Με το μαχαίρι στα δόντια

Αποκλείεται να μην το είχε στο μυαλό του αυτό ο Πεδουλάκης και αποκλείεται να μην είχε προετοιμάσει την ομάδα του γι’ αυτό το ενδεχόμενο. Αλλά η αντίδραση πάνω στο παρκέ προφανώς δεν ήταν αυτό που είχε… οραματιστεί το τεχνικό τιμ του Παναθηναϊκού. Ατολμία, αναποφασιστικότητα, σάστισμα και μπλακ άουτ. Και τώρα τι κάνουμε ήταν το ερώτημα. Η απάντηση ήταν πίεση στην πίεση, πάθος στο πάθος, μάχη για κάθε μπάλα και κάθε κατοχή.

Ετσι πήρε ο Παναθηναϊκός αυτό το κομβικό παιχνίδι. Ζωγράφισε την ύστατη ώρα τη μάσκα της παραλλαγής στο πρόσωπό του, έβαλε το μαχαίρι στα δόντια και πολέμησε όπως τα μεγάλα πληγωμένα θηρία της ζούγκλας. Και νίκησε γιατί στην μπασκετική ευρωπαϊκή επικράτεια ο Παναθηναϊκός είναι πραγματικό θηρίο, βασιλιάς που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση για τη βασιλεία του.

Με το μαχαίρι στα δόντια όμως δεν κερδίζεις μία σειρά ολόκληρη παρά μόνο μεμονωμένες μάχες. Αλλα βέλη όμως ο Πασκουάλ δεν δείχνει να έχει στη φαρέτρα του. Μοίρασε το χρόνο σε όλους, σχεδόν, τους παίκτες του, έπαιξε το χαρτί της ζώνης, άγγιξε την ανατροπή αλλά την ανατροπή στη σειρά δεν την πέτυχε.

Η επιλογή είναι μία: Κόντρα σε μία αποκαμωμένη ομάδα που την Πέμπτη θα δώσει το έκτο της παιχνίδι (!) σε δώδεκα ημέρες, ο Παναθηναϊκός οφείλει να τρέξει. Οχι απαραίτητα να βιαστεί. Αλλά να είναι γρήγορος στη σκέψη, στα πόδια, στις αντιδράσεις. Αν το πράξει, τότε το ματς μπορεί να τελειώσει και πριν την ώρα του. Αν, αντίθετα, επιτρέψει στην Μπαρτσελόνα να τον εγκλωβίσει και να πάει σ’ ένα παιχνίδι μία σου και μία μου, τότε το αποτέλεσμα θα είναι απρόβλεπτο και θα αρχίσει ένα εντελώς αχρείαστο παιχνίδι με τη φωτιά.

Επειδή, λοιπόν, δεν είναι κάθε μέρα του… Αγίου Διαμαντίδη, καλό θα είναι την αναμέτρηση της Πέμπτης να μπορέσουν να την παρακολουθήσουν ακόμα και καρδιοπαθείς. Αρκετά με τα υπογλώσσια σ’ αυτή τη σειρά. Ας περισσέψουν και μερικά για το Λονδίνο.