Η ψυχή της εξέδρας και η εξέλιξη των μικρών
Όταν βλέπεις την ΑΕΚ στη Γ' Εθνική να κόβει 800 εισιτήρια παραπάνω από τον (σουπερλιγκάτο) Παναθηναϊκό και να μην υπολείπεται σημαντικά (σε προσέλευση κόσμου) του διεκδικητή τίτλου στην άλφα εθνική ΠΑΟΚ, τότε είναι βέβαιον πως τα πράγματα στην κιτρινόμαυρη οικογένεια κυλούν κατ' ευχήν. Και σίγουρα ομαλά. Εξελίσσονται. Προς την κατεύθυνση της δημιουργίας μιας υγιούς κατάστασης που θα επιτρέψει στην ομάδα να ξεκολλήσει από 20ετή λήθαργο και να ξαναμπεί σε τροχιά πρωταγωνιστική και πρωταθληματική.
Η ανταπόκριση του κόσμου φάνηκε με το καλημέρα της σεζόν, εντός κι εκτός Ολυμπιακού Σταδίου. Τηρουμένων των αναλογιών θα μπορούσε να πει κανείς ότι η συσπείρωση αγγίζει τα επίπεδα του 2004. Εντάξει, τα νούμερα τότε (με 25 και 30.000 εισιτήρια) ήταν ασύλληπτα, όμως αλλιώτικες ήταν και οι εποχές.
Σε παλμό, πάθος, ενθουσιασμό και …τρέλα, η σημερινή εικόνα στις εξέδρες δεν διαφέρει σε τίποτα από τις μέρες του ’04. Τραγούδι ατελείωτο κι ένας ξεσηκωμός σ’ όλο το γήπεδο, όχι μονάχα από το πέταλο. Ένα Στάδιο, μια σκεπαστή. Την παλιά εκείνη, τον παλιό εκείνο καλό καιρό, πριν την γκρεμίσει ο μπαρμπα Γιάννης ο Γρανίτσας. Κι όσοι δεν το έζησαν, κυκλοφορούν άφθονα βιντεάκια στο διαδίκτυο με την τελετουργία του ημιχρόνου. Μικροί και μεγάλοι, οργανωμένοι και ανοργάνωτοι, γυναίκες και άνδρες, να βγαίνει ασταμάτητα από την ψυχή τους η λατρεία για την ομάδα.
Μια ομάδα που σιγά σιγά αρχίζει να ρολάρει και να μετατρέπει σε ουσία την καθολική υπεροχή και ανωτερότητά της στον αγωνιστικό χώρο. Ξεκόλλησε απ’ τα δυο γκολ, πήγε στα τρία, το μόνο βέβαιο είναι ότι προσεχώς θα ανέβει και άλλο η ταρίφα. Διότι στη γάμα εθνική ο οπαδός πρέπει να γλυκαθεί, να δει πολλά γκολ και μετά στην παρέα του και στο καφενείο να “σχεδιάζει” την ΑΕΚ του μέλλοντος.
Είναι το ερώτημα που θα μας απασχολήσει προσεχώς και ως το τέλος της σεζόν. Πόσοι και ποιοι από τους 25-27 του υπάρχοντος ρόστερ θα έχουν θέση σε δυο χρόνια σε μια ΑΕΚ που θα ξεκινήσει με βλέψεις να πάρει το πρωτάθλημα (του ’16) στην άλφα εθνική. Θέτοντας τούτο το ερώτημα και στον εαυτό μου, με ενδιαφέρει λιγότερο σε κάθε ματς η αγωνιστική συμπεριφορά και εξέλιξη του Γροντή, του Αργυρίου και του Πεταυράκη. Του Παληαρούτα και του Καζβιρόπουλου. Και λιγότερο, αν σκόραρε και πως σκόραρε ο Πόποβιτς. Ο Ντακόλ και ο Μπρέσεβιτς. Δεν τους απαξιώνω, μια χαρά θα κάνουν τη δουλειά τους και με το παραπάνω, αλλά σε συγκεκριμένες κατηγορίες. Στη γάμα και στη βήτα εθνική. Στα μεγάλα σαλόνια φαντάζομαι πως οι απαιτήσεις όλων (στον μεταγραφικό σχεδιασμό) θα είναι αλλιώτικες.
Υπ’ αυτή την έννοια, θα ήταν ευλογία για την ΑΕΚ να παίζουν όλο και περισσότερο, όλο και καλύτερα τα νέα παιδιά της ομάδας. Σαν τον Αργυρίου ας πούμε, που αρχής γενομένης από το 70ο λεπτό στο “Ελ Πάσο” δείχνει καταρχάς να είναι ένα κανονικό δεξί μπακ. Ακατέργαστο διαμαντάκι, με δουλειά (στην τακτική πειθαρχία) και προπόνηση (στην τεχνική) θα πάρει τα πάνω του. Και μαζί τη φανέλα του Νο 2 στο σπίτι του…
