Η καλή (ΑΕΛ), ο Κάκος και… οι κάκιστοι

Το πρώτο είναι η αστάθεια που εμφανίζει στην κλίμακα εμπέδωσης της επιθετικής φιλοσοφίας που επιχειρεί να επιβάλλει ο προπονητής του. Μοιάζουν να επηρεάζονται πολύ, όχι από τον βαθμό δυσκολίας του αγώνα, αλλά από τον βαθμό επιτυχίας όσων επιχειρούν. Όταν σκοράρει, μεταμορφώνεται προς το καλύτερο. Έως ότου το πετύχει, είναι ένα σύνολο που υποφέρει στον τομέα της αυτοπεποίθησης.

Το δεύτερο είναι τα χαμένα πρώτα σαρανταπεντάλεπτα. Αυτά που ξοδεύει, επειδή διεκδικεί πολλά, προσφέροντας δυσανάλογα λίγα. Είναι οξύμωρο το γεγονός ότι η καλύτερη επίθεση του πρωταθλήματος δεν έχει το εύκολο γκολ και είναι εξίσου εκνευριστικό για τους φίλους του συλλόγου το ότι οι παίκτες του αρνούνται να συμβιβαστούν μ’ αυτό και να πολλαπλασιάσουν τον χρόνο μέγιστης αγωνιστικότητας.

Το τρίτο είναι ότι δεν έχει αυτό που περιέγραψε και υποσχέθηκε ο εκ των μεγαλομετόχων, Ανδρέας Βγενόπουλος: την ομάδα που θα μπορεί να επικρατεί και των διαιτητών των αγώνων του. Για πολλοστή φορά φέτος βγαίνει από το γήπεδο με πολλά και απόλυτα δικαιολογημένα παράπονα από την διαιτησία. Ο διαιτητής Κάκος απέδειξε ξανά ότι είναι διαιτητής κακός. Το χειρότερο δεν είναι ότι ο ίδιος πιστεύει ακριβώς το αντίθετο, αλλά ότι την ίδια θετική (!) γνώμη έχουν και αρκετοί άλλοι. Είναι αυτοί που πρέπει ταυτόχρονα να προβληματιστούν και να δικαιολογήσουν διαφορετικά τα εξόφθαλμα επαναλαμβανόμενα λάθη του.

Βέβαια δεν είναι ο μόνος. Και -ω του θαύματος- οι… συνοδοιπόροι του στην 22η αγωνιστική ανήκουν επίσης στην «αφρόκρεμα» της ελληνικής διαιτησίας. Ο διεθνής κ. Ζωγράφος έβαλε τον ΟΦΗ στη μηχανή του κιμά, ο… πολλά υποσχόμενος κ. Χαραλαμπίδης δεν επέτρεψε στον Άρη να διεκδικήσει τίποτε περισσότερο από το απόλυτο μηδέν με το οποίο ολοκληρώθηκε η επίσκεψή του στο γήπεδο Καραϊσκάκη.

Και όλα τα παραπάνω, λίγες μόνο ώρες μετά την αιφνίδια στροφή 180 μοιρών τριών ΠΑΕ (ΠΑΟΚ, Skoda Ξάνθη και Εργοτέλης), που ζήτησαν την διατήρηση του Ψυχομάνη στην καρέκλα του αρχιδιαιτητή, κόντρα στην ομόφωνη (κατά τα άλλα) απόφαση της Superleague…

Είναι βέβαιο ότι ο νέος πρόεδρος της Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας έχει και σχέδια και όνειρα για τη θητεία του στο ύψιστο αξίωμα της ποδοσφαιρικής ιεραρχίας. Μένει να αποδείξει ότι έχει και την αποφασιστικότητα να επιβάλλει τα αδιαμφισβήτητα «θέλω» του.

Δυστυχώς δεν υπάρχει περίοδος χάριτος. Δυστυχώς υπάρχουν κάποιοι που δεν μας αφήνουν να μιλήσουμε για ποδόσφαιρο. Κόντρα στα δικά τους «θέλω», θα πούμε ότι η Λάρισα πλησιάζει τις επιθυμίες των ανθρώπων της, κατακτώντας αποτελέσματα που επιβάλλουν οι φιλοδοξίες τους.

Θα πούμε ότι ο Ηρακλής θα πρέπει να κάνει το βήμα παραπάνω σε μια εποχή που καρπώνεται μια από τις πιο ελπιδοφόρες (πανθομολογούμενο) ποδοσφαιρικές γενιές από τις υποδομές του.

Θα πούμε επίσης ότι ο Πανσερραϊκός εγκλωβισμένος σε μία υπερβολική σχέση προέδρου-προπονητή, άργησε να επιδείξει αντανακλαστικά ομάδας «σκληρής για να πεθάνει». Μακάρι η έλευση του Ούγκο Μπρος να μην αποδειχθεί απελπιστικά αργοπορημένη.