I have a dream
Ήμουνα νιος και γέρασα από τότε που θυμάμαι να ονειρεύομαι τον "πιο επιθετικό" Παναθηναϊκό. Δενσυμφωνούσα, αλλά με ιντρίγκαρε η ιδέα. Μόνο σε τελετές εξορκισμού δεν έχω λάβει μέρος. Να μου φωνάζουν "απεταξάμην το τσούκου-τσούκου μπολ;" και να τσιρίζω: "Α–ΠΕ–ΤΑ–ΞΑ–ΜΗΝ". Ο Δημήτρης Κριτής σχολιάζει την επιθετική αντίληψη του Φερέιρα, τις επιλογές στην αρχική 11άδα, το γρήγορο γκολ στη ρεβάνς που θα ανατρέψει τα πάντα.
Ήμουνα νιος και γέρασα από τότε που θυμάμαι να οραματίζονται και μαζί τους να ονειρεύομαι τον “πιο επιθετικό” Παναθηναϊκό. Δεν συμφωνούσα (τουλάχιστον στην Ευρώπη), αλλά με ιντρίγκαρε η ιδέα. Μόνο σε τελετές εξορκισμού δεν έχω λάβει μέρος. Να μου φωνάζουν “απεταξάμην το τσούκου-τσούκου μπολ;” και να τσιρίζω:
“Α–ΠΕ–ΤΑ–ΞΑ–ΜΗΝ”…
Θυμάμαι σαν τώρα να φέρνουν τον μέγα θιασώτη του 3-5-2 και 3-4-3 Αλμπέρτο Μαλεζάνι και πριν περάσουν 4 επίσημα παιχνίδια, να γυρίζει άρον άρον στο 4-4-2 και άγιος ο Θεός. Θα μου πεις “καλύτερο από το 5-4-1”. Ναι, ρε φίλε, αλλά στο 1 ήταν ο Βαζέχα…
O Μπάκε του 4-3-3…
Και οι προσπάθειες συνεχίστηκαν. Τον αντικατέστησε ο Χανς Μπάκε, λάτρης του 4-3-3 και “να βάλουμε 4 κι ας φάμε 3”. Ο Σουηδός δεν πρόλαβε καλά καλά να γυρίσει στο 4-4-2 και απολύθηκε. Τώρα θα μου πεις “καλύτερο από το 4-5-1”. Ναι, ρε φίλε, αλλά στο 4 υπήρχε κι ένας Χένρικσεν, στο 5 υπήρχε κι ένας Μπασινάς, ενώ από το 1 παρέλασαν Μανωλάκης, Νικολάκης, Μιχαλάκης…
Και γιατί τα θυμήθηκα όλα αυτά; Γιατί οι ενστάσεις που έχω στο χθεσινό παιχνίδι του Παναθηναϊκού δεν είναι στα πρόσωπα που επέλεξε ο Ζεσουάλδο Φερέιρα για να συμμετάσχουν, αλλά στο χρόνο που χρησιμοποιήθηκαν.
Τοτσέ και Μαρίνος στο αρχικό σχήμα
Δηλαδή, θεωρώ ότι θα έπρεπε να ξεκινήσουν οι Τοτσέ και Μαρίνος, αντί των Φορναρόλι και Μαυρία και οι τελευταίοι να μπουν στο δεύτερο ημίχρονο φρέσκοι, για να διεκδικήσουν, και μαζί τους ο Παναθηναϊκός, το καλύτερο.
Ο Μαυρίας δεν το έχει ακόμη το ενενηντάλεπτο και από την τρικυμία του πρώτου μέρους, έλειψε το σκυλίσιο πρέσινγκ του Τοτσέ, τον οποίο άλλωστε γνωρίζουν οι Ισπανοί και θα απασχολούσε διαφορετικά και το ανασταλτικό τους κομμάτι. Εδώ για τον Φορναρόλι, γνώριζαν μέχρι και το περίσσευμα λίπους που έδειξαν οι σχετικές εξετάσεις…
Κάποιος προσπάθησε να μου εξηγήσει ότι όλα είναι θέμα φιλοσοφίας. Ο Φερέιρα προσπαθεί να εμφυσήσει μία επιθετική νοοτροπία, που δεν έχει ως πρώτη προτεραιότητα την προσαρμογή στον αντίπαλο, αλλά ένα σχέδιο που θα τον προβληματίσει.
Ενώ η δική μου θεώρηση έχει έντονα τα βιώματα του Ευρωπαίου Παναθηναϊκό, που πρώτα θα τον εξουδετερώσει και κατά δεύτερο θα επιχειρήσει να τον σκοτώσει.
Μακάρι ο Πορτογάλος να έχει δίκιο…
Δεν καταλήξαμε. Μπορεί και να έχει δίκιο. Και μακάρι ο Πορτογάλος να καταφέρει να εγκαθιδρύσει στον Παναθηναϊκό την επιθετική φιλοσοφία, αλλά κυρίως να την συνδυάσει και με αποτελέσματα, γιατί όλοι από αυτά κρίνονται.
Αντιλαμβάνομαι, ότι αυτή η νοοτροπία βοηθάει τις μεγάλες ομάδες να κάνουν ευκολότερα τη δουλειά τους στα θεωρητικά εύκολα (συνήθως εγχώριες διοργανώσεις) κι ας απειλούνται με διασυρμούς στα δύσκολα (Ευρώπη). Τουλάχιστον έως ότου καταφέρουν να βρουν τη “χρυσή τομή”.
Αντιλαμβάνεται όμως και ο καθένας, ότι τώρα μιλάμε για ένα ευρωπαϊκό παιχνίδι, με την ομάδα μάλιστα που αναδείχθηκε τέταρτη στην Πριμέρα Ντιβιζιόν και όσο κι αν αποδυναμώθηκε λόγω οικονομικών προβλημάτων, με το ρόστερ της θα έκανε άνετα πρωταθλητισμό στην Ελλάδα, ως γκραν φαβορί.
Τούμπα στο ΟΑΚΑ
Κόντρα σε μία ομάδα με μεγαλύτερη ευρωπαϊκή εμπειρία (ήταν το ντεμπούτο της Μάλαγα στο Τσάμπιονς Λιγκ), το 2-0 θα ήταν ένα σχεδόν καταδικαστικό αποτέλεσμα. Βλέπεις, ένα και μόνο λάθος, μία αβλεψία, μία επιπολαιότητα, ρε αδερφέ, στη ρεβάνς και αμέσως θέλεις τέσσερα γκολ για να κλέψεις το εισιτήριο. Και αυτός ο αριθμός είναι απαγορευτικός, για ομάδα τέτοιου επιπέδου.
Κόντρα όμως στη Μάλαγα του δευτέρου ημιχρόνου (εκεί φάνηκε ο ενθουσιασμός και η απειρία), ένα γρήγορο γκολ σε έξι βράδια στο ΟΑΚΑ, γυρνάει όλη την κατάσταση τούμπα. Ας περιμένουμε λοιπόν. Δεν έχουν τίποτε να χάσουν(με), αλλά πολλά για να κερδίσουν. Φτάνει να έχουν το μυαλό προσηλωμένο στο παρόν και όχι απλά το βλέμμα στο μέλλον.
