Η απόλυτη επαγγελματική σχέση
Από όλες τις πολύ δυνατές σχέσεις που έχουμε ζήσει στον ελληνικό αθλητισμό, αυτή του Ομπράντοβιτς με τον Παναθηναϊκό ήταν η πιο σταθερή. Ίσως γιατί τελικά υπήρξε περισσότερο επαγγελματική, στηριζόμενη στον αλληλοσεβασμό, στην εμπιστοσύνη, στην αγάπη αν θέλετε και λιγότερο σε έναν έντονο έρωτα, τουλάχιστον από μία πλευρά.
Αυτό κρίνεται πιο πολύ από τον επίλογο και την σημερινή πρώτη συνάντηση, εν αναμονή της επικής επιστροφής στον δεύτερο γύρο. Ο Ομπράντοβιτς για τον Παναθηναϊκό λειτούργησε αναλογικά (προσέξτε την συγκεκριμένη λέξη) όπως ο Μπάγεβιτς για την ποδοσφαιρική ΑΕΚ ή ο Ιωαννίδης για τον μπασκετικό Ολυμπιακό, αλλά κατάφερε τόσο ο ίδιος όσο και η ομάδα να μην φθαρούν ούτε στο τέλος.
Κρατώντας μόνο τα θετικά
Σε μία μακροχρόνια σχέση μένουν μόνο τα θετικά και περισσότερο τα τελευταία χρόνια ή ο επίλογος. Θυμηθείτε λίγο το τέλος της σχέσης του Μπάγεβιτς με τον δικέφαλο ή πως κάηκε ο Ιωαννίδης θέλοντας μία θριαμβευτική… εκδίκηση. Αντίθετα, τόσο ο Παναθηναϊκός όσο και ο Ομπράντοβιτς, από την πρώτη στιγμή πήραν το 100% ο ένας από τον άλλο, όπως το ήθελαν, όπως το χρειάζονταν. Ο Σέρβος, ερχόμενος με συνεχόμενες αποτυχίες σε μεγάλα πρωταθλήματα όπως της Ισπανίας και της Ιταλίας (όπου μοιραία ξεχάστηκαν οι ευρωπαϊκοί τίτλοι), αναζητούσε έναν ισχυρό οικονομικά σύλλογο να χρηματοδοτεί χωρίς πολλές ερωτήσεις τις υψηλές απαιτήσεις του.
Ο Παναθηναϊκός βρισκόταν σε τρομερά ανοδική πορεία με ένα ευρωπαϊκό, δύο σερί τίτλους, την κορυφαία εγχώρια επιτυχία (πρωτάθλημα στο ΣΕΦ), αλλά αστάθεια σε προπονητικό επίπεδο. Έψαχνε έναν άνθρωπο να του φτιάξει τα αποδυτήρια και να διαχειρίζεται τα τεράστια ποσά που ξοδεύονταν.
Η καλύτερη δουλειά στην Ευρώπη
Ήταν η τέλεια δουλειά, για τον τέλειο άνθρωπο. Ο Ζοτς δεν χρειαζόταν να οικοδομήσει από την αρχή, κάτι που δεν θέλει να κάνει ή και δεν μπορεί, ο Παναθηναϊκός δεν πειραματίστηκε με μαθητευόμενους μάγους.
Όλα αυτά τα χρόνια που δημιουργήθηκε η πιο επιτυχημένη ομάδα στην Ελλάδα, οι δύο πλευρές έπαιρναν κι έδιναν. Η πιο θαυμαστή ισορροπία. Ο Ομπράντοβιτς πάντα τόνιζε, ίσως και γι’ αυτό δεν ήθελε να μιλάει ελληνικά, πόσο δεμένος είναι επαγγελματικά με τον Παναθηναϊκό. Όχι επειδή είναι Παρτιζάν, αλλά γιατί γνώριζε ότι κάποια στιγμή έρχεται το τέλος και αυτό δεν πρέπει να είναι συναισθηματικό. Γι’ αυτό και όταν πλέον η διοίκηση του συλλόγου περίμενε ότι ο Σέρβος θα λειτουργούσε με την καρδιά, ο Ζοτς απάντησε με το μυαλό.
Το “όχι” στην πρώτη δύσκολη στιγμή διοικητικά, με τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο να πιάνει το τιμόνι και να πρέπει να μειώσει δραστικά τον προϋπολογισμό, υπήρξε ένα κτύπημα για τον ίδιο και για μία μεγάλη μερίδα του κόσμου η οποία δεν μπορούσε να δει τα πράγματα πιο ρεαλιστικά.
Στρίβοντας διά της λογικής
Ο Ομπράντοβιτς την… έκανε στα δύσκολα; Ο Ομπράντοβιτς δεν θέλησε ποτέ να χαλάσει την τελειότερη επαγγελματική σχέση, μία από τις πραγματικές αγάπες του, βάζοντας… τον έρωτα στην εξίσωση. Δεν πίστεψε ότι είναι σε θέση να ανταποκριθεί επαγγελματικά στο καινούργιο κάλεσμα, είδε ότι είναι ο κορυφαίος προπονητής της Ευρώπης σε διαχείριση των πιο ταλαντούχων και ακριβών ομάδων, αλλά δεν αποτελεί δυνατό σημείο του η δημιουργία από το μηδέν. Στο τέλος, ήταν σίγουρος ότι η ομάδα που του έδωσε την ευκαιρία να βγει από την κατηγορία του… Γκαστόνε, του παιδιού του Ντούντα που του σκουπίζει το πινακάκι, του Σέρβου που κερδίζει τα ευρωπαϊκά χάρη στο σέρβικο λόμπι, και να γίνει το λαμπρότερο μυαλό σε διάρκεια, θα ήταν καλύτερη χωρίς αυτόν.
Ο… έρωτας θα του θόλωνε του μυαλό και το μυαλό τού έλεγε ότι αυτή τη δουλειά δεν μπορεί να την κάνει. Γι’ αυτό και σε αντίθεση με όσους λατρεύτηκαν από μία ομάδα, σε αυτόν αξίζει η καλύτερη υποδοχή. Διότι ποτέ δεν επέτρεψε στο συναίσθημα να καβαλήσει την λογική και αυτή η νοοτροπία κράτησε τον ίδιο και τον Παναθηναϊκό στην κορυφή.
