Η ΑΕΚ δεν είναι πλήρης…

Πάει και η πρώτη επίσκεψη στην επαρχία. Για ένα μέγεθος όπως η ΑΕΚ η πραγματικότητα των μικρότερων κατηγοριών είναι ψυχοφθόρα. Αγώνες όπως αυτός της Άμφισσας μπορεί να επαναληφθούν και μετά την επιστροφή της στη μεγάλη κατηγορία, ωστόσο αυτός δεν παύει να αποτελεί την αφετηρία μίας ακόμα …αγροτικής χρονιάς, σε επίσημο επίπεδο.

Ακολουθεί μία δύσκολη χρονιά, με ορατό το ενδεχόμενο η ΑΕΚ να “τσαλακωθεί”, να “γρατσουνιστεί” ακόμα και αν έχει ομάδα, πολλαπλά ανώτερη από το επίπεδο της κατηγορίας που θα αγωνιστεί.

Αδιάφορη μόνο στη θεωρία

Στις αναμετρήσεις απέναντι στην ΑΕΚ, δεν παίζει ρόλο το αγωνιστικό επίπεδο του αντιπάλου. Ούτε καν η κατάσταση ετοιμότητας. Ο Φωκικός, αν και ομάδα περίπου είκοσι ημερών, έπαιξε στο 110%, κυνήγησε μία τιμητική ισοπαλία απέναντι σε μία ΑΕΚ που ενώ ήταν αδιάφορη θεωρητικά, στο τερέν μόνο αδιάφορη δεν έδειξε.

Έκανε φάσεις παρότι δεν “τράβηξαν” οι σημαντικές μονάδες της (Μάνταλος, Πλατέλλας για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα στο ματς) και πήρε τη νίκη που δικαιούταν στο τέλος του ματς, με τον Φαγέ να σκοράρει και τον Μάνταλο να δίνει ασίστ και να παίρνει –κατά κάποιο τρόπο- το αίμα του πίσω.

Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι μία κουβέντα για το θέμα του σέντερ φορ έχει δημιουργηθεί. Το πρόβλημα της ΑΕΚ στην τελική προσπάθεια στον αγώνα της Άμφισσας συνέπεσε με την τελευταία μέρα των μεταγραφών και η συζήτηση για το αν έκανε καλά ή όχι η “Ένωση” που δεν κινήθηκε για την απόκτηση παίκτη περιοχής, επανήλθε μοιραία.

Έτσι είναι όμως το ποδόσφαιρο. Αν ένα λάθος του Ανέστη όταν στα μέσα του δευτέρου ημιχρόνου του έφυγε η μπάλα, κόστιζε στην ΑΕΚ, σήμερα αρκετοί θα συζητούσαν για επιτακτική ανάγκη απόκτησης τερματοφύλακα. Το ίδιο συνέβη και μπροστά. Αν η προβολή του Αραβίδη κατέληγε στα δίχτυα η συζήτηση θα είχε μεταφερθεί στο …φονικό ένστικτο του επιθετικού της ΑΕΚ. Δεν μπήκε, συζητάμε για τον φορ.

Υπερπλήρης

“Αν” στη ζωή και στο ποδόσφαιρο όμως δεν υπάρχει. Η ορθολογική κουβέντα αφορά το τι διαθέτει η ΑΕΚ και το επίπεδο δυσκολίας του πρωταθλήματος που θα αγωνιστεί. Και το γεγονός ότι η ΑΕΚ διαθέτει Αραβίδη, Ντακόλ, Μπρέσεβιτς που μπορούν να της δώσουν λύσεις μπροστά σε ένα πρωτάθλημα όπως αυτό της Β’ Εθνικής, την καθιστούν υπερπλήρη.

Σε ό,τι αφορά τους υπόλοιπους, πέρα από τον Μπαρμπόσα που δείχνει σαν ένα …ανθρωπάκι βγαλμένο απόplaystationανάμεσα σε κανονικούς ανθρώπους και ποδοσφαιριστές, θα ήταν άδικο να μη σταθεί κανείς στη μεταμόρφωση του Δημήτρη Ανάκογλου. Ο μέσος της ΑΕΚ έχει αλλάξει σε απόλυτο βαθμό την εικόνα του σε σχέση με τη –νωθρή- περσινή παρουσία του στην “Ένωση”. Κόβει, κλέβει, δημιουργεί, μπορεί να τρέξει την ΑΕΚ και να της δώσει μέτρα και αποτελεί την …έναρξη του κινδύνου για τον αντίπαλο. Ίσως μία από τις πιο θετικές εξελίξεις ποδοσφαιριστών στην ΑΕΚ τα τελευταία χρόνια.

Υ.Γ.: Ενδεχομένως η δημιουργία μίας σοβαρής, ορθόδοξα χτισμένης ποδοσφαιρικής ομάδας μετά από καιρό να δημιουργεί μεγαλύτερες –τηρουμένων των αναλογιών- προσδοκίες για τη φετινή ΑΕΚ, με αποτέλεσμα να ξεχνάει κανείς τον πραγματικό στόχο. Στόχος της ΑΕΚ είναι η …αναίμακτη επιστροφή στη μεγάλη κατηγορία. Δεν δικαιολογείται η αναίτια απαίτηση για την κατάκτηση του Κυπέλλου καθώς η ΑΕΚ βρίσκεται αυτή τη στιγμή μία κατηγορία κάτω από τις ομάδες που θα το διεκδικήσουν. Το να υπάρχει η προσδοκία για μία αξιοπρεπή πορεία στο Κύπελλο είναι πέρα για πέρα λογικό.

Το να συγκρίνει κανείς όμως, αγωνιστικά αυτή τη στιγμή την ΑΕΚ με τον Ολυμπιακό, εκτός από οξύμωρο μπορεί να προκαλέσει και προβλήματα στην ομάδα, με διαπιστώσεις όπως αυτή του σέντερ φορ. Με τον κίνδυνο να “καούν” ποδοσφαιριστές που έχουν να προσφέρουν και να δυσκολέψει ο ρεαλιστικός, βασικός στόχος της “Ένωσης”.

Το θετικό για την ΑΕΚ είναι ότι διαθέτει προπονητή που προσεγγίζει με νηφάλιο τρόπο και αμιγώς ποδοσφαιρικά την κατάσταση, δηλώνοντας πιο ικανοποιημένος για την απουσία κορεσμού από την ψυχολογία των ποδοσφαιριστών του σε ένα αδιάφορο ματς, σε σύγκριση με ένα ματς που έληξε 4-0, άνετα, ωραία και πανηγυρικά.