Η κριτική θέλει συνέπεια

Δεν είχα σκοπό να γράψω το παραμικρό, μετά την ολοκλήρωση των φετινών ευρωπαϊκών υποχρεώσεων του Παναθηναϊκού. Εξάλλου θεωρώ πως όσα είχαμε να πούμε, τα είπαμε το πρωί της Πέμπτης, για ό,τι μπορεί να σημαίνει η φετινή ευρωπαϊκή παρουσία, αυτό που πολύ περισσότερο σημαίνει η επόμενη, αλλά και γενικότερα τη “στάση ζωής” μιας ομάδας που ήθελε (και θα συνεχίσει να θέλει) ομίλους του Champions League, για να πάρει τα 15 εκατομμύρια ευρώ, για να σώσει το πίσω διαφορικό της και μην τον είδατε τον Παναή…

Επειδή όμως διάβασα αρκετά κείμενα που ταξίδεψαν στο διαδίκτυο εντός της ημέρας και… μπριζώθηκα, ας πούμε κι εμείς το μακρύ και το κοντό μας, σε δουλειά να βρισκόμαστε.

Ναι, ο Παναθηναϊκός έκανε τη χειρότερη συγκομιδή πόντων σε ομίλους Europa League ever. Και ναι, το αρνητικό ρεκόρ επετεύχθη σ’ έναν όμιλο που ο πάλαι ποτέ Παναθηναϊκός θα θεωρούσε αποτυχία τη δεύτερη θέση. Μέχρι εδώ φαντάζομαι ότι συμφωνούμε.

Είναι ο ίδιος Παναθηναϊκός με την Super League

Είναι βέβαια ο ίδιος Παναθηναϊκός που έχασε 1-0 από την Καλλονή, έφερε ισοπαλία με τον Λεβαδειακό στο ΟΑΚΑ και έχασε από τον ΟΦΗ στη Λεωφόρο. Κι όταν φιλάρεσκα χαρακτηρίζεις “φυσιολογικά” αυτά τα αποτελέσματα, γιατί δικαιώθηκες στην κριτική των “μη μεταγραφών” του καλοκαιριού, ε, δεν δικαιούσαι ρε αδερφέ να αξιώνεις από την ίδια ομάδα, ούτε να περάσει σβηστή από την Τρίπολη, ούτε να διεκδικήσει πρόκριση στο Europa League. Ένα το κρατούμενο.

Κεφάλαιο Κλωναρίδης. Είναι όντως κεφάλαιο για τον Παναθηναϊκό. Και είναι και αδικημένος στην διαχείριση Αναστασίου και προπονητικής ομάδας. Αδικημένος, γιατί την ίδια ώρα που υπάρχουν συμπαίκτες του που αγωνίστηκαν σε 3 και 4 θέσεις, ώστε να βρίσκονται στα αγωνιστικά πλάνα, αυτός μοιάζει να παραμένει παίκτης ειδικών ρόλων και συνθηκών. Εκτός κι αν είναι μόνο τέτοιος.

Αλλά από του σημείου αυτού έως ότου να θεωρούμε, ότι λόγω του “παραγκωνισμού” Κλωναρίδη, ο Παναθηναϊκός απέχει 5 βαθμούς από την κορυφή της Superleague και απέτυχε στην Ευρώπη, απέχουμε χίλια μύρια μίλια μακριά. Και δεν θα απαντήσουμε και πουθενά το τρένο, γιατί είμαστε σε εντελώς άλλες ράγες. Εξάλλου, αν χαθεί το πρωτάθλημα, γιατί να μην φταίει ο Τριανταφυλλόπουλος που παίζει δεξί μπακ; Δεν ακούγεται πιο λογικό;

Ξέρετε, δεν είναι μόνο τι λέγεται, αλλά και ποιος το λέει. Όταν δηλαδή ακούς κάποιον που σε κάθε ευκαιρία διατρανώνει την “ανακάλυψη της Αμερικής” πως από τον τωρινό Παναθηναϊκό, 1-2 παίκτες θα περνούσαν την κερκόπορτα της Παιανίας πριν από μερικά χρόνια, να σκίζουν ξαφνικά τα ρούχα τους για την ομάδα που αμαύρωσε την ιστορία της, αποτυγχάνοντας στους ομίλους του Europa League, ε, δεν σε πιάνει ένα κατιτίς;

Ρε φίλε, όταν θεωρείς ότι αυτή η ομάδα είναι για τα μπάζα, δεν θα την κριτικάρεις επειδή ήρθε τελευταία στον όμιλο, αλλά γιατί δεν ενισχύεται για να αυξήσει την ανταγωνιστικότητά της. Εκτός κι αν θεωρείς ότι έχει παίκτες (πράγμα που ουδέποτε παραδέχθηκες μέχρι σήμερα), οπότε φταίει η κακοδιαχείριση του προπονητικού τιμ, για το γεγονός ότι όλα αυτά δεν φάνηκαν στο χορτάρι.

H κριτική πρέπει να είναι εποικοδομητική

Όλοι έχουν δικαίωμα στην κριτική, για να εξηγούμαστε. Φτάνει αυτή η κριτική να είναι εποικοδομητική. Να δίνει τροφή για σκέψη. Και έχω γνωρίσει πολλούς προπονητές όλα αυτά τα χρόνια στη δημοσιογραφία, που ατάκα κι επιτόπου ή εκ των υστέρων, παραδέχθηκαν ότι κέρδισαν πράγματα διαβάζοντας διαφορετικές απόψεις. Ακόμη και προπονητές που δεν τους χωράει ο νους μας, είτε γιατί τους θεωρούμε μέγιστο-τεράστιους για να διαβάσουν τον καθένα μας, είτε γιατί μας έβγαζαν ένα πολύ εγωιστικό προφίλ, ώστε να καταπιούμε ότι όχι μόνο τον διάβασαν, αλλά και παραδέχθηκαν ένα σημείο που μπορεί να είχε δίκιο.

Με τον Αναστασίου δεν συμφωνώ πολλές φορές. Και στον τρόπο με τον οποίο ξεκινάει κάποια παιχνίδια, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο τα διαχειρίζεται. Και όταν διαψεύδομαι, το γράφω, ακόμη κι αν η προσωπική του δικαίωση είχε και μια ισχυρή δόση τύχης.

“Την τύχη την φτιάχνουμε μόνοι μας”

Για παράδειγμα, το ματς της Τρίπολης. Το να παρατάξεις τον Παναθηναϊκό τόσο ψηλά στο χορτάρι, απέναντι σε μια ομάδα με τέτοιες “σβούρες” από τη μέση και μπροστά, είναι απόπειρα αυτοκτονίας. Θα σεβαστώ τη λογική, που λέει ότι “δεν θα αμυνθώ και δεν θα προσαρμοστώ στον Αστέρα, αλλά θα τον υποχρεώσω να προσαρμοστεί αυτός στο δικό μου παιχνίδι, θα κάνω αυτόν να αμυνθεί”.

Το σέβομαι. Θεωρώ βέβαια ότι αυτό ανταποκρίνεται σε περιπτώσεις που υπάρχει σαφής διαφορά δυναμικότητας μεταξύ των δύο συνόλων αλλά στην περίπτωση Παναθηναϊκού και Αστέρα Τρίπολης δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Ακόμη όμως κι αν ίσχυε αυτό, η κάκιστη μέρα των μέσων στην Τρίπολη, οδήγησε σε αφόρητα, αβίαστα λάθη και καταιγισμό κόντρα επιθέσεων των Αρκάδων στο πρώτο ημίχρονο, που ακόμη κι ένα σκορ 2-0 ή 3-0, θα ήταν αντιπροσωπευτικό της εικόνας που παρακολουθήσαμε.

Αν όμως, λέω αν, ο Πέτριτς στο 59′ ή ο Μπεργκ στο 79′ έκαναν το 1-2, πιθανότατα ο τυχερός Παναθηναϊκός θα έφευγε νικητής και από την Τρίπολη (όπως από την Τούμπα και το Αγρίνιο) κι αν σήμερα αρθρώναμε τα ίδια ακριβώς λόγια, κάποιος θα μας έλεγε ότι “την τύχη μας την φτιάχνουμε μόνοι μας” ή “η τύχη ευνοεί τους δυνατούς και τους τολμηρούς”.

Οι όποιες αναστολές μου στον θρασύ τρόπο με τον οποίο δομείται αγωνιστικά ο Παναθηναϊκός σε αντιδιαστολή με το υλικό του, δεν είναι ούτε σημερινές, ούτε χθεσινές. Τις εκφράζω δημόσια και προσωπικά στον Γιάννη Αναστασίου από πέρσι το καλοκαίρι, σ’ εκείνο το φιλικό που ο Παναθηναϊκός έχασε από την Παναχαϊκή του Αλέξη Κούγια με 2-1, στο Παμπελοποννησιακό.

Το βάφτιζαν “ολλανδικό μοντέλο”

Τότε το βάφτιζαν όλοι “ολλανδικό μοντέλο” σχεδόν εκστασιασμένοι στην προοπτική να το δουν να εξελίσσεται μπροστά στα μάτια τους. Ενάμιση χρόνο αργότερα κι αφού προηγουμένως είδαμε και κάποια αποτελέσματα στο τέλος της περσινής χρονιάς, χαρακτηρίζεται ξαφνικά ρίσκο και ασυνάρτητη τακτική διαχείριση.

Ξαφνικά ζητάμε από τον Γιάννη Αναστασίου να προσαρμοστεί στο υλικό του, να κάνει στροφή 180 μοιρών στη φιλοσοφία του, ενώ ήρθε για να αλλάξει τον Παναθηναϊκό. Ο Παναθηναϊκός του ζήτησε να τον αλλάξει. Όπως έφερε τον Μαλεζάνι του 3-4-3 και τον Μπάκε του 4-3-3 για να γίνει πιο επιθετικός και να ικανοποιήσει επιτέλους κι εκείνους που τον λοιδορούσαν για το κατά τα άλλα επιτυχημένο στην Ευρώπη “τσούκου τσούκου μπολ”…

Κι εκείνοι επειδή τον μύριζαν νωρίς τον κρίνο, από την 4η ή την 5η αγωνιστική γυρνούσαν στο βολικό για όλους 4-4-2 ή το 4-5-1 και άντε πάλι από την αρχή. Κι ένας σκασμός μεταγραφές (καλές ή κακές) που γίνονταν για να εξυπηρετήσουν τα αρχικά πλάνα του προπονητή, πήγαιναν στον κάλαθο των αχρήστων, γιατί λέει “ο παίκτης δεν είναι ούτε καθαρός μπακ, ούτε καθαρός χαφ, αλλά μπακ-χαφ που εξυπηρετούσε ένα συγκεκριμένο σύστημα και δεν χωράει πλέον στα καινούργια (βλ. Νίλσον, Σέριτς και άλλοι πολλοί).

Να πάρει όσα περισσότερα μπορεί από τον Μπαϊράμι

“Έχει εμμονή με τον Μπαϊράμι”. Με τον Μπαϊράμι που κατά τα άλλα δεν υπήρχε ενάμιση χρόνο στον Παναθηναϊκό. Κι όχι γιατί πονούσε, όχι τουλάχιστον για το σύνολο του ενάμιση χρόνου. Κανείς δεν βλέπει ότι τις 2-3 πάσες που θα κάνει ακόμη κι αυτός ο Μπαϊράμι στον ελάχιστο χρόνο που θα χρησιμοποιηθεί, δεν τις έχει κάνει ουδείς άλλος ενάμιση χρόνο τώρα;

Σαφώς και έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα θα ήταν καλύτερα να μην είχε έρθει ποτέ στην Ελλάδα. Είναι όμως εδώ. Κι εφ’ όσον είναι εδώ δεν θα πρέπει κάποιος να προσπαθήσει να πάρει αυτό το 75% του πάλαι ποτέ Μπαϊράμι; Ή μήπως αυτό έγινε εις βάρος κάποιου, που μπαίνοντας θα έκανε την διαφορά; Γιατί σίγουρα μιλάμε για κάποιον που πριν από 5-6 χρόνια δεν θα περνούσε ούτε έξω από την Παιανία, χωρίς να τον τουφεκίσει ο Αγριμάκης. Ή μήπως το ξεχάσαμε;

Ο Παναθηναϊκός χρειάζεται…

Ο Παναθηναϊκός, λέει ο αστικός μύθος, θέλει δεξί μπακ, σέντερ μπακ, αμυντικό και επιτελικό χαφ και σέντερ φορ. Και λίγα λέει ο αστικός μύθος. Δεν νομίζω ότι υπάρχει θέση στην οποία ο Παναθηναϊκός δεν χρειάζεται μεταγραφή, για να γίνει αύριο το πρωί ο Παναθηναϊκός που έχουν όλοι στο μυαλό τους. Προσωπικά πιστεύω ότι ο Ολυμπιακός του 10πλάσιου μπάτζετ χρειάζεται τουλάχιστον 8 ενδεκαδάτες μεταγραφές, αλλά αυτό είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Άσε που παραλίγο να αλλάξω ομάδα στην Αγγλία ταλαιπωρούμενος για χρόνια από τους Φιλ Νέβιλ, Τζον Ο’ Σέι, Γουες Μπράουν και όλο εκείνο το κακό συναπάντημα που έπαιρνε φανέλα βασικού στην άμυνα της Μάντσεστερ (και μαζί τα πρωταθλήματα)…

Και πώς ζητάμε από όλα αυτά τα… λιμά, να πάρουν το πρωτάθλημα και να περάσουν στη νοκ άουτ φάση του Europa League; Τελοσπάντων. Κάπου εδώ τελειώνει το παραλήρημα. Και με όσους το μοιράστηκα, καλώς καμωμένο.

Ο Παναθηναϊκός χρειάζεται μεταγραφές, αλλά επειδή δεν υπάρχει σάλιο, θα πρέπει να γίνουν τουλάχιστον οι απολύτως απαραίτητες. Αλλά να γίνουν.

Ο Παναθηναϊκός μπορεί να χρειάζεται και προπονητή. Αλλά ας ρίξουμε μια ματιά στο ρόστερ, ας ξεψαχνίσουμε και τα βιογραφικά τους, για να ξέρουμε ποιον φέρνουμε και γιατί τον φέρνουμε. Αλλιώς, δεν υπάρχει και λόγος να τον φέρουμε.

Ο Παναθηναϊκός χρειάζεται και διοίκηση. Διοίκηση που να της τρέχουν από τα μπατζάκια και να μπορεί να ικανοποιήσει όλα μας τα “θέλω”. Η παρούσα μπορεί μόνο να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα. Από κει και πέρα, μόνη της θα σηκώσει τα χέρια ψηλά.