“Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον”

Είναι βέβαιο ότι θα χυθεί πολύ μελάνι -όπως λέγαμε κάποτε στα γραφεία των εφημερίδων, πριν ακόμη και από την εποχή της γραφομηχανής- για το αύριο της Εθνικής ομάδας μπάσκετ. Θα αναστενάξουν τα πληκτρολόγια για να εναρμονιστούμε με την εποχή μας.

Αν θελήσουμε σχηματικά να δούμε την κατάσταση αυτή θυμίζει λίγο αντεστραμμένη πυραμίδα. Με την κορυφή στη βάση και άρα εξ ορισμού με ασταθή ισορροπία. Κάπως έτσι είναι το σήμερα. Για το αύριο διαβάστε πιο κάτω…

Ήμουν από εκείνους που άσκησαν σκληρή κριτική στον Βασιλακόπουλο για την απόφαση του να αγοράσει τη wild card του παγκοσμίου. Το πρόβλημα μου δεν ήταν ούτε το που βρήκε τις 830.000 ευρώ, ούτε το ηθικό μέρος της υπόθεσης. Ο αθλητισμός δεν ήταν ποτέ “όμορφος κόσμος ηθικά αγγελικά πλασμένος”.

Κάντε μια βόλτα στη Μάνη και πείτε το όνομα Σπύρος Λούης. Θα σας πάρουν με τις πέτρες γιατί ακόμη και σήμερα υποστηρίζουν ότι ο συντοπίτης μου ανέβηκε σε άλογο και κέρδισε τον Μανιάτη Βασιλάκο στον μαραθώνιο του 1896.

Συνεπώς, το πρόβλημα με τον Βασιλακόπουλο ήταν πολύ συγκεκριμένο και μπορώ να το οριοθετήσω για μια ακόμη φορά.

Το αύριο του μπάσκετ και όχι της Εθνικής

Τα έσοδα της ομοσπονδίας είναι δεδομένα. Η ισχνή κρατική επιχορήγηση και η χορηγία μιας τράπεζας. Παίρνοντας ένα μεγάλο μέρος από αυτά τα χρήματα στην πράξη έκανε ότι και ένας απελπισμένος παίκτης στο καζίνο. Τα ‘παιξε όλα μαζί από το 1 έως το 35 της ρουλέτας. Ήρθε όμως το… 36 και έμεινε να κοιτάζει τη ρουλέτα αμίλητος.

Με απλά λόγια: Προσπάθησε να διορθώσει μια σειρά προσωπικών λαθών του αφού αυτός αποκλειστικά αποφασίζει για την εθνική. Δεν χρειάζεται να τα γράψω ένα προς ένα. Ανατρέξτε στις δηλώσεις του τους τελευταίους 48 μήνες, στην αβάσιμη έως ανεδαφική “αισιοδοξία” του πριν από κάθε διοργάνωση, στις προσωπικές επιλογές του, δείτε τα αποτελέσματα της εθνικής και το παζλ συμπληρώθηκε.

Πάμε πάλι από την αρχή. Δεν με ενοχλεί που η εθνική απέτυχε για μια ακόμη φορά. Αυτά ανήκουν στην εποχή της νιότης μας. Τότε που πιστεύαμε ότι το αύριο του μπάσκετ κρίνεται από ένα σουτ, από ένα μετάλλιο, από μια νίκη, από ένα τελικό. Τότε που μέναμε άυπνοι για ένα χαμένο αγώνα ή για ένα μεγάλο θρίαμβο. Εντάξει, τη στιγμή του πρώτου τζάμπολ στην Ισπανία δεν σκεφτόμουν όμως και τις 830.000 ευρώ. Ήθελα να δω την εθνική να κερδίζει όσα περισσότερα παιχνίδια μπορούσε. Πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι, τι να λέμε τώρα.

Πριν και μετά όμως τους αγώνες όμως είναι αλλιώς: Με ενοχλεί αφάνταστα που κανείς σχεδόν δεν συνδυάζει το αύριο της εθνικής με το αύριο του μπάσκετ και κάποια άλλα “μικρά’” ζητηματάκια.

Δίνοντας τις 830.000 ευρώ από τον προϋπολογισμό και τη χορηγία της ομοσπονδίας ο κ.Βασιλακόπουλος κήρυξε λίγο αργότερα και ένα παράξενο μνημόνιο με το οποίο ελάχιστοι ασχολήθηκαν. Έκοψε ένα δικής του επινόησης “φόρο αλληλεγγύης” όπου κάθε αθλητής για την ανανέωση του δελτίου του όφειλε να πληρώνει 10 ευρώ, κάθε ομάδα για κάθε νέο δελτίο που βγάζει στην ομοσπονδία άλλα τόσα, κοστολόγησε δε και κάθε μεταγραφή με άλλα τόσα. Υπολογίστε τώρα πόσους χιλιάδες αθλητές έχει το μπάσκετ, πολλαπλασιάστε επί 10 και θα δείτε ότι έβγαλε και κέρδος. Στα λογιστικά κιτάπια της ομοσπονδίας φυσικά… Γιατί στην πράξη βάζουμε και… μέσο να διώξουμε όσους έρχονται στα γήπεδα και ειδικά τα μικρά παιδιά.

Φρέσκα μυαλά

Μας νοιάζει αληθινά το μπάσκετ; Πάμε πάλι από την αρχή αφήνοντας στην άκρη τα μαθηματικά. Φέτος το καλοκαίρι απέτυχαν σχεδόν όλες οι εθνικές ομάδες των μικρών ηλικιών. Να μην μιλήσουμε για τις τρεις εθνικές ομάδες γυναικών-νεανίδων και κορασίδων που υποβιβάστηκαν όλες στη δεύτερη κατηγορία της Ευρώπης γιατί ούτως ή άλλως το κομμάτι είναι απαξιωμένο εδώ και…αιώνες από την ομοσπονδία. Αν θέλουμε αύριο και μέλλον και ανάπτυξη και λοιπές μπαρουφοειδείς μεγαλοστομίες πρέπει να αντιστρέψουμε την πυραμίδα. Να την κάνουμε κανονική, φυσιολογική και όχι ανάποδη όπως είναι τώρα.

Και για να γίνει αυτό πρώτα από όλα χρειάζονται φρέσκα μυαλά στην ομοσπονδία. Μυαλά που δεν θα διχάζουν για χάρη του προσωπικού τους εγωισμού το ελληνικό μπάσκετ και δεν θα χαράζουν διαχωριστικές γραμμές. Ενδέχεται να υπάρχουν στο συμβούλιο της ΕΟΚ αλλά δεν έχουμε ακούσει κανένα σύμβουλο να έχει αντίθετη άποψη και πιστεύω από τον πρόεδρο. Τουλάχιστον εκπεφρασμένα δημόσια…

Τι να το κάνουμε το κύρος και την ιστορία του Βασιλακόπουλου όταν δεν μπορεί ή δεν θέλει να καθίσει όλους τους φορείς και τις παραγωγικές δυνάμεις του ελληνικού μπάσκετ γύρω από το ίδιο τραπέζι και να πει κτυπώντας το χέρι του: “Κομμένη η πλάκα. Εδώ μιλάμε για το μέλλον. Θα χαράξουμε μια ενιαία πολιτική, μια κοινή στρατηγική ΓΙΑ ΟΛΟ ΤΟ ΜΠΑΣΚΕΤ. ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ”. Οι τελευταίες λέξεις γράφτηκαν με κεφαλαία όχι για λόγους έμφασης αλλά επειδή θεωρώ ότι είναι οι πιο δύσκολες που μπορεί (πλέον) να ξεστομίσει ο “πατερούλης”’ της ομοσπονδίας.

Όσο δεν γίνεται αυτό θα βρίσκει ευκαιριακές λύσεις “τζογάροντας” και περιμένοντας πότε θα του κάνει το κέφι η τύχη. Μόνο που η ρημάδα τον έχει εγκαταλείψει τα τελευταία χρόνια.

Ενίσχυση από τις “μικρές ηλικίες”

Για να έχει μέλλον η εθνική πρώτα από όλα χρειάζεται σταθερή τροφοδοσία όπως είχε παλιά από τις “μικρές ηλικίες”. Και μην ακούσω τίποτε αηδίες περί του αναπτυξιακού προγράμματος. Είναι το ίδιο και απαράλλαχτο από το 1983 και τα τελευταία χρόνια -όπως λένε οι πληροφορίες μου- όλη αυτή η διαδικασία έχει ατονήσει απελπιστικά. Μην πω ότι υπάρχει πλέον μόνο σε κιτρινισμένα χαρτιά στα συρτάρια των γραφείων της ΕΟΚ. Η αντεστραμμένη πυραμίδα του ελληνικού μπάσκετ κρύβει στα σπλάχνα της και….μούμιες λοιπόν όπως το περιλάλητο αναπτυξιακό. Αφήστε δε που δύο από τους κορυφαίους παίκτες όλων των εποχών (Παπαλουκάς, Διαμαντίδης) δεν έγιναν ποτέ αντιληπτοί από τα λαγωνικά της ομοσπονδίας, ο δε Παπανικολάου είχε κοπεί την πρώτη φορά που κλήθηκε στην εθνική παίδων. Και αυτά έγιναν τις “καλές μέρες”.

Η εθνική ομάδα ενδέχεται να έχει μέλλον. Υπό προϋποθέσεις. Ενδέχεται να έπαιζε σήμερα στην Ισπανία για μια θέση στην τετράδα. Ενδέχεται να έμπαινε και στην τετράδα. Αυτό πρακτικά θα σήμαινε ότι έχει μέλλον; Ας μου επιτραπεί να δανειστώ την στιχουργική έμπνευση του (και μπασκετόφιλου) Διονύση Τσακνή για απάντηση: “Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον, στο μέλλον που φτιάχνετε όπως θέλετε”. Με άλλα λόγια ένα άλλο μέλλον πρέπει να ονειρευόμαστε και όχι απλά μια ευκαιριακή κατάκτηση ενός μεταλλίου. Γιατί τότε σκεφτόμαστε όλοι… ξέρετε σαν ποιόν…

Συμπάθα με άγνωστε αναγνώστη μου που έφτασες ως εδώ, διαβάζοντας υπομονετικά και περίμενες κάτι άλλο. Να γράψω σαν wannabe προπονητής ή σαν ολοκληρωμένος προπονητής του… καναπέ ποιοι πρέπει να κληθούν του χρόνου στο Ευρωμπάσκετ, αν είναι καλός και πρέπει να μείνει ο Κατσικάρης ή αν πρέπει να ξαναπαίξει στην εθνική ο Σπανούλης. Μέχρι τότε Θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος θα τα πούμε πολλές φορές και θα ρίξουμε μπόλικο νερό στον μύλο της ίντριγκας. Προσωπικά δεν έχω τέτοιες αγωνίες. Αγωνιώ μόνο για το μέλλον του μπάσκετ. Ολόκληρου του μπάσκετ και όχι της βιτρίνας του.

Ίσως γιατί όπως έχει γράψει και η σύγχρονη εθνική μας ποιήτρια Κική Δημουλά “ωριμότητα είναι ο σκληρός τρόπος να μαθαίνεις από τα λάθη σου”. Και τα λάθη που έγιναν την εποχή της ευμάρειας του ελληνικού μπάσκετ είναι κρίμα και άδικο να τα επαναλαμβάνουμε, 20-25 χρόνια αργότερα τώρα που περνάμε δύσκολες μέρες. Γιατί αυτά τα διαρκώς επαναλαμβανόμενα λάθη μας έφεραν ως εδώ.

Υ.Γ. 1: Και επειδή θέλω να προλάβω τα σχόλια για “μετά Χριστό προφητείες” αδυνατώντας να επικαλεστώ τα αδιάψευστα ηλεκτρονικά αρχεία του Contra.gr (δεν είχε ξεκινήσει η συνεργασία μου με το σάιτ τότε) θα παραπέμψω κάθε δύσπιστο στο τελευταίο μου editorial στο περιοδικό All Star Basket όπου έγραφα ότι η σωστή, μυαλωμένη και λογική κίνηση της ομοσπονδίας θα ήταν αντί να δώσει τις 830.000 ευρώ για μια συμμετοχή με αμφίβολα αποτελέσματα στο Παγκόσμιο να στείλει την εθνική του… αύριο, με νέους παίκτες, στα προκριματικά του Ευρωμπάσκετ 2015. Και να αρχίσει από τώρα να ετοιμάζει την ομάδα του μέλλοντος. Αυτό σημαίνει προγραμματισμός, ρεαλιστική αποτίμηση της πραγματικότητας και εκπόνηση ενός σοβαρού πλάνου. Και επιμένω ακόμη περισσότερο σήμερα σε αυτή την άποψη.

Υ.Γ.2: Για να μην κατηγορηθώ για στείρα αντιπολίτευση θα πιστώσω και με κάτι θετικό την όψιμη πολιτική Βασιλακόπουλου. Διάλεξε ένα προπονητή και για πρώτη φορά μετά την εποχή Γιαννάκη τον άφησε ελεύθερο να λειτουργήσει χωρίς τις συνήθειες “αγκυλώσεις”. Του έδωσε το ελεύθερο να στελεχώσει την εθνική με κανονικούς και δοκιμασμένους προπονητές, με ένα έμπειρο επιτελείο συνεργατών. Ακόμη και αν θεωρήσουμε ότι όλα αυτά έπρεπε να είναι αυτονόητα με κριτήριο το πρόσφατο παρελθόν ήταν μια κίνηση προς της σωστή κατεύθυνση. Τα σωστά να λέγονται και να γράφονται.