Φτιάξτε ποδόσφαιρο για να βρείτε Εθνική…

Έχω όλη την καλή διάθεση να δεχθώ ότι το εθνικό μας συγκρότημα προσφέρεται για κριτική και παρατηρήσεις, στην μετά Euro 2004 εποχή. Κάτι η αδιάφορη παρουσία του στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Αυστρίας και Ελβετίας, κάτι η ενδόμυχη παραδοχή όλων μας ότι οι επιλογές για τον ομοσπονδιακό τεχνικό δεν περισσεύουν κιόλας, συντελούν στην δημιουργία ενός μίζερου κλίματος.

Ως ένα βαθμό είναι και λογικό. Ακόμη και κορυφαίες ποδοσφαιρικές δυνάμεις δέχθηκαν ισοπεδωτική κριτική, όταν υποχώρησαν από την κορυφή. Σε κανέναν δεν αρέσει η οπισθοχώρηση, ακόμη κι αν παραδέχεται ότι η αναρρίχηση στην κορυφή ήταν ένα γενναιόδωρο μείγμα ικανότητας, τύχης και συγκυριών. Αυτό που με εκνευρίζει αφάνταστα όμως, είναι οι ανεδαφικές προσδοκίες και η απόδοση ευθυνών βάσει καθ’ όλα απρόσιτων απαιτήσεων. Ξεκινήσαμε με νίκη την προκριματική φάση για το Μουντιάλ του 2010, πετύχαμε μία άνετη επικράτηση με 3-0 και η κουβέντα της επομένης ημέρας στα ποδοσφαιρικά καφενεία, ήταν για την «μία από τα ίδια» αγωνιστική μας εικόνα.

Δηλαδή, τι άλλαξε στην εθνική, για να αλλάξει και η εικόνα της, ρε αδέρφια; Εξηγήστε μου για να καταλάβω κι εγώ, γιατί θα έπρεπε να περιμένω κάτι διαφορετικό από τους ίδιους παίκτες, στις ίδιες θέσεις, με τις ίδιες ικανότητες και αδυναμίες και τα ίδια πλάνα.

Δεν είναι παράλογο; Δεν αντιλαμβάνεται ο καθένας, ότι για να παρουσιάσει ελκυστικότερο θέαμα αυτή η ομάδα, θα πρέπει να ευτυχήσει να έχει σε ονειρεμένη ημέρα, τουλάχιστον 4-5 βασικά της στελέχη; Δεν καταλαβαίνουμε ότι για να ισοπεδώσει και να συντρίψει τον αντίπαλό της, θα πρέπει να βρουν διαολεμένη ευστοχία οι επιθετικοί της;

Μετά την έκπληξη του «αιώνα», την κατάκτηση του Euro 2004 από το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα, είναι σαφές ότι ο Ότο Ρεχάγκελ επέλεξε μεταξύ μιας «μπλαζέ», συννεφοπατούσας και μιας… πριζαρισμένης ακόμη και στα θεωρητικά εύκολα, ομάδας, τη δεύτερη. Φυσιολογικό.

Τις προκρίσεις στις μεγάλες διοργανώσεις, τις προσφέρει η σοβαρότητα και ο επαγγελματισμός και όχι οι εμφανίσεις ασανσέρ, που τη μια μέρα σε απογειώνουν στα ουράνια και την επομένη σε καταβαραθρώνουν. Μία απώλεια στο Λουξεμβούργο, στη Λετονία ή στο Ισραήλ (όπως καλή ώρα για την Ελβετία) μπορεί να αποδειχθεί ολέθρια όταν φτάσει η ώρα να αθροίσεις τους βαθμούς.

Μία ομάδα που διεκδικεί την είσοδό της στα ανώτερα ποδοσφαιρικά κλιμάκια, κάτι που δεν μας πρόσφερε εφ’ άπαξ η κατάκτηση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος, δεν έχει την πολυτέλεια να λανθάνει. Όσο λοιπόν εκπληρώνει την αποστολή της, ας την αφήσουμε στην ησυχία της και μην πολλαπλασιάζουμε τα εμπόδια που βρίσκει στο δρόμο της.

Η ίδια θα βρει τον χρόνο και τον τρόπο να αναζητήσει και ίσως να μας δώσει και το κάτι παραπάνω. Εκτός κι αν ειλικρινά πιστεύει κάποιος, ότι είναι ευχάριστο για τους ποδοσφαιριστές οποιασδήποτε ομάδας να κινούνται διαρκώς σ’ ένα τεντωμένο σκοινί και να περνούν δια πυρός και σιδήρου όλες τις δοκιμασίες. Ε. όχι δεν είναι.