Mes que Futbol

Είχαμε κανονίσει την Τετάρτη το βράδυ να μαζευτούμε στο σπίτι με φίλους για μια κλασική αντρική βραδιά με πολλές μπύρες και καλή μπάλα. Παραδόξως την τελευταία στιγμή όλοι ακύρωσαν λόγω «ανωτέρας βίας». Εκείνοι έχασαν…

Οπως έχασε και όποιος άλλος δεν είχε την τύχη να παρακολουθήσει τη σύγχρονη έκδοση του Total Football που παρουσίασε – για μία ακόμη φορά φέτος – η Μπαρτσελόνα. Το έχει κάνει πολλές φορές κι η Μπάγερν το ήξερε. Μπαίνει δυνατά και καθαρίζει τα παιχνίδια από το πρώτο ημίχρονο, με συντριπτική κατοχή μπάλας, πολλές μικρές πάσες έξω από την περιοχή και μια καθοριστική κάθετη πάντα την κατάλληλη στιγμή. Αλλο να το ξέρεις κι άλλο να μπορείς να το σταματήσεις… Οι άμοιροι οι Βαυαροί μόνο το πούλμαν της ομάδας δεν είχαν παρκάρει μπροστά στο τέρμα αλλά μάταια.

Παρακολουθώ ποδόσφαιρο 25 χρόνια και τολμώ να πω πως η φετινή Μπαρτσελόνα είναι η καλύτερη ομάδα που έχω δει ποτέ! Η ακρίβεια στις πάσες, το τέλειο κοντρόλ και η… χορογραφημένη κίνηση χωρίς τη μπάλα είναι τα στοιχεία που κάνουν τη διαφορά, χωρίς βέβαια να υστερεί στους υπόλοιπους βασικούς τομείς του σύγχρονου ποδοσφαίρου όπως η ταχύτητα και το πρέσινγκ στον αντίπαλο για να κερδίσει τη μπάλα κοντά στην περιοχή του.

Ατομικά ο Μέσι φυσικά συνεχίζει να κλέβει την παράσταση και να πληγώνει την αξιοπρέπεια των αντίπαλων αμυντικών αλλά όπως αποδείχθηκε πέρσι, ότι κι αν κάνει μόνος του δεν μπορεί να νικήσει τους πάντες. Η προσαρμογή του Ανρί, η αναγέννηση του Ετό και η απόκτηση του Ντάνιελ Αλβες είναι τα τρία σημεία κλειδιά που έκαναν τη διαφορά από το καλό στο… τέλειο. Μαζί και η κατάκτηση του Euro από την Εθνική Ισπανίας που έκανε τον Τσάβι, τον Ινιέστα και τον Πουγιόλ να ξεχυλίζουν από αυτοπεποίθηση στο παιχνίδι τους και να αισθάνονται σταρ ισότιμοι των τριών που στελεχώνουν την καλύτερη επιθετική γραμμή που έχει δει ποτέ το παγκόσμιο ποδόσφαιρο.

Το δικό του λιθαράκι έχει βάλει κι ο Γκουαρντιόλα, κυρίως στον ψυχολογικό τομέα και στη σωστή διαχείρηση του υλικού. Αν ψάξουμε για αδυναμίες σε αυτό το ποδοσφαιρικό θαύμα, θα χρειαστούμε μικροσκόπιο για να τις εντοπίσουμε. Ο αδύναμος κρίκος τα προηγούμενα χρόνια, Βαλντές, δεν είναι στο επίπεδο των υπόλοιπων αλλά κάνει σίγουρα την καλύτερη σεζόν του, ο Πικέ κέρδισε το στοίχημα που είχε χάσει στο Μάντσεστερ και μαζί μια θέση στην Εθνική, ενώ ο Πουγιόλ κλείνει όποια τρύπα ανοίξει παίζοντας με απόλυτη επιτυχία και στις 4 θέσεις της άμυνας μέχρι τώρα.

Μαζί με όλους αυτούς ένα «δικό μας παιδί». Δεν χρειαζόταν να κόβει πάρα πολύ το μάτι κάποιου φιλάθλου για να καταλάβει την διαφορά ποιότητας του Γιάγια Τουρέ σε σχέση με το επίπεδο του ελληνικού πρωταθλήματος. Ομως από αυτό το σημείο μέχρι το να γίνει με το αρχοντικό του στυλ αναντικατάστατο κομμάτι από τη ραχοκοκκαλιά της κουρφαίας ομάδας του πλανήτη, σημαίνει πως ο «κακομαθημένος» Γιάγια που γνωρίσαμε στο σύντομο πέρασμά του από το Ελλαδιστάν, έβαλε μυαλό και δούλεψε σκληρά για να εξελιχθεί σε αυτόν τον ώριμο και ολοκληρωμένο παίκτη που είναι σήμερα.

Mes que un club σημαίνει «περισσότερο από ένας σύλλογος» και είναι το σλόγκαν που μαρτυρά την φιλοσοφία της σε εξωαγωνιστικά κυρίως θέματα. Mes que futbol σημαίνει περισσότερο κι από ποδόσφαιρο και είναι το σλόγκαν που ταιριάζει γάντι στην φετινή διαστημική Μπάρτσα.

«Οι προηγούμενες αποδόσεις δεν εξασφαλίζουν τις μελλοντικές» προειδοποιούν τα ψιλά γράμματα στα αμοιβαία κεφάλαια. Το ίδιο ισχύει και για την κατάκτηση του Champions League. Οσα γκολ κι αν έχει βάλει ως τώρα, όσο εύκολα κι αν έχει φτάσει ως εδώ σε αυτό το επίπεδο μια κακή βραδιά φτάνει για να γκρεμίσει ότι έχτισε όσο κι αν αυτό φαίνεται απίθανο μετά την παράσταση της Τετάρτης.

Η Γιουβέντους δεν ήταν καλύτερη ομάδα από τον Αγιαξ όταν τον νίκησε το 1996, αλλά το έχασε τις επόμενες δύο χρονιές από Ντόρτμουντ και Ρεάλ παρόλο που έπαιζε με διαφορά την καλύτερη μπάλα στην Ευρώπη. Η Ρέαλ πήρε δύο κύπελλα με Μιγιάτοβιτς και… ΜακΜάναμαν αλλά μόνο ένα στις αρχές της δεκαετίας που οι «γκαλάκτικος» έκαναν πράγματα και θαύματα. Η Τσέλσι τρομοκρατούσε την Ευρώπη την πρώτη χρονιά του Μουρίνιο αλλά έπεσε στη Λίβερπουλ και δεν πήγε ούτε τελικό…

Επειδή η ιστορία του ποδοσφαίρου γράφεται όχι μόνο με θέαμα αλλά κυρίως με τίτλους, η Μπαρτσελόνα είναι υποχρεωμένη στις 27 Μαϊου στη Ρώμη να σηκώσει το κύπελλο. Αν μάλιστα η Πόρτο ολοκληρώσει στο Ντραγκάο αυτό που άρχισε πολύ καλά την Τρίτη στο Ολντ Τράφορντ, τότε λογικά η Τσέλσι θα είναι το τελευταίο σοβαρό εμπόδιο πριν από την κούπα, αφού εκτός από τη Μάντσεστερ καμία από τις άλλες ομάδες του «άλλου δρόμου» προς τον τελικό δεν έχει τόσο βαριά φανέλα που να μπορεί να βγάλει το κόμπλεξ της Μπαρτσελόνα στους τελικούς.