Καλύτερα νωρίς παρά αργά
Δύο στιγμές στην πρεμιέρα της εθνικής μπάσκετ στο ολυμπιακό τουρνουά κατέδειξαν σε μεγάλο βαθμό τι θα κάνει στη συνέχεια - αν οι διεθνείς δεν έχουν κάποιους κρυμμένους άσους στο μανίκι τους και αν δεν βρίσκονται σε καλή μέρα.
Όσα είδαμε στο προολυμπιακό τουρνουά δεν χάνονται, θα δούμε να τα καταπίνουν τα γκαρντ της Γερμανίας, της Αγκόλας, πιθανώς και της Κίνας. Ήταν προφανές, και γι’ αυτό το τονίσαμε αρκετές φορές, ότι το παιχνίδι μας πρέπει να δοκιμαστεί απέναντι σε μεγάλα πλέι μέικερ. Αυτή η σούπερ πιεστική άμυνα, οι παγίδες, αν εφαρμοστούν απέναντι σε παίκτες όπως οι Ισπανοί, γίνονται εύκολα μπούμεραγκ. Από εκεί βγάζαμε μεγάλο αριθμό εύκολων όσων και θεαματικών πόντων.
Είναι δεδομένο, βάσει των όσων έχουμε δει σε τέσσερις συνεχόμενους αγώνες με την Ισπανία, ότι δεν υπάρχει καμία περίπτωση να τους νικήσουμε με την άμυνά μας. Φάνηκε στα πρώτα έξι λεπτά όταν ήμασταν μπροστά ακολουθώντας τους Ισπανούς σε ένα τρελό ραν εν γκαν. Ελέω Σπανούλη τα πήγαμε περίφημα. Δεν θα μάθουμε ποτέ αν μπορούσαμε να πάμε έτσι μέχρι τέλους, διότι για κάποιο λόγο γυρίσαμε στο αργό, ενεργητικό στην άμυνα αλλά παθητικό στην επίθεση, μπάσκετ.
Σαν να μπήκε ξαφνικά το σαράκι της Μαδρίτης ή των κακών αγώνων της αρχής του Μουντομπάσκετ. Οι αριθμοί λένε ότι δεν τα καταφέραμε στην άμυνα διότι δεχθήκαμε 81 πόντους. Ταπεινή γνώμη; Πόσους να δεχτούμε από την Ισπανία των γεννημένων σκόρερ; Ο περυσινός ημιτελικός μας έδειξε τον δρόμο, όπως και ο αγώνας με τις ΗΠΑ. Επίθεση, επίθεση, επίθεση, με τέτοιους αντιπάλους.
Η γκρίνια, τα λάθη, οι πολλές χαμένες βολές, όλα αυτά, δεν θα επαναληφθούν διότι έτσι είναι οι μεγάλες ομάδες όπως η δική μας. Ξεπερνούν αμέσως την κακή εικόνα. Η συνέχεια θα είναι μόνο καλύτερη και υπάρχει το σκεπτικό ότι προτιμάς να προσγειώνεσαι νωρίς, παρά να σου έρθει ξαφνικά η κατραπακιά και να μην μπορείς να την μαζέψεις. Καλύτερα να χάσουμε τώρα από τους Ισπανούς παρά στον ημιτελικό. Καλύτερα να μπούμε από νωρίς στην διαδικασία της μάχης, κάτι που μας ταιριάζει, παρά να πλέουμε με όρτσα τα πανιά.
Αγωνιστικά, πλην Σπανούλη του πρώτου ημιχρόνου, οι υπόλοιποι παίκτες έπαιξαν άμυνα, αλλά στην επίθεση έδειξαν κολλημένοι, διστακτικοί. Οι ψηλοί, με εξαίρεση τον Σχορτσιανίτη, δεν πήραν την μπάλα, ο Γιαννάκης άλλαζε γρήγορα τους παίκτες μετά από ένα ή δύο άστοχα σουτ. Παράλληλα δε οι γκαρντ έδειχναν να ψάχνουν μόνοι τις λύσεις, χωρίς να ακολουθούν κάποιο σχέδιο. Αυτό επηρέασε παίκτες όπως ο Παπαλουκάς, ο Διαμαντίδης, ο Ζήσης, ο Μπουρούσης, ο Φώτσης, ο Τσαρτσαρής, οι οποίοι λειτουργούν μέσα από την ομαδική λογική.
Συν τις άλλοις, δεν χρησιμοποιήθηκαν όλοι οι παίκτες κάτι που αποτέλεσε έκπληξη, ιδιαίτερα για το “παρκάρισμα” στον πάγκο των Πρίντεζη και Πελεκάνου.
Ήταν μία κακή αρχή και για εμάς που είμαστε απ’έξω, μία προσγείωση. Η Γερμανία θα αποτελέσει πιλότο για τη συνέχεια. Εκεί θα δείξουμε πάλι ότι είμαστε φαβορί για μετάλλιο.
