Η διαιτησία, οι κωλοτούμπες και το άλλοθι της παραδοχής

Θέλετε να μιλήσουμε για τη διαιτησία; Ή μήπως για την δημοσιογραφία; Γιατί αυτά, όπως γνωρίζετε, έχουν άμεση σχέση μεταξύ τους. Και τούτο φάνηκε ξεκάθαρα το σαββατοκύριακο όταν είδαμε τον τρόπο αντιμετώπισης των πέναλτι που κέρδισαν Ολυμπιακός και ΠΑΟΚ, αλλά και το πώς ξαφνικά ο Παναθηναϊκός απαγορεύεται να έχει ως άλλοθι τη διαιτησία αν δεν διορθώσει πρώτα την αγωνιστική του εικόνα.

Συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις παίρνεις μόνος σου τηλέφωνο και έρχονται οι τυπάδες, σου φοράνε την… αμάνικη άσπρη στολή και σε οδηγούν στο πλησιέστερο τρελάδικο. Εκτός αν έχεις αποκτήσει πλέον τα αντισώματα για να αντιμετωπίζεις αυτές τις καταστάσεις ή έχεις αποφασίσει να το παίξεις αδιάφορος.

Διαιτητολαγνείας το ανάγνωσμα

Για να πάρουμε τα πράγματα με χρονική σειρά, το βράδυ του Σαββάτου επικράτησε “χάβρα Ιουδαίων” για τα δύο πέναλτι που κέρδισε ο Ολυμπιακός κόντρα στην Καλλονή. Για δύο παραβάσεις που -σε σχέση με άλλες- είναι από τις περιπτώσεις εκείνες που λέμε “δίνονται”. Η εντύπωση που δόθηκε και τεχνηέντως πέρασε είναι ότι το ένα από τα δύο ήταν αμφισβητούμενο. Και δώσ’του αναλύσεις και δώσ’του κοντινά πλάνα για να δούμε αν υπάρχει επαφή και δώσ’του νερό στο μύλο της διαιτητολαγνείας.

Λίγα 24ωρα αργότερα ο ΠΑΟΚ παίζει με τον Πλατανιά και κερδίζει με ανύπαρκτο πέναλτι. Τόσο ξεκάθαρα. Σε αυτή την περίπτωση δεν είχαμε καταδίκη του περιστατικού, αλλά προσπάθεια εξομάλυνσης της κατάστασης, πάντα με μονάδα μέτρησης… τους άλλους. “Εμείς δεν είμαστε Ολυμπιακός και δεν μας αρέσει να κερδίζουμε έτσι”. Οπότε η παραδοχή του λάθους δίνει άλλοθι… ήθους στο νικητή και όλα καλά.

Το βράδυ της Κυριακής ο Παναθηναϊκός χάνει στην Κομοτηνή από τον Πανθρακικό χωρίς να υπάρχει αμφισβητούμενη φάση. Οπότε η κουβέντα πήγε στο αγωνιστικό. Θυμηθήκαμε τον ανύπαρκτο Βέμερ, τον Νάνο που δεν θυμίζει σε τίποτα τον Νάνο των προηγούμενων σεζόν, τον Πράνιτς που είναι προκλητικά αδιάφορος και τον Στραματσόνι που πρέπει να κατασταλάξει σε ένα σύστημα. Καμία γκρίνια για τη διαιτησία, καμία συζήτηση τύπου “ναι, ήμασταν χάλια, αλλά αν δεν έδινε το οφσάιντ…”

Αυτά ως προς την καταγραφή. Πάμε τώρα στα συμπεράσματα. Να πούμε ότι δεν έχουμε καλούς διαιτητές; Να το πούμε. Να πούμε ότι πολλοί εξ αυτών πουλάνε εκδούλευση στον ισχυρό; Να το πούμε. Αρκεί να δει κάποιος έναν αγώνα του εξωτερικού και να τον φέρει σε σύγκριση με έναν δικό μας. Ποιος Έλληνας επόπτης έχει τις αντοχές να ακολουθήσει μία φάση στην ίδια ευθεία; Ελάχιστοι. Κι όμως, οι περισσότεροι εξ αυτών βλέπουν με περίσσια ευκολία τα οφσάιντ ακόμα κι αν βρίσκονται 5 μέτρα πίσω από τη φάση!

Να πούμε ότι δικαίως οι περισσότερες ομάδες της Super League έχουν παράπονα από τη διαιτησία; Να το πούμε. Να πούμε ότι ο Ολυμπιακός παίρνει με ευκολία σφυρίγματα που άλλες ομάδες χρειάζονται πιο “ξεκάθαρη φάση” για να τα πάρουν; Να το πούμε. Ανακαλύπτουμε την Αμερική; Οχι. Πρόκειται για μία συζήτηση που θα συνεχίσει στον αιώνα των αιώνων αμήν.

Να ντραπούν οι ποδοσφαιριστές

Αλήθεια, όμως, αυτό είναι το θέμα; Ή, για να το θέσουμε πιο σωστά, αυτό είναι το μοναδικό θέμα; Στην περίπτωση του Φορτούνη, για παράδειγμα, φταίει μόνο ο διαιτητής που δίνει το πέναλτι ή φταίει και ο ίδιος ο ποδοσφαιριστής που πέφτει σαν ήρωα του Πλατούν; Ποιος τον έχει βάλει σε αυτή τη νοοτροπία; Η διαιτησία, φυσικά, που φροντίζει να δίνει το… άλλοθι σε κάθε παίκτη να πέφτει με την πρώτη επαφή, γνωρίζοντας ότι εννιά στις δέκα περιπτώσεις θα πάρει το σφύριγμα. Κι όταν αύριο-μεθαύριο θα πάει να παίξει στο εξωτερικό, θα γίνει δαχτυλοδειχτούμενος στο πρώτο “θεατρικό” πέσιμο και πιθανότατα χιουμοριστικό στιγμιότυπο σε βραδινή αθλητική εκπομπή. Και με την πρώτη ευκαιρία, θα δηλώσει σε ελληνικό Μέσο πως “εδώ είναι διαφορετικά τα πράγματα, οι διαιτητές αφήνουν να παιχτεί ποδόσφαιρο και ο κόσμος αγαπά το άθλημα”. Μπούρδες δηλαδή.

Ο Τζαβέλλας, δεύτερο παράδειγμα, γιατί έβαλε το πόδι του για να τον συμπαρασύρει ο αντίπαλος αμυντικός και να πάρει το πέναλτι; Γιατί πανηγύρισε με γροθιές στον κόσμο όταν ο διαιτητής έδειξε την άσπρη βούλα; Και γιατί δεν βγήκε μετά το τέλος να πει αντρίκια ότι δεν είναι πέναλτι, που θα ενίσχυε την άποψη ότι “είναι διαφορετικό να είσαι ΠΑΟΚ”.

Γιατί να χαλάμε τις καρδιές μας σε κάτι που έχει προδιαγεγραμμένο σενάριο; Στην Ελλάδα ευνοείται ο ισχυρός. Μερικές φορές σε εξόφθαλμο σημείο που να προκαλεί δικαιολογημένες αντιδράσεις και φωνές. Και υπάρχουν και αυτές οι φορές που αν αδικηθεί ο ισχυρός τότε οι φωνές μεγαλώνουν και τα τηλεοπτικά πλάνα με τον αδικημένο να κρατά εξώφυλλα εφημερίδων, πληθαίνουν.

Και μην μου λέτε για ντροπή. Από τη στιγμή που δεν ντρέπονται οι διαιτητές και οι ομάδες, γιατί να ντραπούν οι ποδοσφαιριστές; Έτσι μαθαίνουν να κερδίζουν. Το εύκολο κέρδος που λέμε για την κοινωνία μας; Ε, κάτι τέτοιο είναι και στο ποδόσφαιρο. Γι’ αυτό το περίφημο fair play του Ντέμη θα μνημονεύεται για πολλά χρόνια.

Η καραμέλα της διαιτησίας

Στο ποδόσφαιρο έχουμε μάθε να πιπιλάμε την καραμέλα “κάνε ομάδα να κερδίζεις και τη διαιτησία”. Ατάκα που αποτελεί ουσιαστικά παραδοχή της κατάστασης, αλλά εμείς στεκόμαστε στο πρώτο σκέλος. Γιατί έτσι μας έχουν μάθει. Λες και αυτός που δεν έχει καλή ομάδα δεν δικαιούται να έχει παράπονα για τη διαιτησία!

Τέλος πάντων. Διαλέγετε και παίρνετε. Θέλετε να μιλάτε μόνο για τη διαιτησία; Κάντε το. Θέλετε να μιλάτε μόνο για ποδόσφαιρο; Κάντε το. Καθείς εφ ω ετάχθη. Αλλά μην αλλάζετε τροπάριο κάθε εβδομάδα. Μη θυμάστε ξαφνικά τα λάθη του Αλαφούζου και την επόμενη εβδομάδα σηκώσετε μαζί του τη σημαία της επανάστασης για ένα καλύτερο ποδόσφαιρο. Αποφασίστε τι ακριβώς θέλετε και υποστηρίξτε το. Και να έχετε πάντα ένα πράγμα στην άκρη του μυαλού σας: στο κανονικό ποδόσφαιρο, ο Λεβαδειακός έχει δικαίωμα να κερδίζει την ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ…

ΥΓ: Το ποδόσφαιρό μας είναι αυτό που στέλνει τον Αργύρη Λίβα στο νοσοκομείο μετά από μαφιόζικο χτύπημα. Και δεν πέφτουμε από τα σύννεφα…