Κοντός ψαλμός αλληλούια

Παρότι την είχε πάρει το μάτι μου, δεν είχα συνειδητοποιήσει αυτή τη μικρή αλλά ουσιαστική – όπως εξελίσσεται το φάιναλ φορ – λεπτομέρεια. Το μεσημέρι του Σαββάτου, πλησιάζοντας για πολλοστή φορά την Ο2, την επεξεργάστηκα με μεγαλύτερη προσοχή.

Το concept της βασικής γιγαντοαφίσας που σκάρωσε η Ευρωλίγκα, ήθελε τέσσερις παίκτες , έναν από κάθε ημιφιναλίστ, να διεκδικούν την μπάλα στον αέρα. Κάτι σαν τζάμπολ. Το περίεργο ήταν ότι ενώ από την ΤΣΣΚΑ είχε επιλέξει τον Κρίστιτς και από την Μπαρτσελόνα τον Τζαβάϊ, δηλαδή δυο θηρία, από τον Ολυμπιακό διάλεξαν τον Σπανούλη και από την Ρεαλ τον Γιουλ. Δηλαδή δυο περιφερειακούς. Τυχαίο;

Ιδού η αφίσα…

Ο καθένας μπορεί να δώσει την δική του ερμηνεία. Πάντως ούτε ο Τζαβάϊ είναι μεγαλύτερος σταρ από τον Ναβάρο για να εκπροσωπεί την « Μπάρτσα», ούτε ο Γιουλ από τον Ρούντι για να εκπροσωπεί την Ρεάλ Μ.

Το δικό μου «άρρωστο» μυαλό εντόπισε μια άλλη σημειολογία, που φαντάζομαι ότι δεν πέρασε από το μυαλό του δημιουργικού τμήματος της Ευρωλίγκας, που επιμελήθηκε στην αφίσα.

Στον τελικό θα αναμετρηθούν ο Ολυμπιακός και η Ρεάλ Μ. , οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν στην εικονική αυτή διεκδίκηση από δυο κοντούς.

Μήπως αμφιβάλει κανείς ότι τα τελευταία χρόνια, από τότε που καθιερώθηκαν οι επιθέσεις 24 δευτερολέπτων, το μπάσκετ έπαψε να είναι το παιχνίδι των ψηλών;

Είναι λοιπόν προφανές ότι στο μεγαλύτερο ποσοστό της, η μάχη θα κριθεί στην περιφέρεια. Εκεί όπου η Ρεαλ Μαδρίτης, ξεκάθαρα, εμφανίζεται πολύ πιο πλήρης, πιο ισορροπημένη και πιο ισχυρή από την ΤΣΣΚΑ και την Μπαρτσελόνα . Άρα και πιο ανταγωνιστική απέναντι στα γκαρντ του Ολυμπιακού, τα οποία αποτελούν την κινητήρια δύναμή του.

Υπό αυτή την έννοια δεν θα ήταν παράλογο ο Μπαρτζώκας να προτιμούσε μια αναμέτρηση με την Μπαρτσελόνα, γιατί τουλάχιστον ο Ναβάρο και ο Γιασικεβίτσιους θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα καλό σημάδι όταν αμύνονται.

Αντίθετα η τετράδα Ροντρίγκεζ, Γιουλ, Κάρολ, Ντρέϊπερ που ενίοτε γίνεται πεντάδα όταν ο Ρούντι «μετακομίζει» στο «2», μοιάζει πιο ζωντανή και πιο «κωλοπέτσωμένη». Μπορεί να πιέσει, μπορεί να τρέξει, μπορεί να σουτάρει μπορεί να σε τρελάνει αν δεν είσαι συγκεντρωμένος .

Να λοιπόν μια μεγάλη πρόκληση για τα γκαρντ του Ολυμπιακού: τον Σπανούλη, τον Λο, τον Σλούκα και τον Κατσίβελη που καλούνται να κρατήσουν τα ίσα, αποφεύγοντας τα λάθη που μπορούν να …γεννήσουν ανεπιθύμητους αιφνιδιασμούς.

Προφανώς αυτό εννοούσε ο Γιώργος Μπαρτζώκας όταν προειδοποιούσε ότι «η Ρεαλ είναι εντελώς διαφορετική ομάδα από την ΤΣΣΚΑ και πρέπει να προετοιμαστούμε με διαφορετικό τρόπο». Μετάφραση: Με την ΤΣΣΚΑ ο στόχος ήταν να μην πάει η μπάλα από έξω προς τα μέσα. Με την Ρεάλ να μην πάει από μέσα προς τα έξω.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η μάχη των ριμπάουντ δεν θα παίξει καθοριστικό ρόλο, ειδικά στην περίπτωση που τα γκαρντ αλληλοεξουδετερωθούν.

Άλλωστε οι δυο προπονητές (Λάσα, Μπαρτζώκας) που με την πρώτη τους συμμετοχή θα διεκδικήσουν το τρόπαιο, επέμειναν πεισματικά: « τέτοια ματς δεν είναι ένας εναντίον ενός, αλλά ομαδική υπόθεση).

Παρεμπιπτόντως 6 άνθρωποι που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο εμπλέκονταν στον προηγούμενο τελικό μεταξύ των δυο ομάδων, το 1995 στην Σαραγόσα, συναντήθηκαν στο Λονδίνο 18 χρόνια μετά: Ομπράντοβιτς, Σαμπόνις, Αρλάουκας από την τότε Ρεαλ Μαδρίτης, Τόμιτς, Βολκόφ και Λημνιάτης (δεν είχε χρησιμοποιηθεί).