Για μια χούφτα Πίου…

Το κείμενο γράφτηκε πριν το τελευταίο σφύριγμα του αγώνα. Πριν, καν, το πρώτο. Οι σκέψεις, δε, υπάρχουν εδώ και μέρες, εβδομάδες, μήνες. Αναμοχλεύθηκαν από ένα τηλεοπτικό ρεπορτάζ που έτυχε να παρακολουθήσω και το οποίο υπάρχει σε γραπτή και προφορική μορφή, σε κάθε ελληνικό ΜΜΕ: “Τα ‘χρυσά μωρά’ του ελληνικού ποδοσφαίρου είναι έτοιμα να γράψουν ιστορία”.

Θριαμβολογικές προαναγγελίες από τη μία. Προσγείωση στην πραγματικότητα από την άλλη. Διότι, πράγματι, είναι επιτυχία η πορεία της Εθνικής Ελλάδας κ-19 μέχρι τον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Αλλά οποιοσδήποτε διθύραμβος κι αν ψαλλόταν το 1985 (κ-16 στη 2η θέση της Ευρώπης), το 1988 (κ-21 στην 2η θέση της Ευρώπης), το 1991 (κ-16 στην 3η θέση της Ευρώπης), το 1996 (κ-16 στην 4η θέση της Ευρώπης), το 1998 (κ-21 στην 2η θέση της Ευρώπης), το 2000 (κ-16 στην 4η θέση της Ευρώπης) και το 2007 (κ-19 στην 2η θέση της Ευρώπης), δεν κατέληξε σε κάποιο αντίκρισμα.

Μήπως, αντί να βαυκαλιζόμαστε με την ευκαιρία μιας επιτυχίας για την οποία ως φίλαθλοι, ως δημοσιογράφοι κι ως ποδοσφαιροπαράγοντες δεν έχουμε συνδράμει στο παραμικρό, να κοιτάξουμε τον καθρέφτη της πραγματικότητας;

Για παράδειγμα, είναι αλήθεια ότι το 2007, εκείνη η Εθνική κ-19, βρέθηκε στο 2ο σκαλί του ευρωπαϊκού βάθρου. Κοινώς, ήταν η 2η καλύτερη ομάδα της Ευρώπης σε εκείνες τις ηλικίες (έχοντας υποτάξει Γερμανία και Πορτογαλία στην πορεία). Πέντε χρόνια μετά, δεν θα ήταν λογικό η Εθνική Ανδρών, με συντελεστές από εκείνη την ομάδα, να βρίσκεται στην ελίτ του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου και να ανταγωνίζεται στα ίσια (ξανά) την Ισπανία, τη Γερμανία και την Ολλανδία; Λάθος. Η λογική (ή αλλιώς ελληνική) αλληλουχία των πραγμάτων έφερε ελάχιστους ποδοσφαιριστές στο κατώφλι της Εθνικής Ανδρών και αυτό, μάλιστα, να κρίνεται ως επιτυχία. Τα υπόλοιπα στελέχη, δε, έχουν χαθεί στη λήθη.

Ειλικρινά, εκτός του Σωτήρη Νίνη και του Κώστα Μήτρογλου, πόσους διεθνείς του τελικού, που έφτασαν μόλις ένα γκολ μακριά από εκείνο το τρόπαιο, θυμάστε; Εάν δυσκολεύεστε, μην ανησυχείτε. Ούτε στα δημοσιογραφικά γραφεία το αντίστοιχο τεστ θα είχε μεγάλα ποσοστά σωστών απαντήσεων. Και ακόμα χειρότερη είναι η κατάσταση από τις απαντήσεις στα δωμάτια των προπονητών, που τα έφερε η μοίρα να διαχειριστούν εκείνους τους ποδοσφαιριστές. Κάτι που ισχύει και για το Νίνη που έφυγε ως ελεύθερος από τον Παναθηναϊκό ή το Μήτρογλου που μετά στο 6ο καλοκαίρι του στον Ολυμπιακό θα (ξαναματά)παλέψει για να αποδείξει στον προπονητή του πως αξίζει μία θέση στο ρόστερ της επόμενης χρονιάς. Όσο για τους Κυριάκο Στρατηλάτη, Γιώργο Σιάκκα, Ελίνι Δημούτσο, Ανδρέα Λαμπρόπουλο (μερικές από τις απαντήσεις που ψάχναμε…), ποδοσφαιριστές που δεν συμπλήρωναν απλώς την αποστολή του 2007, αλλά έπαιξαν και στον τελικό, η τύχη τους, εν πολλοίς, αγνοείται…

Τις πταίει που τα ονόματα που θυμόμαστε από εκείνα “τα ‘χρυσά μωρά’ του ελληνικού ποδοσφαίρου ήταν έτοιμα να γράψουν ιστορία”; Και που φυσικά δεν έχει σημασία εάν κέρδισαν εκείνο το ματς ή όχι… Πώς είναι δυνατόν ένα σύνολο ταλαντούχων ποδοσφαιριστών, σε ηλικία 19 ετών να ανταγωνίζεται στα ίσια τις κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης και του κόσμου και σε ηλικία 23 ετών να επαναπαύεται στον πάγκο μικρομεσαίων συλλόγων ή στις εξέδρες μεγαλύτερων;

Την ώρα που στην ομοσπονδία της Αγγλίας “πονοκεφαλιάζουν” διότι θεωρούν ανεπίτρεπτη την εικόνα που παρουσίασαν στο Euro 2012, μία ομάδα δίχως έμπνευση, δίχως δημιουργία, σαν να της λείπει γνώση σε βασικά πράγματα του ποδοσφαίρου που διδάσκονται στις ακαδημίες, στην Ελλάδα ο 23χρονος (24 το Σεπτέμβριο) Δημήτρης Σιόβας θεωρείται ακόμα “ελπιδοφόρος αμυντικός”. Πέντε χρόνια μετά το 2007 (ακόμα ένα όνομα που ψάχναμε…). Την ώρα που η Ισπανία, με 10.000 πτυχιούχους προπονητές ποδοσφαίρου περισσότερους από την Αγγλία, είναι πρωταθλήτρια Ευρώπης σε επίπεδο κ-19 (για 2η σερί φορά), κ-21, Ανδρών (για 2η σερί φορά) και μέχρι τις 29 Ιουνίου του 2012 και στις γυναίκες κ-21 (και φιναλίστ στις γυναίκες κ-19), θεωρούμε ευκαιρία που χρεοκόπησαν οι ελληνικές ομάδες, ώστε να χρησιμοποιήσουν νεαρούς και “νεαρούς” ποδοσφαιριστές.

Την ώρα που στη Γαλλία θεωρούν πλέον ανεπαρκείς τις εγκαταστάσεις στην Κλερφοντέν και στην Ιταλία αμφισβητούν το Κοβερτσιάνο, στην Ελλάδα οι επίσημες ακαδημίες της ομοσπονδίας… αγνοούνται από τα Google Maps. Εγκαταστάσεις τις οποίες κανείς δεν έχει την απαίτηση από την ΕΠΟ να κατασκευαστούν εν μέσω οικονομικής κρίσης, παρά τα εκατομμύρια κέρδη που αποφέρουν οι επιτυχίες της Εθνικής Ανδρών . Υπήρξαν, όμως, και περίοδοι “παχιών αγελάδων”, τις οποίες καμία διοίκηση δεν αξιοποίησε με γνώμονα κάποιο αναπτυξιακό πλάνο. Χρηματοδοτήσεις για την επιβίωση, “μπάλωμα” τρυπών και διαμάχες με την Πολιτεία συνθέτουν το υπόβαθρο πάνω στο οποίο στηρίζονται οι προσπάθειες του ονειροπόλου 13χρονου, που θέλει να έχει την τύχη του Μιχάλη Μπουκουβάλα και να αγωνιστεί σε τελικό Euro κ-19, αλλά όχι το μέλλον που είχε έκτοτε ο δεξιός μπακ της Εθνικής κ-19 του 2007.

ellada.jpg INTIME SPORTS

Και φυσικά, υπάρχει πάντα το… αντιπαράδειγμα της Γερμανίας, όπου το πλάνο της αναγέννησης των “πάντσερ” περιελάμβανε σαφείς οδηγίες λειτουργίας από τον πρόεδρο της DFB μέχρι τον τελευταίο βοηθό προπονητή ενός περιφερειακού συλλόγου. Ένα οργανόγραμμα που εξηγήσαμε στο συγκεκριμένο αφιέρωμα , ένα σχέδιο δράσης που η ομοσπονδία επιβάλλει στους συλλόγους των 2 κορυφαίων κατηγοριών να εφαρμόζεται πιστά στις ακαδημίες τους. Στις ποιες; Αυτή είναι η πρώτη αντίδραση, όταν (προσπαθούμε νοητικά να) μεταφέρουμε το γερμανικό μοντέλο στο ποδόσφαιρο μας. Με τους απανταχού Πίου και το αναπόφευκτο “παντελόνιασμα” από παράγοντες και μάνατζερ να απορροφούν όλους τους πόρους των συλλόγων, η λειτουργία των ακαδημιών στους περισσότερους συλλόγους της Super League και της Football League μάλλον διαψεύδει το όνομα των κατηγοριών που ανήκουν. Βέβαια, όταν στις 15 Ιουλίου δεν είναι ακόμα γνωστά τα σωματεία που θα αγωνίζονται την επόμενη χρονιά σε αυτές τις κατηγορίες, μάλλον διατηρούμε υπερβολικές απαιτήσεις για το επίπεδο των εφήβων, των νέων και των παίδων…

Όχι πως οι ομάδες είναι άμοιρες ευθυνών. Τουλάχιστον όχι με τον Ολυμπιακό να πιλατεύει τον 19χρονο Αργεντινό επιθετικό μέσο Άλαν Ρουίς, αλλά όχι το φιναλίστ Ευρώπης Ανδρέα Μπουχαλάκη, τον Παναθηναϊκό να φέρνει μετά βαΐων και κλάδων το “πίτμπουλ” Παπέ Χαμπίμ Σο, αλλά να μην εμπιστεύεται το δικό του Σπύρο Φουρλάνο και τον ΠΑΟΚ να μη ζητά πληροφορίες για τον Τάσο Μπακασέτα, αλλά να κάνει προσπάθειες για να πάρει από τον Πανσερραϊκό το Σαμπεγκού Μπανγκουρά. Και φυσικά όχι όσο τα “λιοντάρια” και κάθε ομάδα της Football League (και κάτω) φέρνουν “καραβιές” γεμάτες Μπανγκουράδες, επειδή βραχυπρόθεσμα κοστίζουν λιγότερο. Το κόστος είναι ευρύτερο και το πληρώνουν όλοι…

Συνοψίζοντας, η παρουσία της Εθνικής κ-19 στον τελικό του Euro 2012 αποτελεί σπουδαία επιτυχία, για την οποία, όμως, δικαιούνται δια να ομιλούν μόνο οι 18 ποδοσφαιριστές και το προπονητικό επιτελείο. Ούτε οι φίλαθλοι που κάνουν ανάρπαστα τα πρωτοσέλιδα που μιλούν για άγνωστους “παικταράδες” που θα γκρεμίσουν τα γήπεδα και κάνουν διαρκώς κλικ σε ειδήσεις για τις “διαπραγματεύσεις με τον Ανύπαρκτιτς”, ούτε οι ανεπαρκώς εκπαιδευμένοι προπονητές που παραλαμβάνουν νεαρούς παίκτες κι αντί να τους διδάξουν τα “μυστικά” της μπάλας, να τους βελτιώσουν, να τους προετοιμάσουν και να τους αξιοποιήσουν, προτιμούν τα ξένα… διαμάντια, ούτε οι ποδοσφαιροπαράγοντες που έχουν κηρύξει άτυπο πόλεμο στο ελληνικό στοιχείο (και γενικότερα στο ελληνικό ποδόσφαιρο) για ιδιοτελείς σκοπούς, ούτε φυσικά οι δημοσιογράφοι που σε 3 ημέρες δεν θα θυμούνται ούτε αυτήν την ενδεκάδα τελικού της Εθνικής. Και μεταξύ μας, ούτε και ο ΠΣΑΠ (το συνδικαλιστικό όργανο των ποδοσφαιριστών), που με την απάθειά του συντηρεί το “σάπιο” οικοδόμημα.

ΥΓ 1: Τη Δευτέρα (16/07) αρχίζει ένα από τα πιο διάσημα τουρνουά ακαδημιών παγκοσμίως, που διεξάγεται κάθε χρόνο στη Σουηδία από το 1975, το “Gothia Cup”. Ένα τουρνουά που το 2011 συγκέντρωσε πάνω από 35.000 ποδοσφαιριστές και των 2 φύλων μεταξύ 11 και 19 ετών, από 72 χώρες όλου του πλανήτη. Υπάρχει κι ελληνική εκπροσώπηση, από την ακαδημία ποδοσφαίρου “Πάνθηρες” του Νίκου Κριμιτζά. Η ερώτηση είναι απλή: θα ασχοληθεί κανείς από τη χώρα μας με το “Gothia Cup”, το “Norway Cup”, το “Dana Cup” και όλα τα συναφή τουρνουά νέων στα οποία έχουν συμμετάσχει μεταξύ άλλων οι Άλαν Σίρερ, Αντρέα Πίρλο, Ζε Ρομπέρτο, Τσάμπι Αλόνσο, Εμανουέλ Αντεμπαγιόρ και Ζούλιο Μπαπτίστα; Ή ακόμα κι η αναζήτηση ξένων ταλέντων πρέπει να γίνεται με τον πλέον τυχοδιωκτικό και κατευθυνόμενο τρόπο;

ΥΓ 2: Η ήττα της Εθνικής στον τελικό δεν αλλάζει πολλά πράγματα. Απλά μειώνονται οι μέρες των οπορτουνιστικών πανηγυρισμών…

ΥΓ 3: Βασίλης Αποστολόπουλος, Μανόλης Μονιάκης, Γιώργος Ιωαννίδης, Γιάννης Παπαδόπουλος, Βασίλης Κουτσιανικούλης, Τάσος Παπάζογλου τα υπόλοιπα ονόματα του τελικού του 2007. Ηλίας Βούρας, Σωκράτης Παπασταθόπουλος, Θανάσης Παππάζογλου και Βασίλης Πλιάτσικας επίσης στην αποστολή. Με τη βοήθεια του Διαδικτύου…