Η αγωνία της γκέλας
Παιχνίδια όπως αυτό του ΠΑΟΚ με τον Απόλλωνα, σε ένα κανονικό πρωτάθλημα, φέρνουν τον κόσμο στο γήπεδο. Όχι χάρη στην ποιότητα και το θέαμα που προσφέρουν, αλλά χάρη την επιβεβαίωση μιας ποδοσφαιρικής πραγματικότητας που στα μέρη μας τείνει να ξεχαστεί:Στην μπάλα, τίποτα, ποτέ δεν είναι σίγουρο.
Ακόμη κι αν είσαι εξ΄ ορισμού πολύ καλύτερος του αντιπάλου σου, ακόμη κι αν παίζεις με παίκτη παραπάνω για ένα ολόκληρο ημίχρονο, ακόμη κι αν κάνεις 30 τελικές, πάντα υπάρχει η περίπτωση να πέσεις πάνω σε έναν εξαιρετικό τερματοφύλακα και να μην νικήσεις.
Αυτή ακριβώς η πιθανότητα της γκέλας, δίνει στις νίκες μεγαλύτερη αξία, γεμίζει τους οπαδούς με περισσότερη χαρά, αποτελεί επί της ουσίας την ίδια την κινητήρια δύναμη του αθλήματος. Διότι, ποιος ο λόγος να πας στο γήπεδο όταν ξέρεις ότι η ομάδα σου θα κερδίσει ούτως ή άλλως; Τι θα σου δώσει κίνητρο να ξεκουνήσεις, ειδικά σε πολύ δύσκολες εποχές όπως η τωρινή, εφόσον στο πίσω μέρος του μυαλού σου γνωρίζεις ότι δεν χρειάζεται καν να παίξεις καλά για να πάρεις τη νίκη. Απολύτως τίποτα φυσικά.
Πρόκειται για μια πολύ απλή αλήθεια. Το ποδόσφαιρο δεν θα ήταν ποδόσφαιρο δίχως την πιθανότητα της γκέλας. Κι εντούτοις πρόκειται για μια αλήθεια που κάποιοι στην Ελλάδα την έχουν ξεχάσει εντελώς. Κάποιοι που στο βωμό των εκατομμυρίων του Τσάμπιονς Λιγκ και μιας αρχοντοχωριάτικης ανάγκης για κυριαρχία με κάθε τρόπο, έχουν στερήσει πρώτα και κύρια από τους δικούς τους οπαδούς αυτό που ομορφαίνει τις επιτυχίες: Το ενδεχόμενο της αποτυχίας!
Κάποιοι τέλος πάντων που αδυνατούν να καταλάβουν ότι αν εξαλείψεις το συγκεκριμένο ενδεχόμενο, αν εξαφανίσεις την αγωνία του στραβοπατήματος, τότε με τι μένεις; Με πρωταθλήματα και κύπελλα θα πείτε. Σωστά. Μόνο που μένεις επίσης με ένα μισοάδειο Καραϊσκάκη, με ένα κοινό ολοένα και πιο μικρό εθισμένο στο να πανηγυρίζει νίκες με κάθε τρόπο και με ένα κοινό ολοένα και πιο μεγάλο που γεμίζει τις κερκίδες μονάχα στα ευρωπαϊκά παιχνίδια και αδιαφορεί πλήρως για τα εγχώρια…
