Και του χρόνου…

Λίγο πριν την Ανάσταση, οι πιο γραφικοί, περίμεναν από τις δώδεκα παρά πέντε το ‘ Χριστός Ανέστη’, προκειμένου μόλις αυτό ακουστεί, να πέσουν με τα μούτρα στη μαγειρίτσα και τα κοκορέτσια. Οι πιο πιστοί, νήστεψαν όλη τη Σαρακοστή, έμειναν στην εκκλησία και μετά την ‘ Ανάσταση’ του Θεανθρώπου και δοκίμασαν αρκετή ώρα μετά τις δώδεκα λίγα από τα αγαθά που περιείχε το πασχαλινό τραπέζι. Αυτό ήταν που μου ‘ χτύπησε’ πιο πολύ από όλα.

Όμως όλα ξεκίνησαν από τη Μεγάλη Παρασκευή. Στη μεγαλύτερη νηστεία του χρόνου και εκεί που στο δρόμο για την εκκλησία και την περιφορά του Επιταφίου, περίμενα να δω χιλιάδες πιστούς να προσκυνούν το σώμα του Χριστού, έκπληκτη παρατήρησα ότι οι περισσότερες οικογένειες είχαν ήδη περάσει μια βόλτα από το ναό της Ενορίας τους, προκειμένου να προλάβουν μετά να ικανοποιήσουν όχι τις θρησκευτικές, αλλά τις γαστριμαργικές τους επιθυμίες. Όχι θα μου πείτε, δεν ήταν και τόσο τραγικά.

Σοβαρολογείτε αγαπημένοι μου αναγνώστες; Γονείς με τα παιδιά τους, ζευγάρια νέων και ηλικιωμένων, συνωστίζονταν όρθιοι στα μεζεδοπωλεία με θαλασσινά, έτσι ώστε να…τηρήσουν το έθιμο και να προβούν σε πόσιν και βρώσιν ψητών άνευ ελαιόλαδου, γιατί έτσι προστάζει η θρησκεία. Όσο για τους καθήμενους; Ούτε λόγος. Δυο δυο κάθονταν στις καρέκλες. Τα περισσότερα δε τραπέζια, ήταν ήδη ρεζερβέ. Μην μας πάρει και κανείς το ψητό χταποδάκι από το στόμα…

Οι πιστοί που μόλις είχαν συμμετάσχει για μερικά λεπτά στην περιφορά του Επιταφίου, (αν και γι’ αυτό επιτρέψτε μου να αμφιβάλλω), αναφωνούσαν γεμάτοι ικανοποίηση: ‘ Εμάς ο δικός μας ευτυχώς βγήκε νωρίς!’ Μέσα από το παράθυρο του αυτοκινήτου, πρόλαβα να διακρίνω πιστούς που μόνο στα χέρια που δεν είχαν έλθει, για το ποιος θα καθίσει σε ένα από τα εναπομείναντα ελεύθερα τραπέζια του συγκεκριμένου καταστήματος.

Το Μεγάλο Σάββατο τα πατροπαράδοτα έθιμα συνεχίστηκαν. Οι ανυπόμονοι περίμεναν πώς και πώς το ‘ Χριστός Ανέστη’ έτσι ώστε να κατασπαράξουν αμέσως μετά ό,τι υπήρχε στο τραπέζι. Οι περισσότεροι από όλους αυτούς που γεμάτοι αγωνία περίμεναν να δειπνήσουν με κύριο έδεσμα το κρέας, δεν είχαν νιώσει το αίσθημα της αποτοξίνωσης και της νηστείας, παρά μόνον λίγες ημέρες και αυτές μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού. Αλλά γι’ αυτό δεν μου πέφτει λόγος. Μου πέφτει λόγος όμως όταν ρώτησα ένα (σχεδόν) συγγενικό μου πρόσωπο εάν ξέρει γιατί βάφουμε αυγά τη Μεγάλη Πέμπτη και ιδίως κόκκινα και εκείνο μου απάντησε: « Όχι, θέλεις να σου πω για την Ελλη Κοκκίνου;»

Με την Ελλη Κοκκίνου δεν έχω τίποτα και ίσα ίσα που μου είναι και πάρα πολύ συμπαθής. Δεν περίμενα το (σχεδόν) συγγενικό μου πρόσωπο να μου πει ότι το Πάσχα είναι η μεγαλύτερη γιορτή του Ιουδαϊσμού που ελευθέρωσε τους Ιουδαίους από την Αιγυπτιακή δουλεία. Ούτε ότι τα σπίτια τους προστατεύονταν, αφού σημαδεύονταν από το αίμα του αρνιού που θυσίαζαν.

Όμως από ένα παιδί περίπου 10 ετών, που βρίσκεται αν μη τι άλλο στην ανάπτυξή του, σίγουρα περιμένω έστω και ‘στο περίπου’, να μου πει δυο λόγια για το Χριστιανικό Πάσχα: Ότι ήταν τα αυγά μιας χωρικής που κοκκίνισαν μόλις αναστήθηκε ο Ιησούς. ‘Η ότι το κόκκινο χρώμα αντιστοιχεί κατά πολλούς στο αίμα που χύθηκε από το σώμα του Θεανθρώπου. Είναι πολύ σπουδαίο αυτό;

Όσο για την Κυριακή του Πάσχα; Εκεί πια, αρνί και κατσίκι είχαν την τιμητική τους. Το τί κρέας φαγώθηκε, δεν λέγεται. Και φέτος λοιπόν, γιορτάσαμε την Ανάσταση του Κυρίου που πιστεύεται ότι έγινε το 33 μ.Χ. Γεννήθηκε, έζησε, σταυρώθηκε και αναστήθηκε για να κάνει το θαύμα του για όλους εμάς. Όχι πολλά, αλλά ελάχιστα έστω, οφείλουμε να τα γνωρίζουμε.

Και του χρόνου, να είστε όλοι καλά.