης», αλλά η τύχη βοηθά αυτόν που προσπαθεί κάτι να κάνει. Ποτέ δεν ευνοεί τον ανύπαρκτο. Και ο ΠΑΟΚ ήταν ανύπαρκτος. Και αμυντικά και επιθετικά. Και από δυνάμεις και από ψυχολογία και από διάθεση. Με μια κάτι σαν ευκαιρία από τον Κουλούρη και ένα μακρινό σουτ άουτ του Σαββίδη έβγαλε όλο το ματς, δίνοντας ρεσιτάλ ανικανότητας και έλλειψης πάθους. Οσοι παίκτες αγωνίστηκαν ντρόπιασαν με την εμφάνισή τους την ομάδα, τον κόσμο της και τους εαυτούς τους, παρουσιάζοντας την εικόνα μιας μικρής, αδύναμης και αξιολύπητης ομάδας. Κι ύστερα, πήγε στη συνέντευξη Τύπου ο Γιώργος Γεωργιάδης για να δηλώσει με στόμφο ότι αυτό τα ματς δεν ήταν το καθοριστικό για τον ΠΑΟΚ, αλλά τα επόμενα δύο, με τον Ατρόμητο και τον Αστέρα Τρίπολης. Λες και αν ο ΠΑΟΚ κέρδιζε, δεν θα έπαιζαν σημαντικό ρόλο οι τρεις βαθμοί. Η λες και το πρόβλημα ήταν η ήττα και όχι η θλιβερή εμφάνιση.

Το πρόβλημα για τον ΠΑΟΚ είναι ότι αυτή η ομάδα, έτσι όπως κατάντησε, δεν μπορεί να νικήσει κανέναν, είτε εντός είτε εκτός έδρας. Πώς θα τα καταφέρει με τον Ατρόμητο και τον Αστέρα, ένας Θεός το ξέρει. Φαίνεται το ξέρει και ο Γεωργιάδης. Θα περιμένω, όμως, να δω τι θα βρει να πει εάν τυχόν ο ΠΑΟΚ καταλήξει στα πλέι οφ τρίτος ή και τέταρτος.

Λίγη υπομονή και μετά… να φέρουν παίκτες

Ας μην το κουράσουμε περισσότερο. Είπαμε: Αυτοί οι παίκτες τόσο ξέρουν, τόσο μπορούν, τόσο παίζουν. Ο κόσμος του ΠΑΟΚ θα κάνει υπομονή δύο ματς ακόμη και θα τελειώσει το φετινό μαρτύριο. Μετά ας πιάσουν δουλειά ο Αρνεσεν και ο νέος προπονητής και ας φροντίσουν να φέρουν στον ΠΑΟΚ πολλούς αληθινά καλούς παίκτες, για να δημιουργηθεί μια αληθινά μεγάλη ομάδα. Φτάνει πια τόσο κάρβουνο. Καιρός για λίγη ποιότητα. Χωρίς ποιότητα, μόνοι οι ψευδαισθήσεις «ευδοκιμούν»…