Μάθημα ζωής από τον Mr Ego
Η επιστροφή του Κόμπε Μπράιαντ στο παρκέ οκτώ μήνες μετά τον χειρότερο τραυματισμό για έναν αθλητή 35 ετών, έχει τεράστια σημασία για τα πάντα εκτός από τους…εννέα πόντους που τελικά έβαλε.
Το κυρίως κείμενο, γράφτηκε πριν φορέσει το σορτσάκι ξανά και τελικά η ομάδα του ηττηθεί από τα …υπόλοιπα των Ράπτορς (προχώρησαν στην παραχώρηση του Ρούντι Γκέι πριν από το τζάμπολ) ακριβώς διότι δεν είχε καμία σημασία τι θα έκανε ο Κόμπε, πόσους πόντους θα έβαζε, πόσο καλύτερα θα έπαιζε η ομάδα με αυτόν. Η αλήθεια είναι ότι τα 28 λεπτά συμμετοχής αποτελούν ένα δεύτερο θαύμα με πρώτο την επιστροφή του.
Κάπου εδώ η αποστολή του Κόμπε τελείωσε. Αυτό είναι το έκτο δακτυλίδι που κυνηγάει. Αν και δεν θα το παραδεχθεί, διότι γύρισε για να κερδίσει το πραγματικό δακτυλίδι, ότι πέτυχε έως τώρα είναι ο απόλυτος προσωπικός του θρίαμβος. Βάζει κάτω τους δύο τίτλους χωρίς τον Σακίλ, την αναγέννηση της εθνικής των ΗΠΑ το 2008, τους πόντους, τα ρεκόρ.
Ένας από τους κορυφαίους νικητές της ιστορίας, στην πεντάδα των «εγωϊστών» του παρκέ, προσφέρει αλτρουϊστικά το απόλυτο μάθημα ζωής.
Δείχνει σε όλους, ανεξαρτήτου ηλικίας, φύλου, δυνατοτήτων, τι μπορεί να πετύχει η δύναμη της θέλησης. Πώς ο εγωϊσμός διοχετεύει την δύναμή του για να ξεπεράσεις την οποιαδήποτε δυσκολία.
Όχι, δεν επιστρέφει ένας αθλητής στην ηλικία του στο μπάσκετ με ρήξη αχιλλείου τένοντα αν δεν επιβληθεί το πνεύμα του στο σώμα του. Η δύναμη της θέλησης που τόσο συχνά ακόμα αλλά την προσπερνάμε διότι δεν πρόκειται για κάποιον διάσημο, τώρα γίνεται πράξη από έναν αυθεντικό σούπερ σταρ.
Δεν υπάρχει καλύτερη παγκόσμια διαφήμιση για την ανθρώπινη δύναμη και τα όρια που δεν έχει. Πρόκειται για την δεύτερη μεγαλύτερη κοινωνική προσφορά του ΝΒΑ μετά την εκστρατεία κατά του AIDS με επικεφαλής τον Μάτζικ Τζόνσον.
Το πρόβλημα σε αυτή την περίπτωση είναι ότι ο Κόμπε δεν έχει και το καλύτερο όνομα ως προσωπικότητα. Του καταλογίζουν εγωϊσμό στα όρια της αρρώστειας, μόλις υπέγραψε το μεγαλύτερο συμβόλαιο στο πρωτάθλημα κι εύκολα θα σκεφτεί κάποιος ότι τα χρήματα αποτελούν το βασικό κίνητρο για την επιστροφή.
Ο μοναδικός μεγαλύτερος νικητής αλλά κι εγωϊστής από τον Κόμπε υπήρξε ο Μάικλ Τζόρνταν και όποιος θυμάται, γύρισε για να παίξει στην Ουάσιγκτον όχι για τα χρήματα ή τα συμβόλαια αλλά γιατί αγαπούσε το μπάσκετ. Ο Κόμπε γυρνά ακριβώς γι αυτό το λόγο. Γυρνάει για το μπάσκετ. Για την … «φαγούρα» που είχε πει ο Τζόρνταν.
Τέτοιοι αθλητές οι οποίοι στα 35 μπορούν να νικήσουν τον μεγαλύτερο τραυματισμό, είναι παραδείγματα όχι μόνο για συναθλητές αλλά για όλους μας.
Από όλες τις στιγμές του Κόμπε, αυτή που περπατάει στο παρκέ μετά από ένα τόσο ισχυρό κτύπημα της τύχης(για έναν αθλητή), είναι η κορυφαία. Ακόμα κι αν δεν πετύχει καλάθι από εδώ και πέρα, δεν κερδίσει αγώνα, μόνο η παρουσία του διδάσκει ότι κανένα εμπόδιο δεν είναι τόσο υψηλό αν θέλεις να το περάσεις.
Διαβάστε ακόμη:
Τα έβαλε μα τον εαυτό του ο Κόμπε
