Η Τούμπα του Ολυμπιακού

Το κυνήγι του πρωτοπόρου άρχισε το Σάββατο στη Λειβαδιά ή, για την ακρίβεια, λίγο πριν τη Θήβα. Ο ήχος από την κυνηγετική καραμπίνα ενός αθιγγάνου ήταν το σύνθημα.

Αυτός ο ΠΑΟΚ δεν ήταν το υψηλό εμπόδιο που φοβόταν ο Ολυμπιακός και ευχόταν ο Παναθηναϊκός, αλλά η κούρσα του τίτλου είναι γεμάτη από χαμηλά εμπόδια – θυμηθείτε τις τούμπες των “ερυθρολεύκων” με Αστέρα Τρίπολης και Δόξα Δράμας.

Στο πρώτο γκολ το ψαγμένο κοινό της Τούμπας αντέδρασε με τη στωικότητα του ίδιου του ΠΑΟΚ: περιμένοντας το δεύτερο.

Το απρόοπτο της προθέρμανσης με τον Γλύκο δεν ήταν η μόνη αναποδιά που είχε να διαχειριστεί ο Μπόλονι – μην ξεχνάτε ότι το αριστερό πόδι του Σταφυλίδη έπρεπε να κάνει δουλειά δεξιού μπακ. Ο Ρουμάνος κόουτς αναθάρρησε κάπως όταν στη βολίδα του Ιμπαγάσα το δοκάρι υποκατέστησε τον τερματοφύλακα, αλλά αμέσως μετά αναγκάστηκε να συμβιβαστεί με τις συνθήκες ήττας που διαμόρφωνε το γκολ του Αμπντούν. Η διαβολική σύμπτωση (φράση δανεική από την περί διαιτησίας ανακοίνωση του ΠΑΟΚ) είναι ότι ο Αλγερινός έκανε σεφτέ στο πρωτάθλημα με το πιο κρίσιμο γκολ της καριέρας που κανείς δεν μπορεί να του εγγυηθεί στον Ολυμπιακό.

Ασχέτως Αμπντούν, ο Ολυμπιακός εξακολουθούσε να τρέχει με την ίδια -κεκτημένη πλέον- ταχύτητα, κάνοντας τα εύκολα, ευκολότερα. Όσο ο δυστυχής Σταφυλίδης έψαχνε να βρει τα πατήματά του με το ανάποδο πόδι, ο Μιραλάς παραβίαζε ανοιχτές θύρες. Το τελείωμά του στο 0-2 ήταν η απάντηση που χρωστούσε ο Βέλγος στη ρέντα του Πάντελιτς, τον οίστρο του Τζιμπούρ και τη μεταγραφή του Καζίμ.

Η σεμνή (σεμνότατη για Τούμπα) τελετή έλαβε τέλος σε λιγότερο από εικοσάλεπτο – το υπόλοιπο ματς θα χρησίμευε για να απαντηθούν ερωτήματα του τύπου: πόσο άτυχος είναι ο Μπόλονι για να χάσει τρεις παίκτες σε ένα ημίχρονο, πόσο διαφορετικός είναι ο Πάμπλο Γκαρσία όταν συμπεριφέρεται σαν κύριος σε αψιμαχία με τον Ιμπαγάσα και πόσο μάγκας είναι ο Καζίμ για να κάνει ντεμπούτο με δυο προπονήσεις.