Γιάννης Μπουρούσης: Επαναστάτης με αιτία

Για να αναλύσεις τα λεγόμενα του Γιάννη Μπουρούση, είναι χρήσιμο να κοιτάξουμε λίγο πίσω, και λίγο πιο γενικά. Πάμε λίγο πίσω, το 2005, στην κορύφωση της διαδρομής για την κατάκτηση του Ευρωμπάσκετ στο Βελιγράδι. Στα παρακήνια της προτελευταίας εκπομπής στην ΕΡΤ, βρέθηκαν στο στούντιο δύο από τα μέλη της εθνικής ομάδας του 1987. Ένας βασικός κι ένας αναπληρωματικός. Στην κουβέντα που στήθηκε ρωτήθηκαν ποιες είναι οι διαφορές τους του τότε με το τώρα: «έχουν περισσότερο ταλέντο σήμερα τα παιδιά. Παίζουν καλύτερη άμυνα σίγουρα, αλλά…. Αλλά ρε παιδί μου είναι λίγο άχρωμοι», τόνισε ο ένας για να απαντήσει ο άλλος: «εννοείς ότι δεν έχουν κάτι ιδιαίτερο στο παιχνίδι;», και η κουβέντα ολοκληρώθηκε: «όχι στο παιχνίδι. Είναι τρομερά προσεκτικοί στις δηλώσεις τους. Καλοί οι χαμηλοί τόνοι, αλλά εδώ δεν λένε τίποτα».

Είναι μία παράμετρος την οποία τα τελευταία χρόνια θάψαμε συστηματικά στο μπάσκετ. Έχοντας αποκλείσει οποιαδήποτε διαφορετικότητα σε χαρακτήρα δημιουργήθηκε, αποθεώθηκε το μοντέλο του καλού παιδιού που δεν μιλάει και δεν …λαλάει. Το μπάσκετ έμοιαζε αποστειρωμένο από μία γενιά η οποία είχε τεράστιο ταλέντο, νίκες, τίτλους, αλλά δεν μπορούσε να αναπτύξει μία επικοινωνία. Να πει κάτι που θα συζητηθεί, όχι απαραίτητα προκλητικό. Κάπου εκεί μπαίνει ο Γιάννης Μπουρούσης.

Δεν κρίνουμε την αγωνιστική παρουσία κανενός, μιλάμε για τα λεγόμενά του. Ο σέντερ του Ολυμπιακού, πέραν των μπασκετικών του δυνατοτήτων είχε μία αδυναμία για την εποχή: έλεγε την γνώμη του. Την έλεγε δυνατά αλλά ποτέ προκλητικά. Ένα παιδί με προσωπικότητα, με άποψη, σωστή ή λάθος, που ουδέποτε κρύφτηκε. Αυτό δεν άρεσε στους… ινστρούχτορες και εδώ και τρία χρόνια ο συγκεκριμένος παίκτης μπήκε στο στόχαστρο. Πίσω από τις… κουρτίνες κυκλοφορούσαν φήμες ότι έκανε το ένα, έκανε το άλλο, δεν βελτιωνόταν, δεν… Βεβαίως το γεγονός ότι παίκτες Έλληνες και ξένοι ήρθαν, χρυσοπληρώθηκαν αλλά πάλι ο Μπουρούσης ήταν ο ηγέτης αυτής της ομάδας, αυτό δεν έπαιζε σημαντικό ρόλο.

Ο Μπουρούσης είναι παίκτης των 80ς και των 90ς. Με ταλέντο, προσωπικότητα, παλικαριά και την απαραίτητη γκρίνια. Δεν είναι άνθρωπος των δημοσίων σχέσεων όπως επεβλήθη σε συναθλητές του. Ό, τι αισθάνεται το λέει. Κάποτε όταν τον κορόιδευε μία εξέδρα στο Βερολίνο, χωρίς να προκαλέσει, σήκωσε κι έδειξε ότι θα τα…πουν σε 10 ημέρες στους τελικούς της Α1. Τα είπαν. Αυτός έμεινε να σηκώνει το βάρος της άποψής του. Το πίστευε, το είπε, διαψεύστηκε. Ο Έλληνας σέντερ έχει μία δική του προσέγγιση των πραγμάτων. Ένας φίλος του διεθνής, κάποια στιγμή δεν ήρθε στον Ολυμπιακό επειδή ήθελε προπονητή διαφορετικό από τον Γκέρσον. Πήγε αλλού, δεν έπαιξε ποτέ, έβγαλε χρήματα, μπασκετικά όμως κάθε χρόνο πάει προς τα πίσω. Δεν θέλει προϋποθέσεις, δεν τον απασχολούν τα ονόματα και οι συμπαίκτες μπαίνει να παίξει. Αν ήταν έτσι, θα έμενε στην Μπαρτσελόνα όταν έφυγε από την ΑΕΚ και δεν θα γύριζε για να παίξει στον Ολυμπιακό.

Το ότι δήλωσε πως φεύγει από την εθνική πάνω στη ζέση από ένα χαμένο παιχνίδι και ότι παραδέχτηκε το λάθος του, αυτό είναι ο Γιάννης Μπουρούσης. Μία λογική αντίδραση, ενός ανθρώπου που είναι πάντα ειλικρινής κι έντιμος. Δεν σημαίνει πως έχει πάντα δίκιο. Το ότι δήλωσε, ουδείς το πράττει, ότι δεν είχε ποτέ πρόταση από τον Παναθηναϊκό αλλά και για συγκεκριμένους λόγους δεν θα πήγαινε, αποτελεί μία ακόμα επιβεβαίωση των όσων λέμε. Σε άλλους αρέσει αυτή η ντομπροσύνη για άλλους θεωρείται υπερβολική. Κράτα και μία πισινή βρε αδερφέ.

Σε αυτό το πλαίσιο ήταν και οι δηλώσεις του για το θέμα της σιωπηρής τιμωρίας του. Ότι έλεγε τότε, οφ δι ρέκορντ, το είπε και ον δι ρέκορντ. Δεν ήταν τραυματίας, ήταν σταθερά…γκρινιάρης, τα έδινε όλα στο γήπεδο. Ο Ίβκοβιτς του έστειλε μήνυμα, ουσιαστικά φάνηκε να θέλει να τον σοβαρέψει μέσα στο γήπεδο, ο Μπουρούσης επέστρεψε κάνοντας εκπληκτικά παιχνίδια σε κύπελλο και πλέι οφ, αλλά έμεινε με την απορία. Ε, να μην… αναρωτηθεί; Βεβαίως, όπως φάνηκε, ο Ντούντα αλλού έστελνε τα μηνύματά του, την πλήρωσε όμως αυτός που ξεχώριζε. Αυτός που μπροστά στην κάμερα κατά την αλλαγή έκανε και μία στάση μπροστά στον κόουτς.

Για να μην σας κρατάμε παραπάνω, από τον Μπουρούση δεν θα ακούσεις ποτέ χρησμούς, ήξεις αφίξεις, ναι μεν αλλά, κουβέντες χαρτογιακάδων. Παίρνεις… αυτό που βλέπεις. Έναν τύπο 2.12 που θα παίξει με ένα χέρι για την εθνική και δεν θα το διαφημίσει αρκετά, θα τα δώσει όλα για την ομάδα και τους συμπαίκτες του, θα γκρινιάξει σε κάθε αλλαγή, θα προστατεύσει αντιπάλους στο γήπεδο, θα δηλώσει αυτό που πιστεύει, δεν θα είναι το παιδί του προπονητή, θα αργήσει να παίξει με πλάτη στο καλάθι.

Το …παίρνεις ή το αφήνεις.