Me…Lasme
Καλά τα τρίποντα με ταμπλό, καλά και τα τρίποντα μόνο διχτάκι αλλά αυτή η σειρά κι επισήμως έχει το σήμα κατατεθέν: Ερ Γκαμπόν. Η τελευταία επίθεση της Μπαρτσελόνα, πέραν των λιποθυμικών τάσεων των παικτών που είχαν την μπάλα, είχε τον Ναβάρο να παίρνει την μπάλα κι εκεί λίγο μετά το ...L να περιμένει ο Λάσμε.
Ο Αφρικανός σέντερ κατέβασε το κέντρο βάρος του, άνοιξε τα χέρια και προκάλεσε τον μεγάλο αντίπαλό του να τον περάσει. Περισσότερες πιθανότητες έχουν ο Τζαβάι με τον Σχορτσιανίτη να χορέψουν στην «λίμνη των κύκνων». Deja vu. Ότι και στην Βαρκελώνη.
Το σχέδιο Πεδουλάκη…
Το μεγάλο αμυντικό τρικ θέλει τον Λάσμε να βγαίνει στον Ναβάρο, τον Γκιστ στον Γιασικεβίτσιους και τον Διαμαντίδη να κλείνει χώρο και ορατότητα πίσω τους. Πεινασμένοι για διάκριση εξαφανίζουν αντιπάλους. Καταπίνουν Ναβάρο και χωνεύουν Σάρας.
Το πιο γρήγορο αμυντικό δίδυμο της Ευρώπης παίρνει αυτή την ιστορική πρόκριση.
Ο MR… 65!
Ο Πεδουλάκης δικαιώνεται για πολλοστή φορά εκεί που λες ότι δεν γίνεται. Το τρίτο παιχνίδι στους 65 πόντους με το σκορ στο 38-29 στο ημίχρονο. Η Μπαρτσελόνα ήρθε και αναπαύεται στην παγίδα. Αργό ρυθμό, σκληρό μπάσκετ(ένα κολλύριο το θες αν είσαι ουδέτερος) και όποιος έχει τον Διαμάντιδη νικά. Πιο σωστά, όποιος φροντίζει να έχει ξεκούραστο τον Διαμαντίδη δεν θα χάσει. Surprise , o Παναθηναϊκός.
Ο 3D έκανε ένα εκπληκτικό 10λεπτο(5-15) και μετά ηρεμία, καθαρό μυαλό αλλά και εξοικονόμηση δυνάμεων. Ο αρχηγός επιχείρησε τέσσερα τρίποντα στην Τέταρτη περίοδο και πρέπει να μπήκε στην ρακέτα για πάσα άλλες δύο φορές. Αυτό ήταν.
Το… ξεκούραστο τρίποντο του 3D
Εκτός από τα πολύ λογικά 32 λεπτά, ο Διαμαντίδης δεν έχει την μπάλα στα χέρια του συνέχεια, μαρκάρει περιστασιακά κοντούς, δεν επιτίθεται, δεν πόσταρει όλη την ώρα. Γι αυτό και το πάτημα στο ταμπλό-τρίποντο είναι ενός πολύ ξεκούραστου παίκτη. Την ίδια ώρα που ο Γιασικεβίτσιους πρέπει να έβλεπε μυγάκια από την κούραση στα κρίσιμα τελευταία δύο λεπτά γι αυτό κι έκανε την μία γκάφα μετά την άλλη, ο Νάβαρο είχε το αποτύπωμα του Λάσμε πάνω του, ο Διαμαντίδης μπορούσε να είναι πιο ξεκούραστος για το κρίσιμο σουτ(δεν θέλουμε να μάθουμε αν το ήθελε) και τις καλές άμυνες. Τεράστιο επίτευγμα να είσαι ανταγωνιστικός παίρνοντας μόνο τα απαραίτητα από τον πολυτιμότερο παίκτη σου. Όλοι προσφέρουν ακόμα και αν η στατιστική γράφει μηδέν.
Η άμυνα του Λάσμε…
Τίποτε από αυτά δεν θα ήταν τόσο αποτελεσματικό αν δεν υπήρχε ο Λάσμε. Nada που λένε και στην Βαρκελώνη. Η άμυνά του κόβει τον ρυθμό των αντιπάλων, τους απαγορεύει να σκεφτούν το λέι απ.
Ο εφιάλτης από την Γκαμπόν γίνεται ακόμα χειρότερος όταν έχει τον Γκιστ δίπλα του στα τελειώματα των αγώνων. Από την Σκύλλα στην Χάρυβδη. Ακόμα και τα αμυντικά λάθη που κάνει ο Γκιστ, έχει την ταχύτητα να τα διορθώσει. Στην δε επίθεση; Ο Τόμιτς βλέπει μαύρα χέρια να του αρπάζουν μπάλες, να τον ενοχλούν να είναι παντού. Ο δε Λόρμπεκ αποφεύγει τις βαριές δουλειές γι αυτό και δεν πολυσυμμετέχει σε αυτή την σειρά. Έχει χρόνο να λάμψει με την Λαγούν Άρο και την Κανάριας. Που να μπλέκει με τους …πεινασμένους μαύρους, λευκούς και πράσινους;
Σε μια σειρά μπασκετική ζούγκλα, ο Ταρζάν φοράει πράσινα.
Διαβάστε ακόμη:
Μανωλόπουλος: “Είχαμε πάθος για τη νίκη”
Τσαρτσαρής: “Η πρόκριση στα χέρια μας”
Πεδουλάκης: “Την Πέμπτη το πιο δύσκολο βήμα”
Γιαννακόπουλος: “Μία από τα ίδια την Πέμπτη”
