Η παραδοξότητα ενός μεγάλου μπρέικ
Είχε μαλλιάσει η γλώσσα του Τάσου Μαγουλά όλη τη σεζόν."Τα μεγάλα παιχνίδια κρίνονται από τους ηγέτες των ομάδων" έλεγε και ξαναέλεγε ο πολύπειρος συνάδελφος. Σωστός, φίλε Τάσο, αλλά να που οι σοφοί μπασκετικοί κανόνες έχουν και εξαιρέσεις.
Μία τέτοια έκανε την εμφάνισή της στο ΣΕΦ στον πρώτο τελικό της Παρασκευής. Με τον Δημήτρη Διαμαντίδη μετριότατο (επιεικώς) ο Παναθηναϊκός όχι μόνο νίκησε τον Ολυμπιακό για να του αρπάξει το πλεονέκτημα έδρας αλλά το έκανε με μία αρκούντως πειστική εμφάνιση και χωρίς να χάσει ποτέ το προβάδισμα στο σκορ.
Μπασκετικό παράδοξο; Θα μπορούσε να το χαρακτηρίσει κανείς και έτσι. Διότι, πράγματι, ο Διαμαντίδης ουσιαστικά τέθηκε εκτός αγώνα περιοριζόμενος στα απολύτως απαραίτητα (ριμπάουντ και μοίρασμα της μπάλας). Οι άλλοι όμως, αυτοί που οι Αμερικανοί ονομάζουν supporting cast, έκαναν έξοχη δουλειά, εκτελώντας με χειρουργική ακρίβεια το πλάνο του Αργύρη Πεδουλάκη. Ο Λάσμε ντύθηκε Διαμαντίδης και μοίρασε τέσσερις ασίστ, ο Γκιστ βαρέθηκε να καρφώνει, ο Ούκιτς, τιμώντας και τη μνήμη του θρύλου Ντράζεν Πέτροβιτς, έβαλε τους πόντους που χρειαζόταν. Ακόμα και ο Τσαρτσαρής βοήθησε κάνοντας πέντε χρησιμότατα φάουλ.
Η διαχείριση του πρέπει…
Ολα αυτά κόντρα σε μία ομάδα που είχε μεγάλο ψυχολογικό πρόβλημα. Η διαχείριση του μεγάλου πρέπει αυτού του αγώνα για το γηπεδούχο και έχοντα το πλεονέκτημα της έδρας πρωταθλητή Ευρώπης αποδείχθηκε ένας μεγάλος και ατελείωτος Γολγοθάς. Τα στεφάνια στο ΣΕΦ ακόμα πονούν από τα δεκάδες άστοχα σουτ των περιφερειακών των ερυθρόλευκων οι οποίοι από το πρώτο, κιόλας, ημίχρονο, βάλθηκαν να κυνηγούν μετά μανίας το χρόνο αφήνοντας τα όποια αποθέματα υπομονής τους στα αποδυτήρια. Κάθε επίθεση και ένα βιαστικό σουτ ή ένα αβίαστο λάθος για μία ομάδα που αν μην τι άλλο έχει μάθει να περιμένει και να παίρνει το βλέμμα της από τα χρονόμετρα του γηπέδου. Αλλο ένα μπασκετικό παράδοξο.
Από μπάσκετ, αφήστε το καλύτερα…
Η πιο μεγάλη ανορθογραφία όμως έχει να κάνει με το εν γένει θέαμα που παρουσίασαν οι δύο ομάδες. Ναι, ο Παναθηναϊκός νίκησε, ναι, εφάρμοσε τέλεια στο παρκέ αυτά που σχεδίασε ο προπονητής του στο χαρτί, αλλά από μπάσκετ…αφήστε το καλύτερα. Για τον Ολυμπιακό βέβαια δεν χωρά καν συζήτηση. Αμφότεροι οι μεγάλοι αντίπαλοι, που μονοπωλούν τους τίτλους στην Ευρώπη τα τελευταία τρία χρόνια, τελείωσαν το παιχνίδι με 31 λάθη και μόλις 19 ασίστ. Από αυτό και μόνο το στοιχείο καταδεικνύεται, με τρόπο σαφέστατο, ότι το άθλημα πέρασε δύσκολες στιγμές την Παρασκευή το βράδυ.
Πέρασε τη μεγάλη μπόρα…
Οι ουδέτεροι φίλαθλοι πάντως δεν χάνουν τις ελπίδες τους και περιμένουν ότι από το δεύτερο τελικό της Κυριακής η στάθμη του θεάματος θα πάρει τον ανηφορικό δρόμο. Και πέρα από κάθε αμφιβολία το παιχνίδι του ΟΑΚΑ θα είναι τελείως διαφορετικό. Το μεγάλο πρέπει και η διαχείρισή του μεταφέρονται στο τερέν του Παναθηναϊκού ο οποίος καλείται να δείξει ωριμότητα και σύνεση. Ο Ολυμπιακός τη μεγάλη μπόρα την πέρασε όπως και να έχει έστω και αν βράχηκε μέχρι το μεδούλι.
To παιχνίδι κρίνει κατά 90% τον τίτλο. Το παίρνει ο Παναθηναϊκός; Κάνει το 2-0 από το οποίο έχει επιστρέψει μόνο η ΑΕΚ το 2002. Κάνει το μπρέικ ο Ολυμπιακός; Παίρνει πίσω το πλεονέκτημα της έδρας το οποίο πολύ δύσκολα θα δωρίσει ξανά.
