Λογική κι ευαισθησία
Το φετινό πρόβλημα του Παναθηναϊκού ξεκινά επειδή ξέχασε γιατί πέτυχε πέρυσι. Έναν χρόνο πίσω αλλά ακόμα και στο τοπ-16, η συγκεκριμένη ομάδα έδινε μάχες, προσπαθούσε, είχε το πλεονέκτημα του απρόβλεπτου. Είτε οι φοβερές άμυνες σε ψηλούς και κοντούς των Λάσμε-Γκιστ, είτε το απρόβλεπτο παιχνίδι του Ούκιτς είτε η τρέλα του Μπανκς, κατάφεραν να συγκρατήσουν την ομάδα μέχρι ο Διαμαντίδης να αισθανθεί άνετα σε ένα εντελώς διαφορετικό περιβάλλον.
Η περυσινή προσπάθεια των πρωταθλητών αντιμετωπίστηκε με γερή δόση λογικής από τους περισσότερους παίκτες του. Έφυγαν υπολογίζοντας ότι ο Παναθηναϊκός των έξι ευρωπαϊκών τίτλων δεν θα σταθεί γρήγορα στα πόδια του.
Ο σύλλογος αντέδρασε με την ίδια λογική και πρόσθεσε παίκτες που είχε ανάγκη για να γυρίσει σελίδα. Γύρω από τον Διαμαντίδη αναπτύχθηκε, ωρίμασε μία ομάδα η οποία στο ξεκίνημα έπαιξε και για τον αρχηγό της.
Ο Παναθηναϊκός πρόσθεσε παίκτες αλλά άλλαξε την λογική, τον ρεαλισμό με την ευαισθησία. Δεν είναι μόνο οι επιστροφές του Φώτση και του Μπατίστ μετά από κακές χρονιές ως μία τιμή στο παρελθόν, αλλά το γεγονός ότι κανείς δεν σκέφτηκε ότι ο Διαμαντίδης δεν γίνεται να σηκώνει στις πλάτες την ομάδα του όλη την χρονιά. Δεν υπολόγισε το ενδεχόμενο, όπως και πέρυσι να χρειάζεται μία ολόκληρη φάση για να βρει τα πατήματά του και όταν θα τα βρει, δεν είναι αυτά του Διαμαντίδη του 2011.
Παρασύρει ο…κακός Διαμαντίδης
Αυτή την στιγμή οι πρωταθλητές παρασύρονται από την προσπάθεια του αρχηγού τους να ξεπεράσει τον εαυτό του από το 1ο έως το τελευταίο λεπτό. Μόνο που δεν ανήκει η τελική ευθύνη στον Διαμαντίδη διότι είναι ένας ηγέτης με διαφορετική προσέγγιση. Δεν θα μιλήσει, δεν θα φωνάξει, δεν θα απαιτήσει. Θα ηγηθει με το παράδειγμα και ταπεινότητα μέσα στην ομάδα του.
Ο Πεδουλάκης πάλι γνωρίζουμε ότι ζήτησε την απόκτηση ενός οργανωτή ακόμα αλλά από την στιγμή που προτιμήθηκε να μείνει ο Μασιούλις, υποπίπτει στο ίδιο σφαλμα όπως πέρυσι: προτιμά να νικήσει ή να ηττηθεί στηριζόμενος αποκλειστικά στον αρχηγό του. Ο Ούκιτς δεν είναι σε καλή κατάσταση, ο Κάρι μοιάζει να μην μπορεί να προσαρμοστεί ακόμα στην πίεση της Ευρωλίγκας και αυτές είναι πραγματικές δικαιολογίες. Ο Πεδουλάκης για να ισορροπήσει τους συνεχόμενους κακούς αγώνες Διαμαντίδη και Ούκιτς δίνει την μπάλα στον Παππά ο οποίος κάνει πολλά περισσότερα από όσα θα έπρεπε.
Είναι ο Κάρι για την Ευρωλίγκα;
Το παιχνίδι κρίνεται από τα γκαρντ και αυτή την στιγμή οι δύο βασικοί πυλώνες δεν λειτουργούν ενώ ο Κάρι δεν έχει πια την εμπιστοσύνη του κόουτς, ίσως και να μην είναι Euroleague material, που θα έλεγαν και οι προπονητές. Όταν δεν παίζει όμως…δεν κρίνεται.
Η μοναδική λύση είναι …αλλαγή ή ελπίδα. Διότι είναι σαφές ότι δεν γίνεται ο Διαμαντίδης να βγάλει όλη την χρονιά σουτάροντας 12,5% στα δίποντα(ένα εύστοχο σε πέντε αγώνες) και 24,3% στα τρίποντα από την άλλη το πρόβλημα δεν είναι μόνο αυτός.
Φάνηκε ξεκάθαρα πέρυσι πόσο καλύτερος ήταν όταν ο Ούκιτς κυρίως αλλά ακόμα και ο Μπανκς, πήραν σημαντικό μέρος του βάρους. Ανέβηκε η ομάδα, ανέβηκε και ο ίδιος.
Δεν κερδίζεις μόνο με άμυνα
Το θέμα όμως παραμένει: πώς θα ανέβει η ομάδα. Ποιο είναι το πλάνο; Όσο καλή κι αν είναι η άμυνα, ο Παναθηναϊκός αδυνατεί να νικήσει διότι ξεχνάει το πιο σημαντικό κομμάτι: την επίθεση. Η δεύτερη περίοδος ήταν ενδεικτική. Η άμυνα έβαζε βάσεις αλλά με το σκορ κολλημένο στο 29-23 δεν υπήρχε πιθανότητα επιστροφής. Προβλέψιμες επιθέσεις που ξεκινούσαν με συνεργασίες του Διαμαντίδη με τον Λάσμε και όταν δεν λειτουργούσαν…μπουμ. Τρίποντο και αν μετρήσαμε σωστά επτά airball. Κακές επιθέσεις, χωρίς κίνηση, προβλέψιμες από την αρχή έως το τέλος.
Ο Μαυροκεφαλίδης αποκτήθηκε για να ξεκολλάει τον Παναθηναϊκό, στα πρώτα δύο, τρία παιχνίδια είχε σαφώς σημαντικό ρόλο αλλά ξαφνικά δεν προλαβαίνει να μπει και γυρνάει στον πάγκο. Μετά από δύο μήνες δεν έχει βρεθεί η ισορροπία για να παίξει δίπλα στον Λάσμε και τον Γκιστ. Το ίδιο ισχύει και για τον Φώτση ο οποίος μπορεί να μην είναι ο ίδιος παίκτης του 2011, αλλά έδειξε και την Πέμπτη ότι μπορεί να βοηθήσει. Αν υπάρχει σαφέστερο επιθετικό πλάνο. Πιο λειτουργικό.
Την λύση ο κόουτς
Δεν είναι απίθανο τα πάντα να αλλάξουν χωρίς προσθαφαιρέσεις διότι η ποιότητα είναι παρούσα στον πάγκο και το παρκέ. Αυτό που δεν θα αλλάξει είναι ότι ο γεμάτος ενέργεια και διάθεση Παναθηναϊκός, λοξοδρόμησε φέτος, προτιμώντας μόνο ενέσεις εμπειρίας. Όταν έρχονται παίκτες 32+ σε ηλικία, το μυστικό δεν είναι μόνο το παιχνίδι αλλά η διαχείριση. Εκεί η ευθύνη ανήκει μόνο στον Πεδουλάκη. Αυτός σχεδίασε την ομάδα πέρυσι και φέτος, αυτός πρέπει να γνωρίζει την λύση.
