Η Βραζιλία έγινε κάτι άλλο από την ιδιοσυγκρασία της…

Είναι τέτοια η φιλοσοφία του λαού που πλήρωσαν με το χειρότερο τρόπο την “έξω καρδιά” τους. Ο Σκολάρι επέλεξε να βάλει σε καλούπια άγνωστα την Βραζιλία, τις έσβησε τον αυθορμητισμό και την αθωότητα, απέκλεισε ποδοσφαιριστές που με την τεχνική τους μπορούσαν να αλλάξουν την ισορροπία ενός αγώνα και η “σελεσάο” έγινε κάτι ξένο από αυτό που πρεσβεύει η ιδιοσυγκρασία της.

Η Βραζιλίας της “Βραζιλίας 2014”, δημιουργήθηκε με ποδοσφαιριστές που διαθέτουν διαφορετικά χαρακτηριστικά από όλα όσα έχουμε συνδέσει στο μυαλό μας τον τίτλο: βραζιλιάνος ποδοσφαιριστής.

Καλοί αμυντικοί και ο Νεϊμάρ. Αυτό είναι το μείγμα της Βραζιλίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο που η ίδια διοργάνωσε. Αυτή τη φορά δεν υπάρχει ένας μεγάλος φταίχτης στα μάτια των 200.000.000 Bραζιλιάνων, όπως συνέβη το 1950 με τον Μοασίρ Μπαρμπόσα στο “Μαρακανάσο”. 64 χρόνια μετά, οι υπαίτιοι του διασυρμού για το λαό, είναι σχεδόν όλα τα μέλη της αποστολής. Μπορεί να ξέσπασαν στον Φρεντ, αλλά τους φταίνε όλοι.

Αυτή η Βραζιλία δεν αρέσει σε κανέναν και πρώτα απ όλα στους φανατικούς υποστηρικτές της. Αυτός ο φτωχός λαός ζει και αναπνέει για μια Βραζιλία θεαματική, ουσιαστική και κυρίως όχι μίζερη. Είναι αρκετές οι στιγμές μιζέριας που προκύπτουν από την φτώχεια στην καθημερινότητα τους, που δεν αντέχουν να τις συναντούν και στο ποδόσφαιρο. Όταν βλέπουν μπάλα θέλουν να χαίρονται, να γελούν και να το απολαμβάνουν. Η ζωή τους είναι δύσκολη και το ποδόσφαιρο αποτελεί(ούσε) για αυτούς μια διέξοδο ευτυχίας και όχι μια κατάσταση σκοπιμότητας.

Στις 30 μέρες που έζησα αυτή τη χώρα και τον τρόπο σκέψης των ανθρώπων, ήταν κάτι παραπάνω από προφανές ότι αυτή η Εθνική ομάδα δεν τους γέμιζε, δεν τους κάλυπτε. Η χώρα κατέβαζε ρολά για να δει αγώνες της σελεσάο, αλλά τίποτα δεν πρόδιδε ότι το απολάμβαναν. Και δεν ντρέπονταν να το πουν. Από το ματς με την Κροατία είχε αρχίσει να διαφαίνεται το έργο. Κέρδισαν με το ζόρι, δεν έπεισαν ότι μπορούν να γίνουν παγκόσμιοι πρωταθλητές και όταν ήρθε η ώρα για τον πιο κρίσιμο αγώνα στο τουρνουά, κατέρρευσαν.

Χωρίς τα μεγάλα τους αστέρια (Τιάγκο και Νεϊμάρ) δεν ήξεραν πώς να διαχειριστούν την ορμή της Γερμανίας. Σάστισαν, πάγωσαν, θόλωσαν, μπλόκαραν. Καμία αντίδραση, παρά μόνο βλέμματα με κατεύθυνση προς το… υπερπέραν. Οι Γερμανοί έβαζαν γκολ και οι βραζιλιάνοι έπαιρναν την μπάλα χωρίς να είναι έτοιμοι για να κάνουν κάτι βάσει σχεδίου. Έκαναν πως θα αντιδράσουν, αλλά στην ουσία είχαν “κοκαλώσει”.

Η διαχείριση στην αποτελεσματικότητα και την επιθετική ορμή των Γερμανών, ήταν ανύπαρκτη. Η Βραζιλία που έφτασε να σκοράρει μόνο από στημένες μπάλες και να έχει ως ατού την άμυνα, δεν είναι Βραζιλία. Αυτός ο λαός έχει μάθει να δίνει την ψυχή του σε όποια προέκταση της ζωής του. Είτε στο χορό, είτε στο τραγούδι, είτε στο ποτό, είτε στο ποδόσφαιρο. Το τελευταίο φυλακίστηκε από τον Σκολάρι και το 1-7 ίσως να ήταν κάτι μοιραίο να συμβεί.