Για τον Κριστιάνο ήταν στόχος ζωής

Ίσως να έχει να κάνει με την κυριαρχία του Λιονέλ Μέσι. Για έναν εγωισμό λίγο πιο μικρό απ’ το σύμπαν γιατί πρέπει να χωράει κάπου, όπως αυτόν του Κριστιάνο, οι τέσσερις συνεχόμενες “Χρυσές Μπάλες” του κοντοπίθαρου Αργεντίνου σίγουρα υπήρξαν ασήκωτες.

Ίσως παίζει ρόλο και η αίσθηση της αδικίας που μοιάζει να κουβαλάει ο Πορτογάλος. Ο Μουρίνιο που έπεισε ολόκληρη τη Ρεάλ Μαδίτης ότι οι παγκόσμιες ποδοσφαιρικές αρχές ευνοούν την Μπαρτσελόνα συστηματικά, οι βραβεύσεις του Μέσι και του Ινιέστα ακόμα και όταν ο Ρονάλντο πήρε το πρωτάθλημα Ισπανίας, οι πρόσφατες δηλώσεις του Μπλάτερ εις βάρος του, κάτι από όλα αυτά ή και όλα μαζί τον έκαναν να νιώθει ότι δεν αποτελεί το αγαπημένο παιδί της FIFA.

Και ίσως απλώς ο Κριστιάνο να ήθελε τόσο πολύ τη φετινή “Χρυσή Μπάλα” διότι παρότι παίζει καλύτερα από ποτέ, δεν πήρε ούτε ένα τίτλο για να το αποδείξει.

Σε κάθε περίπτωση είναι νομίζω βέβαιο ότι ο σούπερ σταρ της Ρεάλ χρειαζόταν το βραβείο περισσότερο από τον Μέσι. Για τον μάγο της Μπάρτσα θα ήταν ένα ακόμη διακοσμητικό στο σκρίνιο της έπαυλης του. Για τον Κριστιάνο, νομίζω είναι η επιβράβευση της διαρκούς βελτίωσης του. Σε απόδοση, σε χαρακτήρα, σε ωριμότητα. Όσο κι αν πολλοί επιμένουν για να τον πικάρουν να ισχυρίζονται ότι ο καλός Ρονάλντο είναι ο Βραζιλιάνος, ο “κακός” Ρονάλντο έχει εξελιχθεί επίσης σε ποδοσφαιρικό φαινόμενο.

Εν αντιθέσει με τον Λιονέλ Μέσι, ο Κριστιάνο δεν μεγάλωσε ποδοσφαιρικά σε ένα θερμοκήπιο από το οποίο δεν έχει ξεμυτίσει. Στα 18 του άφησε την Πορτογαλία και κλήθηκε να σηκώσει το βάρος της φανέλας μιας εκ των μεγαλύτερων ομάδων στον κόσμο, της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ καθώς και να αντικαταστήσει έναν υπέρλαμπρο αστέρι όπως ο Ντέιβιντ Μπέκαμ. Πόσοι θα τα κατάφερναν στη θέση του; Αυτός τα κατάφερε και με το παραπάνω.

Στη συνέχεια κλήθηκε να σηκώσει το βάρος ακόμα μιας αβάσταχτα ιστορικής φανέλας, αυτής της Ρεάλ Μαδρίτης. Και επιπλέον πήρε επάνω του και το βάρος της πιο ακριβής μεταγραφής στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Τα κατάφερε εκ νέου. Όσο κι αν η ομάδα δεν έφτασε στο πολυπόθητο δέκατο Τσάμπιονς Λιγκ (προς το παρόν), ο ίδιος καταρρίπτει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο, έχει εξελιχθεί σε μια απίστευτη δύναμη της φύσης και σε έναν ποδοσφαιριστή που σου δίνει την αίσθηση ότι θα συνεχίζει να βελτιώνεται μέχρι να σταματήσει!

Θεωρώ και το έγραψα εγκαίρως εδώ στο Contra ότι τη φετινή “Χρυσή Μπάλα” έπρεπε να την πάρει ο Φρανκ Ριμπερί. Θεωρώ επίσης ότι ο Λιονέλ Μέσι είναι καλύτερος ποδοσφαιριστής από τον Κριστιάνο. Αλλά αρχίζω να θαυμάζω τον Κριστιάνο περισσότερο. Επειδή πιστεύω πια ότι η περιβόητη “αλαζονεία” του κρύβει επί της ουσίας ένα ασύγκριτο πείσμα για να γίνει ο καλύτερος Κριστιάνο που μπορεί. Προφανώς στο δικό του μυαλό, ο καλύτερος Κριστιάνο που μπορεί είναι και ο καλύτερος παίκτης στον κόσμο. Αυτό άραγε τον κάνει αλαζόνα; Ή μήπως τον κάνει ρεαλιστή;