Η τελευταία ζαριά των μετόχων

Δεν είναι ώρα για να σηκωθεί ψηλά η μπάλα και να αρχίσουν οι μεγαλοστομίες με φόντο την βαθμολογία. Εντάξει, η υπόθεση – παραμονή δείχνει πως κλείδωσε με το +7 από τον εφιάλτη του υποβιβασμού. Πιο κοντά είναι η 5η θέση, απέχει μόλις 5 βαθμούς, όμως καλό θα ήταν στην παρούσα φάση να αφήσουν όλοι στην άκρη τα όνειρα για πλέι-οφ. Διότι, μπορεί να έρθει η περσινή κατραπακιά. Η ομάδα να κερδίσει (το ακατόρθωτο) στα γήπεδα και στο τέλος να έρθει το φιρμάνι για τη μη αδειοδότηση.

Προς το παρόν δυο πράγματα θα πρέπει να απασχολούν. Το ένα είναι της στιγμής και αφορά την κινητοποίηση για το μας με τον ΠΑΟΚ. Ο Ντέμης το έγραψε αμέσως στη σελίδα του φατσοβιβλίου με 3 λέξεις. “Σάββατο όλοι γήπεδο”. Στο “όλοι” το πιθανότερο είναι πως συμπεριλαμβάνει τον εαυτό του. Τη δική του παρουσία σε αγώνα της ΑΕΚ, για πρώτη φορά από το Νοέμβριο του 2008 που παραιτήθηκε.

Στο “όλοι” θα ήταν πολύ καλό επίσης να βλέπαμε στο γήπεδο Μελισσανίδη, αλλά και Πόλυ και Παππά. Ο Νοτιάς είναι στην Αμερική, δεν έχουμε τέτοιες …απαιτήσεις. Να βλέπαμε (επιτέλους) στο γήπεδο τον Βιντιάδη. Τόσο δύσκολο είναι να τον “ψήσει” ο Βούρος και να τον φέρει στα VIP ή σε καμιά σουίτα τον επί έξι μήνες “μπαίνω στην ΑΕΚ” υποψήφιο επενδυτή;

Το δεύτερο έχει να κάνει με την άλλη κινητοποίηση που αφορά την ύπαρξη, επιβίωση και κατ’ επέκταση την απογείωση της ΑΕΚ. Το “ψηστήρι” των οργανωμένων στον Μελισσανίδη. Η απάντησή του δεν ήταν κάτι καινούριο. Είπε αυτό που έχει πει και παλαιότερα, ότι μόνος του δεν μπαίνει και ότι δεν υπάρχει περίπτωση να πληρώσει τα φέσια ανθρώπων που αν δεν έχουν μεγαλύτερη οικονομική επιφάνεια από τον ίδιο, σίγουρα δεν έχουν μικρότερη.

Για τον Μελισσανίδη θα έφτανε και θα περίσσευε μια κίνηση, ένα νεύμα του Πόλυ, για να μπει και να τα σαρώσει όλα. Τον εκτιμά όσο λίγους. Οικονομικά είναι κολοσσοί και οι δυο. Αυτό που θέλει να πετύχει ο Βιντιάδης, τρέχοντας πίσω από τον -έχω-γνωριμίες-στην-κυβέρνηση-Δημητρέλο, δηλαδή τις ευνοϊκές ρυθμίσεις με το Δημόσιο, μπορούν πολύ πιο αποτελεσματικά να διαχειριστούν μεγέθη σαν του Μελισσανίδη και του Χατζηιωάννου. Τρανό παράδειγμα, άλλωστε, αυτό που πάει να πετύχει ο Σαββίδης του ΠΑΟΚ.

Κρατώ μικρό, πολύ μικρό καλάθι, διότι από πουθενά δεν προκύπτουν ενδείξεις ότι νυν και πρώην μέτοχοι θα κάτσουν στο ίδιο τραπέζι με τον Μελισσανίδη. Μονάχα ένα κίνητρο έχουν. Ότι αν δεχτούν να καθαρίσουν την μπουγάδα, μπροστάρης θα μπει κάποιος που ξέρει όσο λίγοι τον χώρο και σε χρόνο ρεκόρ μπορεί να φέρει τα πάνω κάτω στο ποδόσφαιρο.

Υπάρχει πάντως και μια δεύτερη ανάγνωση σ’ αυτή την ιστορία. Ότι το πιο δίκαιο θα ήταν να καλύψουν οι μέτοχοι, όλο τον λογαριασμό πάνω από τα 23 εκατομμύρια ευρώ. Όσα είναι, 10, 12, 15. Τα 23 εκατομμύρια είναι αυτά που παρέλαβαν με το “44”, αυτά ας προτείνουν του Μελισσανίδη να αναλάβει. Κι αν δεν δεχτεί ούτε αυτή τη συμφωνία, ας γυρίσει σελίδα η ΑΕΚ, ας πάει παρακάτω. Και όπου βγει.

Το θέμα είναι που θα βγει, που θα πάει η κατάσταση, διότι αν δεν βρεθεί σύντομα μια λύση σίγουρη και βιώσιμη, αυτή η όμορφη παρέα των “μικρών” θα διαλυθεί πριν προλάβει να δώσει χαρές στον κόσμο. Για να χτίσει η ΑΕΚ έναν κορμό με Μητρόπουλο, Κουτρουμπή, Μπουγαιδη, Βλάχο, Φούντα, Φέτση, τον Κατίδη που επί της ουσίας δεν έχουμε δει, τον Ανάκογλου που φιλοδοξούμε να δούμε και τον πιο ώριμο όλων Πετρόπουλο, χρειάζεται νέος και ισχυρός ιδιοκτήτης.

Ας αποφασίσουν, λοιπόν, άμεσα τι θέλουν οι μέτοχοι του 2004. Να απεμπλακούν οριστικά και αμετάκλητα και να οδηγεί στα βράχια η ΑΕΚ (πτώχευση και τα συνακόλουθα της) ή να ρίξουν άλλη μια ζαριά; Την τελευταία με την ελπίδα ότι θα φέρουν εξάρες…