Λίβερπουλ: Πυροτέχνημα ή ήρθε για να μείνει;

Οι οπαδοί της Λίβερπουλ σε ολόκληρο τον κόσμο έζησαν φέτος τον ορισμό της γλυκόπικρης χρονιάς. Από τη μία η βελτίωση υπήρξε εκκωφαντική, ο στόχος της επανόδου στο Champions League επιτεύχθηκε με άνεση και το ποδόσφαιρο που είδε το “Ανφιλντ” ήταν το καλύτερο εδώ και χρόνια. Από την άλλη, τέσσερις αγωνιστικές πριν από τη λήξη του πρωταθλήματος, η κατάκτηση της κορυφής έμοιαζε κάτι περισσότερο από πιθανή: Έμοιαζε σχεδόν βέβαιη.

Πριν από την αναμέτρηση με την Τσέλσι, ο τίτλος ήταν της Λίβερπουλ, είτε για να τον κρατήσει, είτε για να τον δώσει. Τον έδωσε. Και μαζί έδωσε την αφορμή στους “εχθρούς” της να αρχίσουν την γνωστή καζούρα που μπορεί να συνοψιστεί στο παλιό ελληνικό σύνθημα: “Πότε; Ποτέ!” Αν όχι εφέτος λοιπόν, που έφτασε ένα γλίστρημα μακριά από την κούπα, πότε θα πάρει ξανά πρωτάθλημα η Λίβερπουλ;

Μήπως εφόσον έχασε το φετινό, του χρόνου έχοντας και ευρωπαϊκές υποχρεώσεις στα πόδια της, με την Τσέλσι και τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ κατά πάσα πιθανότητα βελτιωμένες, τη Σίτι δεδομένα καλή και δίχως τον παράγοντα της έκπληξης μαζί της (εφέτος χρειάστηκε να περάσει η μισή σεζόν για την πάρουν στα σοβαρά όλοι οι αντίπαλοι της, στην επόμενη διοργάνωση ξεκινάει διεκδικήτρια), τα πάει σαφώς χειρότερα;

Μπορεί. Αλλά μπορεί κι όχι. Στην πραγματικότητα είναι στα χέρια του Μπρένταν Ρότζερς και της διοίκησης να χρησιμοποιήσουν τη φετινή απώλεια ως εφαλτήριο για σπουδαία πράγματα στο μέλλον. Η εμπειρία πρωταθλητισμού που απέκτησαν όλοι στην ομάδα (του προπονητή συμπεριλαμβανομένου) μόνο καλό θα κάνει. Οι Άγγλοι λένε ότι αν δεν χάσεις ένα, δεν γίνεται να κερδίσεις ένα. Η Λίβερπουλ έχασε ένα. Για να κερδίσει ένα (τουλάχιστον) δεν της αρκούν όσα καλά πέτυχε στη διάρκεια της χρονιάς θα χρειαστεί και κάμποσες σωστές κινήσεις.

Μεταγραφές

Ξεκινώντας ασφαλώς από τις μεταγραφές. Με εξαίρεση τον Ιανουάριο του 2013, όταν έφερε Κουτίνιο και Στάριτζ, ο Ρότζερς δεν τα έχει πάει και πολύ καλά στο συγκεκριμένο τομέα. Φέρνει παίκτες που είτε δεν βοηθάνε καθόλου είτε βοηθάνε λίγο. Βεβαίως, ο άνθρωπος χρειάστηκε να αντιπαρέλθει το γεγονός ότι η Λίβερπουλ δεν έπαιζε στο Champions League και δεν αποτελούσε επιθυμητό προορισμό για ποδοσφαιριστές με φιλοδοξίες. Αυτό πια δεν ισχύει. Οπότε ο Ρότζερς θα κριθεί σαφέστατα πιο αυστηρά το προσεχές καλοκαίρι. Άσπας, Λουίς Αλμπέρτο, Μπορίνι και άλλες αντίστοιχης ποιότητας μεταγραφές (αποτυχημένες λίγο ως πολύ) θα του χρεωθούν προσωπικά.

Ο Άνταμ Λαλανά της Σαουθάμπτον, για τον οποίο ήδη έχει καταθέσει πρόταση η Λίβερπουλ (έτσι γράφουν οι Άγγλοι) αποτελεί μια καλή περίπτωση. Μόνο που ο 26χρονος Άγγλος θα προστεθεί σε μια μεσοεπιθετική γραμμή που έτσι κι αλλιώς πετούσε φωτιές. Δεν είναι δηλαδή πρώτη ανάγκη. Πρώτη ανάγκη είναι τουλάχιστον δύο, ίσως και τρεις ποιοτικοί χαφ. “Οχτάρια” ας πούμε, αφού ο Ρότζερς δεν αγαπάει πολύ τα “εξάρια”. Ο Χέντερσον πραγματοποίησε εξαιρετική σεζόν και δεν υπάρχει λόγος να υποθέσουμε ότι δεν θα συνεχίσει έτσι. Ο Τζέραρντ εντούτοις δεν αντέχει. Θα χρειαστεί να προστατευθεί για να βοηθήσει στα μεγάλα ματς της Ευρώπης και της Premier League. Ο Άλεν βοηθάει αλλά προς το παρόν δεν έχει πείσει ότι άξιζε τα χρήματα που δαπανήθηκαν στη μεταγραφή του και ο Λούκας σε κάθε σοβαρή ομάδα θα λογιζόταν απλώς ως μια αξιοπρεπής ρεζέρβα. Η Λίβερπουλ χρειάζεται χαφ με τρεξίματα, που να μαρκάρουν και να προωθούν γρήγορα τη μπάλα. Ο Λαλανά ταιριάζει στο στιλ του Ρότζερς καθώς παίζει σε διαφορετικές θέσεις και προσφέρει δυνατότητες τακτικής ευελιξίας. Θα είναι τέλος πάντων, εφόσον αποκτηθεί, μια χρήσιμη αρχή. Απαιτείται και συνέχεια.

Άμυνα

Η Λίβερπουλ έχασε το πρωτάθλημα επειδή έφαγε 50 γκολ. Δεδομένο. Με καλύτερη αμυντική λειτουργία θα το είχε πάρει, νομίζω δεν υπάρχει αμφιβολία. Πώς θα επιτευχθεί κάτι τέτοιο; Οι περισσότεροι θα μιλήσουν για πρόσωπα. Πράγματι. Οι ατομικές γκέλες των αμυντικών στοίχισαν βαθμούς. Η μεταγραφική ενίσχυση στα μετόπισθεν είναι επιβεβλημένη. Και στα στόπερ και κυρίως στα ακραία μπακ, όπου ο Γκλεν Τζόνσον έκλεισε τη χρονιά απογοητευτικά.

Επιβεβλημένη εντούτοις είναι και η διαφορετική προσέγγιση του Ρότζερς, τουλάχιστον σε ορισμένα ματς. Η Λίβερπουλ φέτος είχε δυο ταχύτητες. Είτε επιτίθονταν με τέρμα γκάζια, είτε αμύνονταν αλλά βαθιά στην περιοχή της. Σπανίως έδειξε την ικανότητα διαχείρισης αποτελέσματος. Να προηγηθεί δηλαδή και μετά να κατεβάσει λίγο το ρυθμό, να κάνει παιχνίδι κέντρου και να πάρει τους βαθμούς άκοπα. Όποτε το επιχείρησε, βρέθηκε κλεισμένη στα καρέ της να αγκομαχά.

Πρόκειται για σύμπτωμα που δεν οφείλεται αποκλειστικά στους ποδοσφαιριστές. Οφείλεται και στον προπονητή. Φαινόταν, έβγαζε μάτι δηλαδή, πως ο Ρότζερς δεν είχε δουλέψει κάτι τέτοιο. Είχε δουλέψει στο πρέσινγκ, στο passing game, στις ταχύτατες εναλλαγές θέσεων στην επίθεση, σε διάφορα επιθετικά σχήματα, όχι όμως στην προστασία του προβαδίσματος με ελαφρώς κυνικό παιχνίδι. Οφείλει να το κάνει. Ειδάλλως θα ζήσει κι άλλα 3-3 όπως το απίθανο με την Κρίσταλ Πάλας.

Συνεχής βελτίωση

Το μεγαλύτερο προσόν του Ρότζερς αποδείχθηκε η βελτίωση των παικτών του. Ο Σουάρες, ο Στάριτζ, ο Χέντερσον, ο Στέρλινγκ, ο Κουτίνιο έκαναν την καλύτερη σεζόν της καριέρας τους. Για κάποιους, όπως ο Στέρλινγκ που είναι ακόμα πιτσιρικάς, ίσως αυτό δεν λέει κάτι, πλην όμως όσοι είχαν δει τον μικρό πέρυσι και τον είδαν και φέτος, αδυνατούν να πιστέψουν ότι πρόκειται για τον ίδιο παίκτη. Ο Χέντερσον επίσης. Ο Βορειοϊρλανδός τεχνικός πήρε άριστα στη διαχείριση του υλικού του. Τώρα όμως το επίπεδο ανεβαίνει.

Πρώτον επειδή η Λίβερπουλ θα έχει και Champions League μεσοβδόμαδα, Δεύτερον επειδή πάντα οι χρονιές μετά το Μουντιάλ κρύβουν δυσκολίες. Και ο Ρότζερς δεν έχει ανάλογη εμπειρία. Θα καταφέρει να κρατήσει τον κορμό των 101 γκολ εξίσου ακμαίο και κεφάτο; Θα χρειαστεί να καταφύγει στο rotation (εφόσον φυσικά η Λίβερπουλ αποκτήσει το απαιτούμενο βάθος για να κάνει rotation), παρότι δεν δείχνει να του αρέσει ιδιαίτερα. Θα χρειαστεί δηλαδή ακόμη καλύτερη διαχείριση. Οι απαιτήσεις μεγαλώνουν και ο Ρότζερς οφείλει να “μεγαλώσει” προπονητικά μαζί τους.

Συμπεράσματα

Εν κατακλείδι, μέσα από την απογοήτευση της απώλειας του τίτλου, η Λίβερπουλ δικαιούται να αισιοδοξεί για το μέλλον. Έχει έναν καλό προπονητή, έναν νεανικό, ταλαντούχο κορμό που πλέον προσέθεσε και μια χρονιά πρωταθλητισμού στις εμπειρίες του, έχει ένα ξεκάθαρο, θελκτικό, στις καλές στιγμές του ακαταμάχητο στιλ ποδοσφαίρου και έχει ξανά κι ένα brand ικανό να προσελκύσει στο “Άνφιλντ” τους μεταγραφικούς στόχους που θα επιλέξει. Τίποτα από τα παραπάνω δεν σημαίνει ότι πάρει τον τίτλο στο άμεσο μέλλον. Ένα πρωτάθλημα όπως η Premier League δεν μπορεί να προσφέρει τέτοια σιγουριά σε κανέναν. Όλα αυτά μαζί όμως, σημαίνουν ότι η Λίβερπουλ επέστρεψε. Και επέστρεψε οριστικά…

Υ.Γ. Θεωρώ σίγουρο ότι ο Λουίς Σουάρες θα μείνει στη Λίβερπουλ. Γι’ αυτό δεν τον έβαλα στις παραμέτρους. Αν φύγει, φυσικά ολόκληρη η συζήτηση αλλάζει δραστικά…