Η Ευρωλίγκα θέλει δουλειά πολλή…
Η σκηνή στο μέγαρο μουσικής το μεσημέρι της Πέμπτης είναι ενδεικτική της ισχύς που έχει η
διοργανώτρια αρχή της Ευρωλίγκα. Αντιπρόεδρος ομάδας παίρνει το μικρόφωνο και κατακεραυνώνει τον ισχυρό άνδρα της ULEB με χαρακτηριστική άνεση. Ο εκτελεστικός διευθυντής Μπερτομέου αλλάζει
χίλια χρώματα αλλά δεν αντιδρά. Προτιμά τη σιωπή που σε αυτές τις περιπτώσεις είναι χρυσός.
Ας φανταστούμε τη σκηνή αυτή να συμβαίνει στο ΝΒΑ με πρωταγωνιστές αντιπρόεδρο ομάδας (ας πούμε των Bulls) και τον κομησάριο Ντέιβιντ Στερν…Δεν μπορούμε καν να το φανταστούμε. Εκεί οι επιλογές της λίγκας δεν αμφισβητούνται με τον πιο οδυνηρό τρόπο και μάλιστα δημοσίως. Γιατί ο Στερν έχει πείσει ότι κάνει ότι περνάει από το χέρι για να βελτιώσει τα έσοδα, την ανταγωνιστικότητα και την είσοδο της λίγκας σε νέες αγορές. Με έργα, όχι με λόγια του αέρα.
Για να μην παρεξηγηθούμε, ο Θανάσης Γιαννακόπουλος, αυτός είναι ο αντιπρόεδρος της ιστορίας μας, είχε απόλυτο δίκιο στην παρέμβασή του. Οι υψηλές τιμές των εισιτηρίων αποθάρρυναν πολύ κόσμο από το να αγοράσει μαγικό “χαρτάκι” ενώ, όπως το ρεπορτάζ αναφέρει, η μαυρή αγορά οργίασε. Οι επιτήδειοι έβαλαν πολλά λεφτά στην τσέπη εκμεταλλευόμενοι το πάθος του κόσμου για θέαμα.
Αυτό που προκύπτει είναι ότι η Ευρωλίγκα πρέπει να φάει πολλά ψωμιά ακόμα για να δημιουργήσει μία λίγκα πραγματικά ελκυστική στο κοινό. Υπάρχουν ένα σωρό πράγματα που πρέπει να βελτιωθούν με πρώτο στην ιεράρχηση το μάρκετινγκ. Η σύγκριση με το ΝΒΑ δεν είναι δόκιμη διότι μιλάμε για μία εμπειρία μισού αιώνα. Όμως για την ULEB το ζωντανό παράδειγμα βρίσκεται εντός των ορίων της Ευρώπης και ακούει στο όνομα Τσάμπιονς Λιγκ. Φυσικά αναγνωρίζουμε ότι το ποδόσφαιρο κάνει μεγαλύτερο γκελ στον κόσμο αλλά ο τρόπος με τον οποίο προωθούν τη διοργάνωση οι άνθρωποι της UEFA θα πρέπει να αποτελέσει πρότυπο για τη διοργανώτρια αρχή της Ευρωλίγκα.
Το ότι διαπιστεύτηκαν για το final-4 600 δημοσιογράφοι συνιστά βεβαίως πρόοδο. Αλλά όταν ακούς τον ισχυρό άνδρα της λίγκας να απαντάει «με άλλα λόγια να αγαπιόμαστε» στην ερώτηση για τη μαύρη αγορά των εισιτηρίων φυσιολογικά προβληματίζεσαι. Όπως προβληματίζεσαι βλέποντας την αφίσα του final-4, την πολύ μικρή προβολή της διοργάνωσης σε μία μεγαλούπολη όπως η Αθήνα, τον τρόπο επιλογής των ομάδων που συμμετέχουν στη λίγκα.
Όταν οι ισχυροί του ευρωπαϊκού μπάσκετ έπαιρναν την απόφαση να επιχείρησουν τη ρήξη και να κάνουν και το δικό τους πρωτάθλημα, προφανώς δεν είχαν στο νου τους την Ευρωλίγκα, όπως έχει διαμορφωθεί τώρα. Περίμεναν να μετέχουν σε ένα πιο ανταγωνιστικό πρωτάθλημα με περισσότερα έσοδα, καλύτερο αγωνιστικό επίπεδο, ξεκάθαρους κανόνες και λιγότερη γραφειοκρατία. Διαφορετικά και στη FIBA η δουλειά γινόταν.
