Κοινή λογική και η δουλειά συνεχίζεται
Ο Δημήτρης Κριτής σχολιάζει την εικόνα του Παναθηναϊκού στη νίκη επί του Παναιτωλικού.
Ο Αντρέα Στραματσόνι είναι προπονητής που επιβραβεύει την προσπάθεια των ποδοσφαιριστών του στη διάρκεια της εβδομάδας στο προπονητικό κέντρο και το έχει ξεκαθαρίσει σε όλους τους τόνους. Το εάν αυτό μπορεί να αποτελεί πανάκεια σ’ ένα ομαδικό άθλημα, είναι ένα θέμα στο οποίο αποκλείεται να συμφωνήσουν όλοι, όσο διεξοδικά κι αν το αναλύσουν.
Ούτως ή άλλως, όλοι και όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος, οπότε βάσει αυτού ο Ιταλός δικαιώθηκε πανηγυρικά για τη χρησιμοποίηση του Πέτριτς στην κορυφή της επίθεσης, αφ’ ενός λόγω των δύο τερμάτων που σημείωσε, αφ’ ετέρου δε με τη συνολική αγωνιστική του παρουσία, αλλά δεν συνέβη το ίδιο και με το κεντρικό αμυντικό δίδυμο που είχε πάρα πολλά προβλήματα στη συνεργασία του και πελαγοδρόμησε στη διάρκεια του πρώτου τετάρτου που ο Παναιτωλικός αιφνιδίασε και σκόραρε δις.
Άλλη έκπληξη δεν υπήρξε στο αρχικό σχήμα που παρατάχθηκε στο χορτάρι του “Απόστολος Νικολαΐδης”, αλλά ούτε και στην γενική εικόνα που είχαμε στη διάρκεια του ενενηντάλεπτου. Η τριάδα του “πράσινου” κέντρου δεν ήταν σε θέση να αναχαιτίσει τα κύματα επίθεσης του Παναιτωλικού, το ίδιο συνέβη και στην αντίπερα όχθη με τον Μάρκος Πάουλο να αποτελεί τον αδύναμο κρίκο στην αμυντική λειτουργία των Αγρινιωτών, οπότε προέκυψε εντελώς φυσιολογικά αυτός ο χαρακτήρας ροντέο, που βασίλευσε για περισσότερη από μία ώρα παιχνιδιού.
Παρασπονδίες και κοινή λογική
Ερωτηματικά υπάρχουν, αλλά για να γίνεται κουβέντα. Για παράδειγμα, η χρησιμοποίηση του Καρέλη στο δεξί άκρο της επίθεσης για τον Παναθηναϊκό, όπου ήταν προφανές ότι δυσκολευόταν να βοηθήσει αποτελεσματικά, αλλά παρέμεινε εκεί έως και τη στιγμή της αντικατάστασής του.
Ή η ενενηντάλεπτη συμμετοχή του Πράνιτς που και τη Δευτέρα απείχε διακριτικά από τα ανασταλτικά καθήκοντα της θέσης του αριστερού εσωτερικού μέσου, ενώ στο δημιουργικό κομμάτι προσέφερε περισσότερα λάθη από επιτυχημένες μεταβιβάσεις ακόμη και σε μικρή ή μέση απόσταση.
Και υπάρχουν και διαπιστώσεις αρκετά ασφαλείς πλέον. Ο Ιταλός τεχνικός του “τριφυλλιού” το παλεύει να προσαρμοστεί στα χαρακτηριστικά του υλικού του και όχι να το φέρει στα δικά του μέτρα ή “θέλω”. Το ότι προσανατολίζεται σαφώς στη διατήρηση αυτού του 4-3-3 που αναδεικνύει τις αρετές των Κλωναρίδη, Καλτσά, προσεχώς του Μπουμάλ, αλλά και του Καρέλη υπό προϋποθέσεις, είναι αυτό που δεν έκανε ο Γιάννης Αναστασίου και μας γέμιζε ερωτηματικά.
Δεν υπάρχει άλλος δρόμος για τον Παναθηναϊκό, όσο απουσιάζει από το ρόστερ του ο δημιουργικός μέσος, είτε είναι ένας box to box, είτε ένας επιτελικός που και θα σερβίρει και θα εκτελεί παίζοντας στα όρια της αντίπαλης μεγάλης περιοχής. Και αξιοποιώντας τις προδιαγραφές του υλικού του, βοηθάει και τον Εσιέν να καλύψει ως έναν βαθμό το κενό στη δημιουργία, με τον τρόπο που το έκανε και τη Δευτέρα, μοιράζοντας αρμονικά το παιχνίδι και επιχειρώντας δοθείσης της ευκαιρίας, κάθετες πάσες στα “φτερά” ή τον επιθετικό κορυφής.
Αυτό μπορείς να εκμεταλλευτείς
Γιατί αυτό μπορείς να κερδίσεις τη δεδομένη στιγμή από τον Εσιέν και είναι κρίμα να το απεμπολείς. Δεν θα σου δώσει το ασφυκτικό πρέσινγκ, δεν θα σου δώσει τα κλεψίματα και τα κοψίματα που προσέφερε παλαιότερα. Χώρο θα μαρκάρει αξιοποιώντας την εμπειρία του και θα καθυστερεί τον αντίπαλο στα επιπόλαια και ανώφελα λάθη των συμπαικτών του. Γιατί είναι ο μόνος που κινείται αμέσως προς τον αντίπαλο-κάτοχο της μπάλας για να φρενάρει την εκδήλωση κόντρα επίθεσης, όπως είναι και ο μόνος που μπορεί να κρατήσει μπάλα και να κερδίσιε φάουλ αν χρειαστεί για να δώσει ανάσες.
Αυτό όμως προϋποθέτει ανασταλτική δουλειά από τους εσωτερικούς μέσους που αγωνίζονται στο πλευρό του, κάτι που με εξαίρεση τον Αμπέντ του δευτέρου ημιχρόνου, χθες δεν υπήρξε. Η επιστροφή του Ζέκα θα δώσει μία κάποια λύση, αλλά αναζητείται ο δεύτερος και δεν μπορεί να είναι ο Λαγός. Ο Λαγός θα βοηθήσει ως δεύτερος αμυντικός μέσος, όπως συνέβη στο τελευταίο τέταρτο της αναμέτρησης. Ο Πράνιτς θα μπορούσε, αλλά δεν…
Υ.Γ.1: Η απουσία των Σάντσεθ και Μπεργκ από την αρχική ενδεκάδα ήταν έκπληξη για όλους, αλλά και μία απόδειξη ότι ο Στραματσόνι δεν στέκεται σε ονόματα, ούτε “κωλώνει” να εφαρμόσει αυτό που θεωρεί καλύτερο για την ομάδα του. Και παράλληλα δείχνει ότι διαπιστώνει μεγάλο έλλειμμα στη μεσαία του γραμμή, για να επιμένει ως απαραίτητο εργαλείο στον Πράνιτς, ακόμη και με όσα (λίγα) προσφέρει ο Κροάτης.
Στη μεταγραφική δραστηριότητα ωστόσο δεν διαπιστώνονται κινήσεις προς αυτή την κατεύθυνση. Εκτός κι αν με την απόκτηση επιτελικού μέσου, γυρίσει σε 4-2-3-1, με Εσιέν, Ζέκα πίσω από τη μεσοεπιθετική τριάδα, κάτι που μένει να αποδειχθεί από τα γεγονότα.
Υ.Γ.2: Τα προβλήματα στο αμυντικό κομμάτι ασφαλώς και δεν είναι μόνο θέμα της αμυντικής τετράδας, θέματα χημείας και συνεργασίας. Είναι θέμα συνολικής ανασταλτικής λειτουργίας. Για τη χθεσινή τρίαδα του κέντρου τα είπαμε. Τα προβλήματα όμως που είχαν οι Βέμερ και Νάνο, κυρίως από τους Βιγιαφάνες και Κάπελ, ενέτειναν τη σύγχυση των Ταυλαρίδη και Τελάντερ και δεν τους αναδεικνύουν ως αποκλειστικά υπεύθυνους για την τρικυμία του πρώτου ημιώρου.
Για τη θέση του Γερμανού αποκτήθηκε ο Μέστο. Για τη θέση του Ισπανού, υπάρχει μόνο η εναλλακτική του Πράνιτς. Δηλαδή, δεν θα γλυτώσετε ποτέ “κουφάλες νεκροθάφτες”…
