Η Εθνική πετάει για Βραζιλία, η ΕΠΟ πετάει… αετό

Πάνω στην τρέλα της επιτυχίας, ο πρόεδρος της ΕΠΟ, Γιώργος Σαρρής θυμήθηκε να γκρινιάξει: για το κράτος που δεν ανοίγει την κάνουλα να τρέξει χρήμα προς το ποδόσφαιρο, καθώς και για τους δημοσιογράφους που υποτιμητικά τους αποκαλεί «κονδυλοφόρους» και που… τολμούν να ασκούν κριτική, προκαλώντας –κατά τον ίδιο- κακό στο ποδόσφαιρο.

Ασφαλώς και αναγνωρίζεται στην ΕΠΟ και τον Γιώργο Σαρρή η όποια συμβολή τους στην επιτυχία της Εθνικής. Γκολ δεν βάζουν, ούτε για το σύστημα αποφασίζουν, ωστόσο παρέχουν στο αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα όλα όσα χρειάζεται για την εύρυθμη λειτουργία του.

Όμως, τα κακώς κείμενα δεν μπορούν να καμουφλαριστούν: Το ελληνικό ποδόσφαιρο στενάζει στα εισαγγελικά γραφεία, στις αίθουσες του Εφετείου Αθηνών, στους διαδρόμους του ΣΔΟΕ. Αντί να περιμένουμε τα ματς της Κυριακής, ψάχνουμε για ποινικές διώξεις, βουλεύματα και καταθέσεις. Το ελληνικό ποδόσφαιρο το 2013, συχνά έχει βία, συχνότερα κακές διαιτησίες και πάντα ελάχιστο κόσμο στις κερκίδες. Την ίδια ώρα, μεγάλος αριθμός συλλόγων χρεοκοπεί και ψάχνεται για ρυθμίσεις, ευνοϊκά άρθρα και τεχνητούς υποβιβασμούς μήπως και αποφευχθεί το «κανόνι».

Συμβαίνουν αυτά, θα πει κάποιος. Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα, άλλωστε! Τουλάχιστον να είμαστε εντάξει στα στοιχειώδη, τα αυτονόητα, τα απλά. Να πληρούμε σε τελική ανάλυση το… μίνιμουμ των απαιτήσεων. Το κάνουμε; Δυστυχώς, ούτε αυτό δεν συμβαίνει…

Στο ελληνικό ποδόσφαιρο, τέλη Νοέμβρη 2013 και 12η αγωνιστική στη Super League, δεν γνωρίζουμε ούτε το πόσες ομάδες θα υποβιβαστούν στο τέλος της σεζόν!

Και εδώ ο ρόλος της ΕΠΟ είναι (ή θα έπρεπε να ήταν) κυριαρχικός. Διότι η Super League και η Football League κοιτάζουν τα συμφέροντα των εταιριών-μελών τους. Η μεγάλη κατηγορία θέλει να πέφτουν δύο ομάδες και να ανέβουν ισάριθμες, στη λογική να μην μπουν στο πρωτάθλημα κι άλλα… χωριά, με ανύπαρκτες γηπεδικές εγκαταστάσεις, με εκατό φιλάθλους όλους κι όλους και με ένα κάρο οικονομικά προβλήματα. Η μικρή επαγγελματική κατηγορία από την πλευρά της, σου λέει ότι δεν είναι δυνατόν από ένα πρωτάθλημα 28 ομάδων να ανέβουν μόνο δύο και αντιπροτείνει τρεις, που θα ανέβουν μέσω ενός μίνι πρωταθλήματος-πλέι οφ στο τέλος της χρονιάς. Τη δουλειά τους κάνουν. Και την κάνουν από το καλοκαίρι. Εγκαίρως δηλαδή! Πριν ξεκινήσουν τα πρωταθλήματα είχαν ήδη εκφράσει τις θέσεις τους.

Η ΕΠΟ, αντί να παρέμβει άμεσα και να δώσει λύση παίρνοντας το θέμα πάνω της, περίμενε… το ουίσκι να παλιώσει. Μόνο από διαρροές και σκόρπιες δηλώσεις συμβούλων της ομοσπονδίας, μάθαινες για το ποια είναι η… τάση! Από αποφάσεις, τζίφος! Πλήρης ατολμία: ένα χαρακτηριστικό τόσο της προηγούμενης όσο και της νυν διοίκησης. «Πηγαίνετε στο Διαιτητικό Δικαστήριο να λύσετε τις διαφορές σας», είπαν στις δύο λίγκες, φοβούμενοι τυχόν προσφυγές και νέα μπλεξίματα με τη δικαιοσύνη.

Η Super League, βέβαια, ήδη τους «άδειασε», αρνούμενη να προσφύγει στο Διαιτητικό, αναπέμποντας την υπόθεση εκ νέου στην ΕΠΟ και τον Γιάννη Μώραλη να παραδέχεται ότι με αυτή την ιστορία αδικούνε τους εαυτούς τους!

Αργά ή γρήγορα, άμεσα ή… με τις γιορτές, το θέμα θα λυθεί, έστω και με πολλούς μήνες καθυστέρηση, έστω κι αν χρειαστεί να αλλάξει –παρατύπως- η μία από τις δύο λίγκες την προκήρυξή της.

Ωστόσο πρέπει να καταδειχτεί η έλλειψη προγραμματισμού, η ανοργανωσιά και η προχειρότητα, ή και η ελαφρότητα αν θέλετε, με την οποία αντιμετωπίζονται τα στοιχειώδη, τα αυτονόητα, τα πιο απλά στο ελληνικό ποδόσφαιρο.

Το ερώτημα προκύπτει αβίαστα: εν τέλει το κακό στο άθλημα το προκαλούν οι «κονδυλοφόροι» ή η ίδια η ΕΠΟ δυσφημεί με αυτές τις τακτικές το ίδιο της το προϊόν;