Greens got talent

Παιδί δεν γοητεύτηκα ποτέ από τις ιστορίες του ασχημόπαπου που έγινε κύκνος, του βατράχου που λυτρώθηκε σε πριγκιπόπουλο, αλλά μεγαλώνοντας με συγκινούν ολοένα και περισσότερο οι θεαματικές υπερβάσεις, τα μικρά θαύματα καθημερινών ανθρώπων που αρπάζουν την ευκαιρία της ζωής και αναδεικνύουν το ξεχωριστό τους χάρισμα.

Στις αντιδράσεις του κοινού και της επιτροπής στα δύο αυτά βίντεο, βλέπεις την ευχάριστη έκπληξη που κλιμακώνεται σε επιδοκιμασία και εκρήγνυται σε αποθέωση. Η ασχημόφατσα, ο ατσούμπαλος, αφρατούλης πρωταγωνιστής (-στρια), με την αδιάφορη προσωπικότητα, επιδεικνύει αίφνης ένα χαρισματικά ταλαντούχο εαυτό, που ουδείς ανακάλυψε και αναγνώρισε ως τότε.

Η πασιφανής έλλειψη αυτοπεποίθησης και αυτοσεβασμού δεν τους επιτρέπει να απολαύσουν από την πρώτη στιγμή την καθολική αποδοχή, ωστόσο αργότερα δικαιωματικά αφήνονται να παρασυρθούν στη μαγεία ενός ονείρου που απέκτησε σάρκα και οστά.

Κάντε την αναγωγή στην παναθηναϊκή ποδοσφαιρική πραγματικότητα για το 2011-2012 και θα καταλάβετε ότι δεν έχουν απλά, πολλά κοινά σημεία, αλλά εξαιρουμένου ίσως του κεφαλαίου της αυτοεκτίμησης, πλήρη ταύτιση.

Δεν ξέρω αν τιμά τον Παναθηναϊκό το γεγονός ότι ξεκίνησε σχεδόν από τον οίκτο, για να διεκδικήσει την επιδοκιμασία, που ασφαλώς θα γίνει και αποθέωση αν καταφέρει να στεφθεί νικητής. Αυτό που λέω με σιγουριά, είναι ότι τον εκνευρισμό που ίσως προκαλεί σε κάποιους αυτή η σύγκριση, τον εισπράττω το ίδιο αστείο με την ατάκα του Simon Cowell προς την Susan Boyle “εγώ το ήξερα από την στιγμή που σε πρωτοείδα στη σκηνή, ότι θα ακούσω κάτι εντελώς ασυνήθιστο και είχα δίκιο”…

Γιατί θυμάμαι σαν τώρα τα σχόλια που κατέκλυζαν τις ιστοσελίδες μετά τους ευρωπαϊκούς αποκλεισμούς, τα οργισμένα τηλεφωνήματα στους ραδιοσταθμούς, όπως θυμάμαι και τη δική μου αυστηρή διάθεση απαξίωσης, ευελπιστώντας ότι μόνο ο προσωπικός και ποδοσφαιρικός εγωισμός των πρωταγωνιστών μπορεί να σώσει την χρονιά, αλλά σε καμία περίπτωση να οδηγήσει και στην διεκδίκηση του τίτλου.

Δεν το συζητώ καν, ότι αν κάποιος έγραφε πως ο Παναθηναϊκός θα χτυπάει τίτλο, χωρίς τους Μπουμσόνγκ, Λέτο, Κουίνσι, Νίνη στην κρισιμότερη στροφή της κούρσας, θα έσπευδαν επιτόπου συνοδευτικά οχήματα και τύποι με άσπρες στολές και ζουρλομανδύα. Κι όμως αυτά τα ζούμε, σ’ ένα περιβάλλον που παραμένει κατά γενική ομολογία “ανθυγιεινό”, με τους μετόχους αμέτοχους στις αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου, τις μετοχές της πλειοψηφίας παρκαρισμένες σε δικηγορικά συρτάρια, τους παίκτες απλήρωτους, τον Βλάση Τσάκα να προκαλεί πλέον εκνευρισμό και όχι γέλιο και την γηρασμένη ΟΥΕΦΑ να κραδαίνει απειλητικά το μπαστούνι της.

Οι υπερβολές θα συνεχιστούν. Οι εκκλήσεις στον Ύψιστο για να “τελειώσουν επιτέλους τα ψέμματα” θα πληθύνουν. Οι φωνές για τον Παναθηναϊκό που παίρνει αποτελέσματα στο 90φεύγα και δεν αποδίδει ελκυστικό ποδόσφαιρο θα ενταθούν, λες και η ομάδα δεν αποδυναμώνεται διαρκώς, αλλά μεσολάβησε κιόλας κάτι που εκτόξευσε τις απαιτήσεις

Δεν νομίζω όμως ότι παίζουν πλέον κανένα ρόλο. Είναι αποκλειστικά στα χέρια ή μάλλον σωστότερα στα πόδια, όσων τελούν μέχρι σήμερα την υπέρβαση, να την ολοκληρώσουν. Η τελική ευθεία θα τους βρει ενισχυμένους, τουλάχιστον αριθμητικά.

Λένε ότι το πρωτάθλημα το κερδίζεις στα εύκολα παιχνίδια και τις έδρες της περιφέρειας και έχουν δίκιο, ωστόσο το τρέχον, βάσει προγράμματος, αναδεικνύει ως καθοριστικά τα ντέρμπι που ακολουθούν.

Κι εκεί, οι πράσινοι θα πρέπει να αποδείξουν την πίστη που μοναχικά διατράνωναν μήνες πριν, κάποτε μέσω του Κατσουράνη, άλλοτε δια του Φερέιρα. Τώρα πια έχουν άλλωστε ιντριγκάρει και συσπειρώσει το κοινό, προσθέτοντας έναν πολύτιμο σύμμαχο. Αν τους αντέξει η σκηνή, θα φανεί στο χειροκρότημα…