Η ανατομία ενός πρωταθλήματος

Η πρεμιέρα έχει ντέρμπι και αναμένεται με μεγάλο ενδιαφέρον, όπως και η συνέχεια αφού τα ερωτηματικά είναι πολλά. Αλλοι δεν έχουν ολοκληρώσει ακόμη το ρόστερ τους, άλλοι γλύφουν τις πληγές που τους άνοιξαν οι καλοκαιρινές ευρωπαϊκές περιπέτειες κι άλλοι αισθάνονται έτοιμοι έχοντας βέβαια πάντα την περιέργεια να δουν αν οι μεταγραφικές επιλογές και η δουλειά στην προετοιμασία ήταν αρκετά για να πετύχουν τους στόχους τους. Σισέ, Μέλμπεργκ, Αμπρέου, Ντίκα, Μπάλαμπαν, Βερπακόφκις, Ορούμα και αρκετοί ακόμη γνωστοί ή λιγότερο γνωστοί ήρθαν στη χώρα μας, ενισχύοντας την ελπίδα των φιλάθλων να ανέβει το επίπεδο του πρωταθλήματος και να δούμε καλύτερη μπάλα, ταυτόχρονα με την προσδοκία για καλύτερα αποτελέσματα από τη νέα ηγεσία της Ομοσπονδίας, της Super League και της Κ.Ε.Δ. σε σχέση με τους προκατόχους τους.

Εν αρχή ην ο Ολυμπιακός. Οπως και να το πάρει κανείς, αυτός… κερδάει τα τελευταία χρόνια και όλοι οι άλλοι… ακολουθούνε, αλλάζοντας μόνο τη σειρά μεταξύ τους. Φαβορί εξ ορισμού συνεπώς, έστω κι αν ο αιώνιος αντίπαλος ενισχύθηκε αρκετά και μοιάζει ικανός να διεκδικήσει τον τίτλο με ίσες πιθανότητες. Δεν είναι η πρώτη φορά…

Είναι όμως η πρώτη χωρίς τον Τζόρτζεβιτς. Η πρώτη χωρίς έστω έναν από τη παλιά φουρνιά που ξεκίνησε το 1997 το απίστευτο σερί που κρατά ακόμη με μια μικρή διακοπή το 2004. Μαθημένοι στα δύσκολα και την πίεση οι παλιοί του Ολυμπιακού πάντα έπαιζαν σημαντικό ρόλο στη «προσωπικότητα και νοοτροπία νικητή» που περηφανεύονται τόσα χρόνια πως διαθέτουν οι ερυθρόλευκοι. Τώρα όμως κουμάντο κάνουν οι ξένοι, που όσο κι αν έχουν προλάβει να μπουν στο κλίμα και να αγαπήσουν το σύλλογο παραμένουν… ξένοι κι αν έρθουν οι στραβές άντε να καταλάβουν από «ψύχωση». Ο Νικοπολίδης θα το παλέψει αλλά τι να πρωτοκάνει κι αυτός στα 38; Να ξελασπώσει – όπως τα προηγούμενα δύο χρόνια – την άμυνα, να βάλει φωνή στα αποδυτήρια ως φυσικός ηγέτης πια της ομάδας ή να πάρει από το χεράκι τους Ελληνες πιτσιρικάδες για να τους δείξει τι σημαίνει πρωταθλητισμός;

Οσο για το ρόστερ, ο Ολυμπιακός είναι μάλλον η μοναδική από τις 16 ομάδες που στην εκκίνηση του πρωταθλήματος δεν διαθέτει… κανονικό αριστερό χαφ. Αντε τον Σοϊλέδη που όμως δύσκολα θα πάρει ευκαιρίες άμεσα. Ο «αριστεροπόδαρος Γκαλέτι» ακόμη αναζητείται αφού μέχρι τώρα το ταμείο ήταν μείον, όμως αν αργήσει κι άλλο να βρεθεί – ή αν χρειαστεί αρκετό διάστημα για να προσαρμοστεί – η πρώτη τετράδα αγώνων έχει ΟΑΚΑ, Αλκαζάρ και Τούμπα και το ενδεχόμενο να βρεθεί από νωρίς ο Ολυμπιακός στην ασυνήθιστη και άβολη για τον ίδιο θέση του κυνηγού στη βαθμολογία είναι ορατό. Σε αυτή την περίπτωση η ηρεμία θα πάει περίπατο, η αμφισβήτηση προς τον Κετσπάγια θα επιστρέψει και θα είναι η στιγμή για να φανεί αν στα αποδυτήρια υπάρχουν ακόμη παίκτες με προσωπικότητα που μπορούν να σηκώσουν το βάρος όταν οι συνθήκες το απαιτούν.

Όχι πως ο Παναθηναϊκός είναι σε καλύτερη μοίρα ενόψει της εκκίνησης… Εκεί η ηρεμία έχει χαθεί προ πολλού. Ουσιαστικά από τη μέρα που αποφάσισαν να κρατήσουν και για τη νέα σεζόν στην τεχνική ηγεσία της ομάδας την ωρολογιακή βόμβα που λέγεται Τεν Κάτε και σκάει κάθε λίγο ταράζοντας συθέμελα την Παιανία, πότε με τις «πειραματικές» επιλογές του και πότε με τα “fuck off” που εξαπολύει προς εύκολους στόχους όπως ο Σπυρόπουλος, ο Μουν ή ο Καρνέζης. Προφανώς από Ζιλμπέρτο και Σισέ δεν έχει το παραμικρό παράπονο για την απόδοσή τους μέχρι σήμερα…

Αγωνιστικά οι πράσινοι είναι σχεδόν έτοιμοι στο μέτρο των δυνατοτήτων τους, χωρίς όμως αυτό να είναι ακόμη ευανάγνωστο. Οι ευρωπαϊκοί αγώνες ανέδειξαν αμυντικές αδυναμίες που όμως δεν είναι βέβαιο πως θα στοιχίσουν με τους μικρομεσαίους του ελληνικού πρωταθλήματος. Αλλωστε υπάρχει πάντα η πιθανότητα μεταγραφικής ενίσχυσης της τελευταίας στιγμής για την άμυνα.

Εκεί που δεν φαίνεται «φως» είναι στην ορθή ανάπτυξη της ομάδας και στην ταχύτητα που χρειάζεται στην κυκλοφορίας της μπάλας. Ο Σισέ δεν δείχνει πρόθυμος να συμμετάσχει σε αυτό το κομμάτι κάνοντας βρόμικη δουλειά και περιμένει τις ασίστ να του έρθουν στο πιάτο από το μόχθο των υπόλοιπων. Ο παίκτης που θα του τις δώσει δεν έχει βρεθεί ούτε κι ο παίκτης που θα παίξει τη μπάλα με τη μία στο κέντρο και έτσι το ποδόσφαιρο που παίζει ως τώρα μοιάζει ελαφρώς ανορθόδοξο. Εξαρτάται από τα… κέφια του Λέτο, τις «μπούκες» του Καραγκούνη και το φιλότιμο του Σαλπιγγίδη.

Οσο για τα λάθη στις μεταγραφές που… δεν έγιναν, το τίμημα μπορεί να αρχίσει να πληρώνεται από την πρώτη κι όλας αγωνιστική, που ο Παναθηναϊκός πάει στην Κρήτη χωρίς πλάγια μπακ και καλείται να βρει λύσεις ανάγκης για να μην εκτεθεί. Οχι ο καλύτερος τρόπος για να αρχίσει τη χρονιά ένας διεκδικητής του τίτλου…
Μπορεί να πάρει πρωτάθλημα; Ναι υπό προϋποθέσεις: Να εκμεταλλευτεί το εύκολο πρόγραμμα στην αρχή για να πάρει κεφάλι και να διώξει τη γκρίνια, να βρει τρόπο να φτιάξει αντί να κάψει τον Σισέ και να έχει καλύτερη αντιμετώπιση από τη διαιτησία σε σχέση με την περσινή περίοδο.

Το μεγαλύτερο ερωτηματικό αυτή τη στιγμή είναι η ΑΕΚ που ακόμη ψάχνεται σε όλα τα επίπεδα και τώρα τρέχει και δεν φτάνει για να κλείσει τρύπες στο ρόστερ. Ποιοτικοί παίκτες υπάρχουν αλλά αυτή τη στιγμή δεν είναι αρκετοί για να διεκδικήσει τον τίτλο. Ο κόσμος είναι ξενερωμένος, ο Μπάγεβιτς στα όριά του και ο χρόνος πιέζει πολύ. Πρέπει μέσα σε 10 μέρες διαθέτοντας σχετικά λίγα χρήματα να βρει τουλάχιστον τρεις καλούς παίκτες και να προλάβει να τους εντάξει ομαλά – μαζί με τον Αραούχο – σε ένα σύνολο που έτσι κι αλλιώς δεν έχει πείσει σε κανένα παιχνίδι μέχρι τώρα πως βρίσκεται σε σωστό δρόμο αγωνιστικά.

Τα «αν» είναι αυτή τη στιγμή περισσότερα από τα δεδομένα, επομένως οποιαδήποτε πρόβλεψη δεν έχει κανένα νόημα. Το ντέρμπι της πρεμιέρας είναι καθοριστικό για τη συνέχεια, καθώς ενδεχόμενη νίκη θα συσπειρώσει τους φιλάθλους και θα ξαναδώσει στους παίκτες την αυτοπεποίθηση της ομάδας με τη βαριά φανέλα που μπορεί να πρωταγωνιστήσει έστω κι αν έχει χίλια προβλήματα. Σε περίπτωση ήττας απειλείται με ψυχολογική κατάρρευση που μπορεί να φέρει αλυσιδωτές αντιδράσεις.

Ο ΠΑΟΚ έβαλε πολύ ψηλά τον πήχη πέρσι, θεωρητικά κινήθηκε πολύ σωστά στο καλοκαιρινό μεταγραφικό παζάρι και τώρα το απαιτητικό κοινό της Τούμπας περιμένει αποτελέσματα. Μέχρι στιγμής αυτά δεν έρχονται κι αν αργήσουν η υπομονή θα εξαντληθεί σύντομα γιατί οι προσδοκίες του κόσμου είναι πολύ υψηλές. Ο Σάντος φαίνεται να ζει το deja vu της δεύτερης θητείας του στην ΑΕΚ, όταν είχε καταφέρει με Μπούρμπο και Κρασσά να κάνει πρωταθλητισμό και την επόμενη σεζόν όλοι περίμεναν το κάτι παραπάνω. Ομως όσο καλή δουλειά κι αν κάνει και φέτος οι ισορροπίες του ελληνικού πρωταθλήματος είναι δύσκολο να ανατραπούν.

Αλλωστε όσο καλές και σοφά μελετημένες ήταν οι μεταγραφές του, οι δύο αιώνιοι εξακολοθούν να υπερτερούν σε ποιότητα παικτών αφού κι αυτοί δεν έμειναν με σταυρωμένα χέρια. Θεωρητικά τουλάχιστον ο Λέτο είναι καλύτερος του Κουτσιανικούλη, ο Μέλμπεργκ καλύτερος του Τσιρίλο και ο Κατσουράνης καλύτερος του Φωτάκη. Γι’αυτό και είναι πολύ πιο ακριβοί. Επομένως όσοι ονειρεύονται τίτλο πρέπει να είναι συγκρατημένοι και να ελπίζουν πως ο Σάντος έχει κι άλλο λαγό να βγάλει από το καπέλο. Μην ξεχνάμε πως έχουμε να κάνουμε με μια ομάδα που για να κάνει την υπέρβαση καλείται να αλλάξει αγωνιστική ταυτότητα και από συμπαγής, καλά οργανωμένη αμυντικά που ήταν να πρέπει να παίξει ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας και να βγάλει ποιότητα στο γήπεδο. Οχι και πολύ εύκολο να γίνει μέσα σε ένα καλοκαίρι χωρίς βαθμολογικές απώλειες κατά τη διάρκεια της μεταμόρφωσης…

Ο Αρης γκρέμισε τον παλιό πύργο της Βαβέλ και τον ξανάχτισε από την αρχή με νέα, πιο γερά υλικά. Ο Σηφάκης συνεχίζει τα… μαθήματα ισπανικών μήπως και καταφέρει να συνεννοηθεί με κάποιους από τους άλλους 10 συμπαίκτες του και ο Μαζίνιο έχει το δύσκολο έργο να παρουσιάσει μια έτοιμη ομάδα με τόσα πολλά νέα πρόσωπα. Η ποιότητα αρκετών παικτών είναι δεδομένη και το ερωτηματικό είναι πόσο καλά θα καταφέρουν να δέσουν ως σύνολο και πόση διάθεση θα δείξουν όλοι αυτοί οι μισθοφόροι να ματώσουν για την κιτρινόμαυρη φανέλα.

Η λογική λέει πως αν μη τι άλλο ο Αρης θα παίξει καλύτερη μπάλα από πέρσι κι αν καταφέρει σύντομα να παρουσιαστεί τόσο ποιοτικός όσο και οι μονάδες που διαθέτει, τότε είναι πιθανό να μπει σφήνα στην πρώτη τετράδα.

Από εκεί και πέρα, ο Ηρακλής αποφάσισε να δώσει μια δεύτερη ευκαιρία σε παίκτες που θα μπορούσαν να είχαν γίνει σούπερσταρ αλλά κάποια στιγμή πήραν την κάτω βόλτα στην καριέρα τους, όπως ο Ντίκα, ο Ντάλα Μπόνα και ο Λέκι. Σπάνια τέτοιου τύπου επιλογές δικαιώνονται αλλά αν… του κάτσουν μπορεί να ξεφύγει από τη μιζέρια των προηγούμενων ετών.

Η Λάρισα και η Ξάνθη άλλαξαν μια ντουζίνα παίκτες και λογικά θα αργήσουν αρκετά να δείξουν τις πραγματικές τους δυνατότητες. Ζητείται υπομονή από τους φιλάθλους, αλλά αυτοί είναι καλομαθημένοι στις επιτυχίες προηγούμενων χρόνων και είναι αμφίβολο αν τη διαθέτουν. Ο Πανιώνιος υπόσχεται θεαματικό ποδόσφαιρο με την τετράδα Ρεκόμπα, Μπάλαμπαν, Ριέρα και Εστογιανόφ (όταν επιστρέψει από τον τραυματισμό) αλλά όχι απαραίτητα και ουσία.

Ο Αστέρας Τρίπολης απέφυγε τις μεταγραφικές… υπερβολές των προηγούμενων ετών και ίσως αυτό έχει πιο ουσιαστικά αποτελέσματα από πέρσι, παρόλο που έχασε σημαντικές μονάδες. Ο Εργοτέλης θα προσπαθήσει να εφαρμόσει ξανά την περσινή επιτυχημένη συνταγή για να μείνει στην κατηγορία, έχοντας κρατήσει τον βασικό κορμό και ελπίζοντας πως οι Βερπακόφσκις-Λεάλ θα αποδειχθούν τουλάχιστον αντάξιοι των Κουτσιανικούλη-Ογκουνσότο. Ο Πανθρακικός ελπίζει να επαναλάβει το περσινό θαύμα της άνετης παραμονής αλλά με τα σύννεφα που έχουν μαζευτεί πάνω από την Κομοτηνή δεν προβλέπεται εύκολο Φθινόπωρο για τον Ντουμιτρέσκου, ενώ ο Λεβαδειακός έχασε τον ηγέτη του με τη πώληση του Λεονάρντο και πλέον ο Κομπότης είναι επίσημα ο… σούπερσταρ της ομάδας.

Οσο για τους νεοφώτιστους, ο Ατρόμητος φαίνεται πιο ώριμος και έμπειρος για να σταθεί στην κατηγορία χωρίς να χαροπαλεύει μέχρι την τελευταία αγωνιστική, ενώ η Καβάλα και τα Γιάννενα δεν… τσιγκουνεύτηκαν κι άλλαξαν κατά πολύ σε σχέση με τις ομάδες που κέρδισαν πέρσι την άνοδο, χωρίς αυτό απαραίτητα να τους εξασφαλίζει καλύτερα αποτελέσματα.