Υπάρχει και φιλότιμο στην…διαπίστευση

Το να κερδίσεις την ασταθή Κροατία λέει κάτι. Το να νικήσεις την ταλαντούχα πλην ασόβαρη Σλοβενία αποτελεί πρόοδο. Το να επικρατήσεις όμως επί των Σλοβένων χωρίς να είναι καλύτερός σου παίκτης ο Λάκοβιτς, αυτό δείχνει πως είσαι σε καλό δρόμο.

Υπήρξε όμως μία ιδιαιτερότητα στον αγώνα της Πέμπτης και αυτή ήταν η εξής: νικήσαμε εμείς, δεν έχασαν οι Σλοβένοι. Με την έννοια ότι σε αυτό το παιχνίδι είχε κάθε ομάδα την καλή της περίοδο, και στο τέλος όλα κρίθηκαν εκεί που ξεχωρίζουν οι άνδρες από τα παιδιά: στα τελευταία δύο λεπτά. Στα λεπτά όπου οι Σλοβένοι βρέθηκαν μπροστά στο σκορ, έβαλαν όλα τα σουτ, η άμυνά τους πραγματοποιούσε την καλύτερη εμφάνιση στο τουρνουά.

Εκεί φάνηκαν πολλά για το ποιόν αυτής της ομάδας. Για την δυναμική της, το ταλέντο της, τα ….αυτά της και τον προπονητή της. Όλα όσα συνθέτουν την ομάδα.

Ωστόσο η ομάδα δεν πετυχαίνει τίποτα χωρίς ηγέτες. Χωρίς αυτούς οι οποίοι τα τελευταία λεπτά θα πάρουν την μπάλα στα χέρια τους, θα έχουν την ηρεμία να οδηγήσουν τους υπόλοιπους. Την ομάδα την κάνουν τα άτομα κι επίσης δεν πρέπει να υπάρχει δημοκρατία στο μπάσκετ. Αυτά τα “όλοι ίσοι” είναι μόνο για εκείνους οι οποίοι δεν θέλουν να αναλάβουν ευθύνες.

Παράλληλα αυτή η ομάδα δεν έχει πρόβλημα να παίξει πραγματικά ως …ομάδα: δηλαδή ο ένας να καλύπτει τις αδυναμίες του άλλου διότι μέχρι πρόσφατα ακούγαμε το στομφώδες: «όλοι άμυνα, όλοι επίθεση». Δεν έχουν όλοι το ίδιο ταλέντο στην επίθεση ούτε την ίδια ενέργεια στην άμυνα. Όταν είσαι ομάδα, θα παίξεις και ζώνη για να έχεις στο παρκέ φρέσκο τον Βασιλειάδη. Θα τρέξεις λίγο περισσότερο ώστε να είναι ελεύθερος στην επίθεση να κυνηγήσει ριμπάουντ ο Παπανικολάου.

Για τον Ζήση μην περιμένετε να πούμε τίποτα. Τα ξέρει καλύτερα ο ίδιος. Ηγέτης από τους ελάχιστους, η θέση του πλέι μέικερ είναι αυτή που του ταιριάζει. Γνωστά πράγματα, διότι όσο κι αν μιλάμε για τεράστια αθλητικά προσόντα, στο μπάσκετ ποτέ δεν θα έκανε καριέρα ο … Χαβιέ Σοτομαγιόρ ή ο φίλος του Γκαρνέτ, Γιουσέιν Μπολτ. Το μπάσκετ θέλει μυαλό, γνώση των βασικών και καρδιά. Nada mas που θα έλεγαν και οι Ισπανοί.

Αυτά τα παιδιά συνεχίζουν να μας κάνουν υπερήφανους για την προσπάθειά τους και την προσήλωση στην αποστολή τους. Αυτά και ο προπονητής τους είναι ήδη θριαμβευτές ότι κι αν πετύχουν ή δεν πετύχουν μέχρι τέλους. Διότι η εθνική ομάδα στο μπάσκετ δεν ήταν μόνο τα μετάλλια, οι νίκες, τα έπη. Ήταν η αντανάκλαση όσων καλών διαθέτουμε ως λαός: Μυαλό, πάθος, τρέλα, φιλότιμο. Και αυτή η εθνική έχει φιλότιμο να δώσει σε πολλούς.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η ιστορία με την τιμωρία του Σταύρου Ελληνιάδη είναι ιδιαίτερα σημαντική, δυστυχώς. Όσοι τον γνωρίζουμε ξέρουμε την παθιασμένη αγάπη του για το μπάσκετ και την εθνική. Είναι ένας άνθρωπος που θα βοηθούσε, και το έχει πράξει, οποιοδήποτε του το ζητήσει.

Αυτό δεν σημαίνει ότι έπραξε σωστά και βεβαίως έπρεπε να τιμωρηθεί. Δεν μάθαμε κάτι ωστόσο: η διαπίστευση που του αφαιρέθηκε, τι έγραφε πάνω; Για να διαπιστευθείς σε μια διοργάνωση οφείλεις να εκπροσωπείς κάποιο μέσο ή κάποια ομοσπονδία, έστω να είσαι…επίσημος προσκεκλημένος. Είθισται. Διότι εκτός από τα παραπάνω χαρακτηριστικά μας, ως λαός, είμαστε και καχύποπτοι. Όλη αυτή η ζέση και οι ατάκες “μόνος”, “δεν εκπροσωπεί κανέναν”, “δεν ήταν μέλος της αποστολής” σε …γαργαλάνε λίγο. Αλήθεια ΤΙ ΕΓΡΑΦΕ Η ΔΙΑΠΙΣΤΕΥΣΗ του Σταύρου Ελληνιάδη;

Διότι αν έγραφε, όπως λέγεται και δεν πολύ…λέγεται “assistant team manager, Greek national team”, τότε οι μόνοι που πρέπει να γυρίσουν από την Λιθουανία είναι οι διεθνείς, οι προπονητές τους και ο…Ελληνιάδης. Γιόργας Βασιλακοπουλίτσιους. Στην καλύτερη.