Με τρέλα και κορδέλα

Η πρώτη σκέψη λέει ότι όταν σου ζητούν έναν ποδοσφαιριστή που σε έξι μήνες μένει ελεύθερος, 32 χρόνων, με βεβαρυμένο ιατρικό ιστορικό, που σου στοίχισε 200.000 ευρώ τα οποία δεν του έχεις δώσει και δεν θα του δώσεις πλέον και σου προσφέρουν και 750.000 ευρώ, τον φιλάς σταυρωτά, τον πακετάρεις με χριστουγεννιάτικο design και τον στέλνεις αυθημερόν στον αγοραστή. Νόμος! Ακόμη και σε ομάδες που δεν αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα, αλλά δεν μπορούν ή δεν θέλουν κιόλας να συναγωνιστούν τις extra extra large οικονομικές απολαβές που του υπόσχεται ο ενδιαφερόμενος.

Σε μια δεύτερη ανάγνωση βάζεις στη ζυγαριά και το αγωνιστικό σκέλος. Τι έχει προσφέρει και τι μπορεί να προσφέρει στη συνέχεια ο παίκτης των 200.000 ευρώ, τι θα χάσεις αν τον χάσεις και πόσα χρειάζεσαι για να τον αναπληρώσεις χωρίς ρίσκο. Ενδιαφέρουσα κουβέντα, φτάνει να έχει ουσιαστικό νόημα να την κάνεις. Γιατί με την ανένδοτη στάση του ο Φιγκερόα, δεν άφησε το παραμικρό περιθώριο -θαρρώ- για να γίνει κουβέντα.

Τα όσα ισχυρίστηκε ο Νίκος Νταμπίζας, ότι ο Παναθηναϊκός ήταν αποφασισμένος να πάρει το ρίσκο της απογοήτευσης του Αργεντινού και να προσπαθήσει να τον ξανακερδίσει μέσα από την καθημερινότητα του συλλόγου, ακούγονται πολύ όμορφα αλλά και ολίγον ουτοπικά.

Ίσως, αν μιλούσαμε για έναν ποδοσφαιριστή 22 ή και 25 ετών, να λειτουργούσε ευεργετικά ο χρόνος και να θέριευε μέσα του η πεποίθηση ότι είναι στο χέρι του να ξαναβρεί μια τέτοια πρόταση και από ένα πολύ πιο ελκυστικό πρωτάθλημα. Αλλά για τον 32χρονο Φιγκερόα, θα ήταν “αυτοκτονία” η μη αποδοχή μιας πρότασης, που στα στερνά ποδοσφαιρικά του χρόνια και χωρίς ιδιαίτερες αγωνιστικές απαιτήσεις, θα εξασφαλίσει όχι μόνο τα παιδιά του, αλλά και τα παιδιά των παιδιών του. Άρα και πάλι μονόδρομος. Με τρέλα και κορδέλα, σε δέμα super express στον αγοραστή.

Πάμε και στο deal. Δεν θα κάνουμε παιχνίδι με τις λέξεις. Ο Θέμης εξήγησε γιατί δεν είναι “χρυσό” deal. Κατά τη γνώμη μου δεν ήταν δυνατόν να σου λύσει ο Φιγκερόα τα συσσωρευμένα οικονομικά προβλήματα μιας ξέφρενης πενταετίας και δεν θα τοποθετούσα ποτέ εκεί τον πήχη της “χρυσής” συμφωνίας, αλλά εν πάση περιπτώσει, εκτιμώ ότι οι προηγούμενες παράγραφοι εξηγούν ότι είναι super deal, για να ξεφύγουμε από τα χρώματα των μεταλλίων.

Επειδή όμως η υπόθεση θα κλείσει και το ταμείο θα γίνει μετά την έλευση του αντικαταστάτη του και τα δείγματα γραφής που αυτός θα καταθέσει (τουλάχιστον μέχρι το τέλος του χρόνου), θα είναι ένα “χρυσό” deal αν έρθει κάποιος με 300 και 400 χιλιάρικα, σε καλύτερη ποδοσφαιρική ηλικία, με μεγαλύτερη μεταπωλητική αξία και η ομάδα παραμείνει ανεπηρέαστη στο αγωνιστικό σκέλος. Όλα αυτά όμως θα τα δούμε και θα κριθούν στο μέλλον.

Μπορεί ο αντικαταστάτης, για παράδειγμα, να είναι κάποιος δανεικός που θα δώσει τα αγωνιστικά απαραίτητα και θα διατηρήσει και τα χρήματα στο ταμείο, ώστε να κλείσουν άλλες “τρύπες”. Άλλωστε θα πρέπει να έχουμε πάντα υπ’ όψιν μας, ότι ο Παναθηναϊκός είναι σχεδόν υποχρεωμένος τη δεδομένη στιγμή -και με τα σημερινά οικονομικά δεδομένα- να προχωρεί σε πωλήσεις ποδοσφαιριστών του, ώστε να εξυπηρετήσει το πλάνο εξυγίανσης και να διευκολύνει τη διαδικασία αδειοδότησής του από την UEFA.

Η δουλειά του τεχνικού διευθυντή είναι μια βρώμικη δουλειά, αλλά κάποιος πρέπει να την κάνει. Στη σύντομη θητεία του, ο Νταμπίζας ενδεχομένως να έχασε την “καλημέρα” του Ορέστη Καρνέζη, του Χάρη Μαυρία, του Λουτσιάνο Φιγκερόα, του Αντρέ Πίντο, του Σέμα Βελάσκες, του Χοσέ Τοτσέ και κάποιων ακόμη, για διαφορετικούς βέβαια λόγους, αλλά ο Παναθηναϊκός βγήκε κερδισμένος.

Μπορεί οι ποδοσφαιριστές να αισθάνονται ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος απείλησε το επόμενο βήμα στην καριέρα τους και δεν δίστασε να τα τινάξει όλα στον αέρα, προσδοκώντας μεγαλύτερα οφέλη για τον Παναθηναϊκό, αλλά στο τέλος πέτυχε τον σκοπό του. Γιατί καμία από τις αρχικές προτάσεις δεν ήταν ισάξια της τελικής προσφοράς με την οποία τελικά παραχωρήθηκαν οι Καρνέζης, Μαυρίας, Φιγκερόα και όντως περπάτησαν σε τεντωμένο σκοινί χωρίς δίχτυ προστασίας, έως ότου ολοκληρωθεί επιτυχώς το deal.

Κι επειδή δεν είναι εύκολο για έναν σύλλογο με τα οικονομικά ανοίγματα του Παναθηναϊκού, να κάνει και σκέρτσα μπροστά σε οποιαδήποτε πρόταση παραχώρησης ποδοσφαιριστή του, ας αποδώσουμε κι ένα credit στον τεχνικό διευθυντή. Αν ήταν απλά κάποιος οικονομο-τεχνοκράτης, πιθανότατα θα ήταν ήδη επιτυχημένος. Αλλά επειδή είναι άνθρωπος του ποδοσφαίρου, στον τελικό έλεγχο σημαίνοντα ρόλο θα διαδραματίσει και το αγωνιστικό αποτέλεσμα.