Μεγάλοι ναι. Σοβαροί;

Στο γήπεδο θα μπαίνουν προϋπολογισμοί 30 εκατομμυρίων ευρών με δαπάνες μέχρι 2,5 εκατομμυρίων. Τέτοιες διαφορές συναντά πρώτη φορά το ελληνικό μπάσκετ. Δεν υπάρχει καμία πιθανότητα οι…μικροί, Ολύμπια, Κολοσσός, Αιγάλεω, Πανόραμα/Καβάλα/Δάφνη/Λαμία ή όπως αλλιώς λέγεται, δυστυχώς για το πρωτάθλημα η ΑΕΚ, τα Τρίκαλα, να πάρουν έστω κι ένα δεκάλεπτο από τους αιωνίους. Όχι μόνο οι μικροί αλλά και οι μεσαίοι.

Οι μικροί όμως έδωσαν ένα καλό μάθημα στους ισχυρούς για να καταλάβουν ότι όσα εκατομμύρια και αν βάλουν, μόνοι τους δεν μπορούν να παίξουν. Η απειλή των πέντε…άστεγων ότι δεν θα κατέβουν στο πρωτάθλημα υποχρέωσε Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό να θυμηθούν ότι υπάρχουν άλλες 12 ομάδες και ότι το κανάλι που τους πληρώνει αδρά, το κάνει για 13 αγώνες και όχι για έξι ή επτά.

Ξαφνικά αποφάσισαν ότι χρειάζεται μία ενιαία κίνηση προκειμένου να προσποριστούν περισσότερα χρήματα από τον ΟΠΑΠ. Χρήματα, που θα μοιραστούν σε 14 ίσα μέρη. Κάπως αργά, κολοσσοί όπως οι Αγγελόπουλοι, οι Γιαννακόπουλοι, ο Κυριακού, ο Βωβός αλλά και πολύ πετυχημένοι επιχειρηματίες όπως ο Λιανός κατάλαβαν πως το μπάσκετ φτάνει στο τέλος του.

Πολύ εύκολα οι ευθύνες πέφτουν στον πρόεδρο του ΕΣΑΚΕ Βασίλη Οικονομίδη ή τον αόρατο άρχοντα του αθλήματος, Γιώργο Βασιλακόπουλος. Ο πρώτος κατηγορείται ως ένας παράγοντας απόλυτα εξαρτώμενος από τον δεύτερο, που τελικά θέλει να έχει λόγο σε όλα τα δρώμενα ενθυμούμενος την δεκαετία του 90 όταν οι σύλλογοι ενωμένοι, σε μία κανονική λίγκα, τον είχαν βάλει στο περιθώριο.

Ισχύουν σε ένα βαθμό τα παραπάνω αλλά για την κατάντια δεν ευθύνονται αυτοί. Ο Βασιλακόπουλος παραμένει ο τελευταίος πραγματικός παράγοντας που ξέρει να επιβιώνει, να ελίσσεται, να ιντριγκάρει με σκοπό να είναι πάντα σε μία καρέκλα στο άθλημα που αγαπάει και υπηρετεί.

Δεν είναι κάτι καινούργιο. Ο Βασιλακόπουλος λειτουργούσε και λειτουργεί με συγκεκριμένο τρόπο γι αυτό και πέτυχε να έχει τον Οικονομίδη πρόεδρο κι έναν ΕΣΑΚΕ παραμάγαζο. Η κατακόρυφη πτώση της Α1 την έφερε πιο κοντά στα μέτρα τους. Προϊόν με ελάχιστο ενδιαφέρον, πεσμένα τηλεοπτικά και τον κόσμο να γυρίζει την πλάτη.

Οι Γιαννακόπουλοι κράτησαν ζωντανό το πρωτάθλημα μέχρι να έρθουν οι αδερφοί Αγγελόπουλοι για να δώσουν νέα πνοή. Δυστυχώς Άρης και ΠΑΟΚ δεν ήταν τόσο δυνατοί οπότε οι δύο μεγάλοι άρχισαν αμέσως να λειτουργούν ανταγωνιστικά με αποτέλεσμα πού καιρός να ασχοληθούν με την πραγματικότητα. Τσακωμοί, διαιτητές, ανακοινώσεις την ίδια ώρα που για πρώτη φορά διαλύονταν ομάδες μεσούντος του πρωταθλήματος ή κατέβαιναν χωρίς να έχουν τα οικονομικά εχέγγυα.

Ξαφνικά ο Γιώργος Μαλάκος (ιδιοκτήτης της Ολύμπιας Λάρισας) και ο Γιάννης Γιαννάς (πρόεδρος του Κολοσσού) σήκωσαν παντιέρα. Έθεσαν ένα πρακτικό ζήτημα που δεν αφορούσε μόνο αυτούς αφού οι σύλλογοι τους θα επιβιώσουν οικονομικά και χωρίς τα τηλεοπτικά, αλλά όλο το πρωτάθλημα. Επανέφεραν μετά από χρόνια το θέμα της κοινής διαχείρισης των τηλεοπτικών και σε βάθος τριετίας. Άνθρωποι πετυχημένοι στις δουλειές τους είπαν το προφανές, ότι γίνεται σε όλο τον κόσμο. Οι σύλλογοι σε μια στέγη ώστε να κερδίζουν όλοι από όλους.

Η απειλή να μην κατέβουν πέντε σύλλογοι υποχρέωσε τους ισχυρούς να κινηθούν. Με τον τρόπο τους. Οι εννέα ομάδες με τηλεοπτικό συμβόλαιο επέβαλαν την πλειοψηφία τους ώστε να γίνει η κλήρωση κανονικά όπως και το πρωτάθλημα. Πάλι με τον τρόπο τους αναγνώρισαν ένα μέρος των λαθών τους συγκροτώντας μία επιτροπή η οποία θα επαναδιαπραγματευθεί με τον ΟΠΑΠ, επιτροπή με μέλη οικονομικούς παράγοντες του τόπου.

Αν αυτή η κίνηση δεν έχει συνέχεια θα είναι απλά μία αποθέωση των κοντόφθαλμων μη παραγόντων. Όσα χρήματα και αν αποκομίσουν, αυτά θα πάνε σε προέδρους, που πιθανότατα θα τα σπαταλήσουν προς ίδιο όφελος. Το είδαμε και την δεκαετία του 90.

Ήρθε η ώρα οι μεγάλοι, με όσα έχουν κερδίσει από το μπάσκετ κι εκείνα που έδωσαν, μεταξύ μας τα πρώτα είναι περισσότερα, να ασχοληθούν με το κοινό καλό. Ένα πρωτάθλημα υγιές ανταγωνιστικό με πραγματικό πρόεδρο μέσα από τις ομάδες. Το μπάσκετ ήταν πρωτοπόρο και τώρα κοιτάει το ποδόσφαιρο με τα κιάλια. Έγινε το καταφύγιο των περίεργων που για οποιοδήποτε λόγους γίνονται πρόεδροι.

Το θέμα δεν είναι να αποχωρήσει ο Οικονομίδης ή να σταματήσει ο έλεγχος από την ομοσπονδία, η οποία δεν δύναται να διαχειριστεί ούτε ένα σάντουϊτς με τυρί. Το ζήτημα είναι να ξεκινήσει από το μηδέν μία προσπάθεια για πραγματικά επαγγελματικό πρωτάθλημα, με κανονισμούς και ποινές, ασφαλιστικές δικλείδες. Οι μικροί πέτυχαν μία νίκη αλλά τον πόλεμο δεν γίνεται να τον κερδίσουν. Αυτό θα το πράξουν οι μεγάλοι αν το αποφασίσουν. Αν σοβαρευτούν. Αν δουν τις ομάδες που αγαπούν και λίγο σαν τις επιχειρήσεις τους.