Ήρθε η ώρα για ένα αντίο

Έμοιαζε σαν ένα αντίο σε μία πολύ καλή παρέα. Σαν την τελευταία ημέρα στο σχολείο όπου αποχαιρετάμε ο ένας τον άλλο μέχρι όμως να συναντηθούμε λίγους μήνες μετά. Σαν να έκλεισε ένα μικρός ομόκεντρος κύκλος την ίδια στιγμή που ο μεγάλος παραμένει πολύ ανοικτός.

Η εθνική ταξίδεψε πάλι, περάσαμε όμορφα, ταρακουνηθήκαμε αλλά δεν υπάρχει παράπονο. Τον προορισμό θα τον δούμε λίγο αργότερα αφού δεν είναι ανάγκη πάντα να δένεις στο λιμάνι που θες. Καμιά φορά το αγκυροβόλιο γίνεται σε άλλο σημείο από αυτό που επέλεξες.

Η αίσθηση που αφήνει το Ευρωμπάσκετ 2007, είναι αυτή ενός αποχαιρετισμού για λίγο καιρό. Ένα «τα λέμε σύντομα» την καλύτερη παρέα που γνώρισε το ελληνικό μπάσκετ σε εθνικό επίπεδο. Την πληρέστερη ομάδα. Ναι δεν είναι η ομάδα του 87, δεν διαθέτει τα αστέρια της, αλλά μας έμαθε ότι μία παρέα μπορεί να ξεπεράσει τον εαυτό της.

Όχι δεν τελείωσαν οι παίκτες. Όχι δεν είναι η ώρα να αποστρατεύσουμε τον Παναγιώτη Γιαννάκη. Το αντίο μας αφορά σε μία μπασκετική λογική που μας έφερε δύο συγκλονιστικές επιτυχίες. Φεύγοντας από το Παλάθιο Δε Δεπόρτες της Μαδρίτης, για τον γράφοντα υπήρχε και υπάρχει αυτό το δέσιμο στο στομάχι ενός αποχαιρετισμού. Η άμυνα δεν ήταν ποτέ συμπαθής ούτε το αργό μπάσκετ αλλά μας συντρόφεψαν καλά για δύο χρόνια. Καιρός είναι να τους πούμε ένα ωραίο «στο καλό». Μαζί πιθανώς να χάσουμε και κάποια μέλη της παρέας διότι η ζωή πάει μπροστά. Ο Νίκος Χατζηβρέττας έκανε την αρχή, ο Γιαννάκης θα διαλέξει αν θα υπάρξει συνέχεια. Από την Δευτέρα η εθνική ανοίγει έναν άλλο κύκλο και μπορεί να το πράξει κρατώντας τον κορμό και ακόμα παραπάνω.

Πέτυχε η αποστολή; Απόλυτα έστω και αν ήρθαμε για κάτι διαφορετικό. Όταν θα καταλαγιάσει ο θόρυβος, η πίκρα θα ξεχαστεί, η απογοήτευση (των παικτών) θα δώσει την θέση της στην αισιοδοξία, θα δούμε ξεκάθαρα ότι κερδίσαμε από αυτό το τουρνουά. Κερδίσαμε την εικόνα του πρωταθλητή, την στόφα της μεγάλης ομάδας. Ήμασταν αλλά θέλουμε να το ακούμε από τους άλλους. Αυτή η παρακαταθήκη έμεινε και αποτελεί το πιο καθαρό καύσιμο για την επόμενη ημέρα. Το μήνυμα ότι θα έρθει κάτι καινούργιο σε φιλοσοφία, σε αέρα, σε σκεπτικό. Ως εκεί.

Ο χρόνος όμως μήπως είναι λάθος; Να πούμε ένα «ας περάσουμε μέσω προολυμπιακού όπως μπορούμε και βλέπουμε». Όταν ο Γιαννάκης αποφάσιζε ότι δεν τελείωσε ο αγώνας με την Σλοβενία, όταν ο Παπαλουκάς εφορμούσε απέναντι στον Νεστέροβιτς, όταν ο Ζήσης πατούσε γερά και ο Βασιλόπουλος έκλεβε την μία μπάλα μετά την άλλη, δεν είχαν ύστερη σκέψη. Άμεσα, κάθετα. Η αλλαγή γίνεται διότι δεν χρειάζεται να αδειάσει από παίκτες. Αυτή η ομάδα, συν πλην τρεις, κοιτάει σε ορίζοντα Μουντομπάσκετ Κωνσταντινούπολης το 2010. Υλικό υπάρχει για ό,τι χρειαστεί.

Αυτή η αλλαγή ίσως να μην είναι το μπάσκετ των 100 πόντων, που θα θέλαμε να βλέπουμε ή ακόμα το μπάσκετ όπως βγήκε με την Ισπανία. Η αλλαγή σημαίνει ακόμα και να έχει ο Παπαλουκάς, ο Διαμαντίδης, ο Ζήσης, ο Σπανούλης μία διαφορετική επιλογή όταν κουμαντάρουν το παιχνίδι. Να αφήσουν επιτέλους την φαντασία τους να δράσει έχοντας όμως και την κατάλληλη δουλειά ως σύνολο.

Με την φούρια άφησα απέξω το μεγαλύτερο κέρδος. Στις ημέρες μας η αξιοπρέπεια αποτελεί κάτι σαν πολύτιμο λίθο. Πρέπει να ψάξεις πολύ βαθιά για να την βρεις. Αυτή η εθνική την απέδειξε ως μεγάλη αρετή από τον πρώτο αγώνα μέχρι το αντίο του Νίκου Χατζηβρέττα. Ο άνθρωπος που εύκολα κατηγορούσαμε για άστοχα σουτ, κατέδειξε την μεγαλύτερη αξία της εθνικής μας: η αξιοπρέπεια της σκέψης του αποτυπώνει μία ολόκληρη γενιά. Ναι δεν έβαλε τα σουτ, ναι δεν έκανε σουτ σε αυτό το Ευρωμπάσκετ. Είναι όμως από τους αξιοπρεπέστερους ανθρώπους που φόρεσαν ποτέ εθνόσημο. Το ίδιο και οι άλλοι 11. Καμιά φορά η ελληνική ψυχή ας υποκλίνεται στην ελληνική αξιοπρέπεια.