Με σήμα το άλεϊ ουπ

Καλάθι δεν μπαίνει με τίποτα, η άμυνα δεν γίνεται, στο μπάσκετ, να κρατήσει έναν αντίπαλο στο μηδέν και άρχισε η διαχρονική ελληνική σιγουριά: τελειώσαμε. Έρχεται έναν παλλικαράκι γεννημένο στην Φλόριδα και πετάει την μπάλα στον αέρα: «σέντρα για τον υψηλόσωμο σέντερ φορ» σκεφτήκαμε. Έρχεται όμως ένα άλλο παιδί γεννημένο στο Μιτσιγκαν την πιάνει και την αφήνει στο καλάθι.

Στα χρόνια των μεγάλων παικτών, αυτή ήταν η περίφημη μπακ ντορ του Γιαννάκη στον Γκάλη που μας ξεβίδωνε να την κοπιάρουμε στην «πίσσα της Κλειούς». Μια όμως τόσο νέα και καινούργια ομάδα να έχει το θράσος να το δοκιμάζει και να πετυχαίνει στο πιο κρίσιμο σημείο ενός αγώνα, αυτό δείχνει ένα πράγμα: αυτά τα παιδιά νικάνε, διασκεδάζουν και παίζουν μπάσκετ. Όλα μαζί. Δεν έχει πολύ μεγάλη σημασία πόσο μακριά θα πάνε. Η ομάδα αυτή θέτει τις βάσεις για μια υγιή εθνική που θα φέρει κι επιτυχίες. Και με σήμα το άλεϊ ουπ.

Η εθνική είχε αρκετά διαστήματα που έπαιξε πολύ καλό μπάσκετ αλλά και φυσιολογικά εμφάνισε και τα κενά. Δισταγμούς, άγχος. Όλα πολύ φυσιολογικά. Διότι στο τέλος της ημέρας είναι μια φυσιολογική ομάδα. Με έναν φυσιολογικό προπονητή που δούλεψε σκληρά για να διδάξει στους παίκτες του όσα περισσότερα προλάβαινε σε άμυνα κι επίθεση.

Το πρώτο ημίχρονο με την Κροατία ήταν μια εικόνα από τα προσεχώς και το δεύτερο μια από τα προηγούμενα. Δυστυχώς τόσο οι παίκτες όσο και οι προπονητές μας ακόμα δεν αισθάνονται …ασφαλείς σε ένα μπάσκετ γρήγορο, με πάσες, με πολύ κίνηση στον χώρο και σουτ. Το έχουμε συνηθίσει το μπάσκετ στην Ελλάδα διαφορετικό και αυτό παραλίγο να πληρώσουμε κόντρα στην Κροατία.

Ο ρυθμός δίνει ισχύ στην άμυνα, κρατά τους παίκτες πάντα σε εγρήγορση. Έτσι έπαιζε η ομάδα στους αγώνες προετοιμασίας, όπου τέθηκαν οι βάσεις, δεν είναι βεβαίως εύκολο αμέσως να παρουσιάσει την ίδια εικόνα στους πέντε πρώτους επίσημους αγώνες.

Ο Ηλίας Ζούρος επιβεβαίωσε τα πολλά θετικά του και τα λίγα αρνητικά. Η εθνική είναι έτοιμη για τα πάντα, έχει προετοιμαστεί για πολλές καταστάσεις και κανένα σχήμα δεν παίζει στην τύχη. Αλλιώς λειτουργεί η ομάδα με τον Ζήση και τον Καλάθη, αλλιώς όταν έχει στο παρκέ τον Βασιλειάδη. Μπουρούσης και Κουφός έχουν τα δικά τους σημεία, ο Φώτσης κάνει αυτό το οποίο γνωρίζει. Όλοι προσφέρουν όσο κι αν παίζουν, έχουν τον ρόλο τους.

Μεγαλωμένος σε ένα μπάσκετ πιο αργό, στηριζόμενο στην άμυνα και μετά στην επίθεση, ο Ηλίας Ζούρος όταν παρατηρεί πως η ομάδα κολλάει θεωρεί ρίσκο την ταχύτητα και πηγαίνει στα…βασικά του ελληνικού μπάσκετ. Σίγουρα ξέρει την ομάδα καλύτερα από όλους και με τους συνεργάτες του βλέπουν ότι ακόμα δεν είμαστε έτοιμοι για…40 λεπτά μπασκετικής γιορτής.

Στο επιμύθιο, δεν ξέρω να καλύπτουμε τους περισσότερους, είμαστε υπερήφανοι γι αυτά τα παιδιά διότι πάνω από όλα δεν φοβήθηκαν να αποτύχουν και παίζουν ΜΟΝΟ για την εθνική και την δική τους υστεροφημία.

Σε ένα πράγμα πάντως απέτυχε οικτρά η άμυνά μας: να σταματήσει τον Γιώργο Βασιλακόπουλο. Και πως να σταματήσει τώρα ο …Κόμπε των παραγόντων; Είπαμε να τον στείλουμε σε άλλη πόλη, δεν έπιασε. Ποτέ δεν είναι αργά. Όχι τίποτε άλλο, ο λευκός…Πελέ πηγαίνει και μιλάει στους παίκτες. Αυτά τα…καλούδια δεν τα είχαμε παλιά. Το αντίθετο, ναι όπως φημολογείτο. Τώρα απέκτησε…θάρρητα με τους πιτσιρικάδες. Η επόμενη κίνηση θα είναι να πατήσει παρκέ και να χορτάσει στην τάπα τον Κιριλένκο. Διότι ο πρόεδρος είναι και αμυντικογενής.