Υπάρχει ζωή στον κόκκινο πλανήτη

Έτσι, κατάλαβε ποιος είναι ο μοναδικός τρόπος για την, έως τώρα, απίστευτη ανατροπή: χαμηλό σκορ. Βεβαίως όταν το χαμηλό σκορ είναι απόρροια 11 χαμένων βολών και άλλων 34 χαμένων λέι απ ή σουτ από τα δύο-τρία μέτρα από τον Ολυμπιακό ή των οκτώ πόντων από Νίκολας-Σπανούλη σίγουρα δεν είδαμε την πραγματική εικόνα των δύο αιωνίων.

Πρώτα από όλα να μιλήσουμε λίγο για την ατυχία του Ολυμπιακού ο οποίος έχασε μόλις στο τέταρτο λεπτό τον Παπαλουκά με τραυματισμό στο αριστερό πόδι. Λείπει ήδη ο Βασιλόπουλος, χάνεται τώρα και ο Παπαλουκάς υπάρχει κακοδαιμονία έστω και αν δεν φάνηκε στο γήπεδο. Η λογική λέει ότι στο ΟΑΚΑ, έχει αξιώσεις μεν, περιορισμένες δε με μοναδικό πλέι μέικερ τον Τεόντοσιτς. Οι ερυθρόλευκοι μείωσαν σε 2-1 αντιμετωπίζοντας κι ένα εξίσου σοβαρό πρόβλημα με το χειρότερο παιχνίδι του Μπουρούση (πλην των ριμπάουντ) εδώ κι έναν χρόνο, ενώ ο Χαλπερίν εμφανίζεται σταθερά αρνητικός.

Για τον Τσίλντρες δεν χρειάζεται να πούμε πολλά. Δεν ξέρουμε αν αξίζει τα χρήματά που παίρνει. Στους τελικούς όμως κρατάει μόνος του ζωντανή μία ομάδα απέναντι σε έναν σπουδαίο αντίπαλο. Με 38 λεπτά συμμετοχής δείχνει τις τεράστιες δυνατότητές του οι οποίες θάβονταν από το μπες-βγες. Ο Τεόντοσιτς δικαιώνει κάποιους φίλους του Ολυμπιακού οι οποίοι ήθελαν να τον δουν περισσότερο στο παρκέ. Σοβαρότατος, χωρίς περιττά λάθη και με καλή άμυνα έδειξε πως θα μπορούσε να πάρει περισσότερα λεπτά συμμετοχής ώστε να αγωνίζεται λιγότερο ο Παπαλουκάς. Ίσως να ακουστούν και οι ατάκες του στυλ «χωρίς τον Παπαλουκά ο Ολυμπιακός παίζει καλύτερα», ακόμα και αν για έναν αγώνα έγινε πραγματικότητα, χωρίς τον αρχηγό τους οι ερυθρόλευκοι πάνε αποδυναμωμένοι για το ντέρμπι της Δευτέρας.

Ο Ολυμπιακός είδε το φινάλε που πιθανώς να έβλεπε και στην πρώτη αναμέτρηση αν δεν υπήρχε η διακοπή, έδειξε χαρακτήρα, μετέτρεψε την απίστευτη πίεση σε πάθος, ριμπάουντ και άμυνα, αλλά έχει ελπίδες για να ισοφαρίσει; Η λογική λέει δύσκολα αφού στην έδρα του ο Παναθηναϊκός σπάνια μένει κάτω από τους 80 πόντους. Από την άλλη όμως, το άγχος περιορίστηκε, οι ψηλοί δεν πρόκειται να παίξουν χειρότερα. Σαν πρόβατο για σφαγή πάντως δεν θα κατέβει ιδιαίτερα αν Γκριρ και Πρίντεζη δείξουν την ίδια συγκέντρωση και πάθος(σκόραραν τους κρίσιμους πόντους στο τέλος) όπως την Πέμπτη. Οι ερυθρόλευκοι έδειξαν ότι …υπάρχει ζωή στον κόκκινο πλανήτη. Τώρα καλούνται να αποδείξουν ότι μπορούν να κάνουν κάτι περισσότερο από το να υπάρχουν ως διεκδικητές.

Ο Παναθηναϊκός πήγε πολύ σωστά να τελειώσει τους τελικούς στο ΣΕΦ. Τα έδωσε όλα αν και στο ξεκίνημα οι παίκτες του παρασύρθηκαν από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα περί «ανύπαρκτων αντιπάλων». Όταν βλέπεις τον Ομπράντοβιτς να γίνεται βυσσινί μόλις στο πέμπτο λεπτό, αντιλαμβάνεσαι πως η πράσινη μηχανή υπολειτουργεί. Όσο και αν φώναζε ο Ζοτς κανείς δεν τον άκουγε στην αρχή ενώ προκάλεσε πολύ κακή εντύπωση η συμπεριφορά του Διαμαντίδη. Εκνευρισμένος, επιθετικός, δεν είχε κανένα λόγο να τσακωθεί με τους διαιτητές και τον Γιασικεβίτσιους. Μόλις ηρέμησε, πέτυχε 12 πόντους γύρισε τον αγώνα αλλά στο δεύτερο ημίχρονο πάλι νευρικός ίσως επειδή καταλαβαίνει ότι δεν είναι εύκολο να σταματήσει έναν σούπερ αθλητή όπως ο Τσίλντρες. Αυτό δεν σημαίνει ότι ξαφνικά έγινε κακός αμυντικός ή η ομάδα του χάνει από το συγκεκριμένο ένας εναντίον ενός. Ο Γιασικεβίτσιους πολύ πιο ήρεμος έπαιξε πολύ λίγο αναλογικά(18 λεπτά) ενώ ο Σπανούλης πήρε ελάχιστες επιθέσεις. Ακόμα κι έτσι ο Παναθηναϊκός παραμένει ομάδα και μπορούσε να κάνει το σκούπισμα αν ήταν περισσότερο ψύχραιμος.

Παραμένει το μεγάλο φαβορί, έχει μία χρυσή ευκαιρία να πάρει το πρωτάθλημα την Δευτέρα σε έναν τελικό και όλοι γνωρίζουμε ότι σε αυτή την ομάδα…πηγαίνουν οι τελικοί.

Το μοναδικό σημείο ανησυχίας μπορεί να είναι αυτός ο εκνευρισμός αν κάτι δεν πάει καλά από την αρχή.

Στην Ελλάδα έχουμε γίνει ανεκτικοί και μιλάμε για καλή ατμόσφαιρα επειδή δεν έπεσε πυρηνική βόμβα. Όχι κύριοι. Η ατμόσφαιρα με τις συνεχόμενες ύβρεις είναι μία αηδία η οποία δεν βοηθάει καμία ομάδα και πρέπει να μάθουμε να μην την ανεχόμαστε. Ο Διαμαντίδης, για παράδειγμα, ήταν ο αόρατος άνθρωπος μέχρι να πιάσει την μητέρα του στο στόμα της η εξέδρα. Μόνος του γύρισε τον αγώνα και μόλις κόπηκαν τα συνθήματα, ήταν πάλι ανενεργός. Αφού δεν μπορούν να σκεφτούν τον ανθρώπινο πολιτισμό μήπως τους πείσουμε για το μικροσυμφέρον της ομάδας τους.