Κακός μαθητής

Ηταν πραγματικά τεράστια η νίκη επί της Μάλαγα όπως εξελίχθηκε, ακριβώς για τον ίδιο λόγο, είναι βαριά η εντός έδρας ήττα από τον Ερυθρό Αστέρα. Το… μέγεθος της επιτυχίας ή της αποτυχίας, έγκειται περισσότερο στα μεθεόρτια καθώς από τα μέσα της πρώτης φάσης, συμφωνήσαμε πως ο πολύ καλός Παναθηναϊκός της αρχής, έπρεπε να δείξει και άλλα πράγματα, τα οποία δεν παρουσιάζει.

Για το φετινό σύνολο, με τις σημαντικότατες αλλαγές σε όλα τα επίπεδο και την κατακόρυφη αύξηση του προϋπολογισμού, υπάρχουν μόνο δύο δρόμοι. Οι τίτλοι και να παίζει καλά κάθε βράδυ. Ένας τίτλος ήρθε αλλά από την μετριότατη εικόνα πια απειλείται ο μεγάλος στόχος της επένδυσης, η επιστροφή στην Ευρωλίγκα.

Βαρύτατη ήττα

Δικαίως οι πράσινοι κρίθηκαν με επιείκεια μέχρι το τέλος του 2015 καθώς τα πάντα ήταν καινούργια. Ακόμα και τώρα δεν είναι εύκολο να τους ψέξεις για ήττες στην Βαρκελώνη και την Πόλη. Υπάρχει όμως πεδίο…κριτικής εδώ και καιρό για την εικόνα σε παιχνίδια με σαφώς υποδεέστερους αντιπάλους. Η ήττα από την Μάλαγα θα σήμαινε πολλά, ακριβώς όσα σημαίνει τώρα η αποτυχία απέναντι σε έναν απλά σοβαρό, μαχητικό και συγκεντρωμένο αντίπαλο. Διότι δεν είναι μόνο το προφανές πως πρόκειται για αποτέλεσμα που ίσως αποτρέπει τις σκέψεις για δυάδα, πιθανώς δε να ζορίσει και την υπόθεση πρόκριση. Ακριβώς επειδή βρισκόμαστε νωρίς μέσα στη σεζόν, δεν είναι καταδικαστικό το αποτέλεσμα, τα συνεχόμενα κακά παιχνίδια, γίνονται…καταδικαστικά.

Δυσάρεστες εκπλήξεις

Γιατί έχασε από τον Ερυθρό Αστέρα; Διότι όπως συμβαίνει φέτος, το προπονητικό τιμ δεν προσαρμόστηκε στις… εκπλήξεις. Δόθηκε βάρος στον Μίλερ και τον Ζίρμπες, αλλά όταν οι φιλοξενούμενοι πλάκωσαν τα πικ εν ρολ με Γιόβιτς και Στίματς, η αντίδραση δεν υπήρξε ποτέ. Αυτό είναι και το βασικό ζήτημα της συγκεκριμένης ομάδας στα κακά βράδια της: δεν αντιδρά. Δεν βγάζει ένταση όπως ιστορικά έκανε ο Παναθηναϊκός. Οι Σέρβοι κατέβηκαν με έναν αυθεντικό πλέι μέικερ και αυτός στην πίεση κάνει λάθη. Καμία πίεση πουθενά και σε κανέναν.

Όσες φορές ο Γιόβιτς ήθελε έβρισκε είτε τον Στίματς είτε ο Κίνσεϊ δημιουργούσε για ελεύθερα σουτ. Ένας αυθεντικός σκόρερ, βρήκε απέναντί του μία αδιάφορη άμυνα, και πάσαρε, πήρε επιθετικά ριμπάουντ, σκόραρε.

Τρία νούμερα

Η ήττα γίνεται ακόμα πιο βαριά με τους αριθμούς. Οι κυπελλούχοι δέχθηκαν 74 πόντους από μία ομάδα η οποία έχασε 10 βολές κι έκανε τέσσερα λάθη περισσότερα. Παράλληλα οι γηπεδούχοι ανανέωσαν, πέντε επιπλέον επιθέσεις σε σχέση με τους φιλοξενούμενους.

Τρεις αριθμοί όμως δείχνουν την πάσα αλήθεια για την νίκη του Αστέρα και κυρίως για το μεγάλο πρόβλημα του Παναθηναϊκού. Ο Παναθηναϊκός είχε 21/41 σουτ μέσα στην ρακέτα σε ελάχιστη απόσταση από το καλάθι. Την ίδια ώρα, οι Σέρβοι είχαν 15/21 προσπάθειες από το ίδιο σημείο. Αστοχία και πλαδαρότητα σε φαινομενικά εύκολα λέι απ ή ντράιβ δίνουν το πλέον καταδικαστικό στατιστικό.

Το δεύτερο αφορά στην απίστευτη αστοχία στα τρίποντα η οποία επιδεινώθηκε στο κρίσιμο τελευταίο δεκάλεπτο όταν ουδείς εντός κι εκτός παρκέ είχε ηρεμία. Συνεχείς αλλαγές και 1/9 τρίποντα ενώ για πρώτη φορά έγιναν λιγότερες προσπάθειες κοντά στο καλάθι(5/8) υπολογίζοντας όμως τις τρεις του Γκιστ στο τελευταίο 1,30 όταν είχαν κριθεί όλα. Κοινώς όταν κρινόταν η αναμέτρηση ως το 37, οι παίκτες του Τζόρτζεβιτς είχαν επιχειρήσει μόλις 5 σουτ στην ρακέτα.

Το τρίτο καταδεικνύει σε μεγάλο βαθμό την κάκιστη άμυνα: ο Παναθηναϊκός έκανε 8 φάουλ σε προσπάθεια για καλάθι μέσα στην ρακέτα. Εκτός από τα 15 δίποντα, δόθηκαν και 16 βολές στην ρακέτα κυρίως στους ψηλούς των αντιπάλων.

Τα γκαρντ είτε περνούσαν άνετα από την περιφέρεια είτε η κάλυψη ήταν καθυστερημένη.

Νο plan b

Πέραν της αστοχίας στα δίποντα, σε φαινομενικά εύκολες καταστάσεις, δεν υπήρχε πραγματικό εναλλακτικό σχέδιο. Μόνο ατέρμονες αλλαγές. Σε ένα λεπτό ο Τζόρτζεβιτς έπαιζε με κοντό σχήμα χωρίς σέντερ, στο άλλο έβαζε τον Ραντούλιτσα. Μόλις δε αυτός έβρισκε ρυθμό, τον έκανε αλλαγή.

Άμυνα είναι δεδομένο πως παίζει μόνο ο Καλάθης στην περιφέρεια, γι αυτό και η ομάδα καλείται να παίζει για μεγάλα διαστήματα χωρίς τον βασικό της κουμανταδόρο. Πλην Διαμαντίδη δεν υπάρχει καμία δημιουργία αλλά αυτό δεν είναι καινούργιο. Το…καινούργιο αφορά στην αδυναμία να γυρίσει η μπάλα και να αξιοποιηθούν πιο εύκολα οι ψηλοί. Τα σουτ συνήθως ήταν καλά, αλλά παρά τα καλά λόγια για τον φετινό Φελντέιν, ξαφνικά του ζητείται να δημιουργήσει και να σκοράρει με προσωπικές ενέργειες. Αν ήταν οδηγία, ήταν λάθος. Αν το έκανε ο Δομινικανός βλέποντας πως τίποτα δεν πάει, είναι πανικός.

Και δεν γίνεται να πανικοβάλλεται ένα σύνολο με ποιότητα. Αυτό είναι και το χειρότερο για το επιμύθιο. Ο Παναθηναϊκός που ξεκίνησε την χρονιά με δύο νίκες επί του Ολυμπιακού και με στόχο το φάιναλ φορ, δεν έχει να μάθει τίποτα από τις ήττες. Ο Ομπράντοβιτς το είχε διδάξει άριστα, πως μαθαίνεις πιο πολλά από μία κακή εμφάνιση σε νίκη παρά από ήττα. Και φέτος υπάρχουν ήττες-μαθήματα, αλλά βελτίωση μηδέν. Αν ίσχυε αυτό, η ελληνική ομάδα θα έπρεπε να παίζει διαστημικό μπάσκετ με τόσα διδάγματα.

Το θέμα δεν είναι στους παίκτες μόνο. Η σύγχυση αυτή την περίοδο στον πάγκο είναι εμφανής κι εν πολλοίς αποτέλεσμα της απειρίας και της απίστευτης πίεσης να πρέπει να οδηγήσεις το υπερωκεάνιο της Ευρωλίγκας. Η μοναδική ελπίδα για να μην χαθεί η σεζόν στην Ευρώπη από νωρίς, είναι ο προπονητής, μία τεράστια προσωπικότητα ως αθλητής, να πάρει συγκεκριμένες αποφάσεις. Τί στο καλό θέλει να κάνει η ομάδα του σε άμυνα κι επίθεση. Ως τώρα, και το τονίσαμε ουκ ολίγες φορές, έδειχνε να πειραματίζεται. Να μην είναι σίγουρος για την τελική επιλογή. Το ρόστερ έχει προβλήματα, αλλά όχι τόσα ώστε να δικαιολογείται η εικόνα. Άλλωστε ποια ομάδα είναι πλήρης; Ναι απουσιάζει η δημιουργία, το σουτ από ντρίπλα, αλλά υπάρχουν εξαιρετικοί στατικοί σουτέρ, γκαρντ άριστοι γνώστες του πικ εν ρολ και ψηλοί που μπορούν να τελειώσουν φάσεις.

Όντως στην άμυνα, όταν ζητάς από τον Ραντούλιτσα να κυνηγήσει γκαρντ στο τρίποντο, σημαίνει πως μάλλον τον…αντιπαθείς, αλλά πάλι τόσο αυτός, όσο και ο Κούζμιτς, μπορούν να δώσουν άλλα στοιχεία. Δεν αξιοποιούνται. Το προπονητικό τιμ δεν έχει αποφασίσει πώς θα κρύψει τις αδυναμίες και να προβάλει τα δυνατά σημεία. Καιρός να το κάνει και ήδη είναι αργά. Αυτό που επιτρέπει μία αχτίδα αισιοδοξίας αφορά στο γεγονός πως με έναν πραγματικό αγώνα την εβδομάδα, υπάρχει χρόνος για στοχευμένες αποφάσεις ώστε να μην παρουσιαστεί η εικόνα της θαλασσοταραχής.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ:

Παναθηναϊκός – Ερυθρός Αστέρας 63-74

Πρόστιμο ένα μηνιάτικο σε τιμ και παίκτες!

Τζόρτζεβιτς: “Ισως μιλάω και εγώ πολύ”

Σωτήρης Γεωργίου: Κρίση ταυτότητας ο Παναθηναϊκός: αυτά πρέπει να κάνει στη συνέχεια