Μεταξύ Χάρβαρντ και Καυτανζόγλειου
Η συμπεριφορά των οπαδών του Ηρακλή στον αγώνα με κάποιον από τους Εθνικούς του Περιφερειακού αντίκειται στα χρηστά ποδοσφαιρικά ήθη, θεματοφύλακες των οποίων είναι, ως γνωστόν, τα ΜΑΤ και ο Μπιτσαξής.
Οι μεν κρανοφόροι υποδέχτηκαν τους εισβολείς κραδαίνοντες τα γκλομπ, ο δε ΓΓΑ την απειλή έξωσης του Ηρακλή από το Καυτανζόγλειο.
Εγγυήσεις ομαλότητας από το “γηραιό” ζητεί ο ΓΓΑ Μπιτσαξής προκειμένου να του επιτρέψει να χρησιμοποιεί το γήπεδο – αν είναι και γραπτές, όπως αυτές που ζητούν οι Βρυξέλλες από τον Σαμαρά, ακόμα καλύτερα.
Στα διαλείμματα μεταξύ των εμφανίσεών του στην τηλεοπτική “Δίκη”, ο Μπιτσαξής επεξεργάζεται από κοινού με τον πολιτικό του προϊστάμενο, υπουργό Γερουλάνο, σχέδια καταστολής του φαινομένου της ποδοσφαιρικής βίας. Η διακοπή της επιχορήγησης ή η απαγόρευση χρήσης κρατικών γηπέδων είναι μέτρα – απόσταγμα της τεχνοκρατικής σοφίας με την οποία μπολιάστηκε ο Γερουλάνος στο Χάρβαρντ και της οποίας κοινωνό κατέστησε τον υφιστάμενό του.
Είναι απορίας άξιον από πού κάποιος σαν τον Μπιτσαξή αντλεί το θάρρος του λόγου του. Από την έντονη πολιτική και αθλητική του δράση, την οποία οι πάντες αγνοούν; Από την αποτελεσματικότητα και το εύρος των παρεμβάσεών του, οι οποίες επ’ ουδενί υπερβαίνουν τα όρια του τηλεοπτικού στούντιο του συναδέλφου Θωμαϊδη;
Τι πέραν της ανυπαρξίας του θεσμικού του ρόλου έχει να επιδείξει ο ΓΓΑ Μπιτσαξής, ώστε να νομιμοποιείται να θέτει θέμα εκδίωξης του Ηρακλή από το γήπεδο στο τερέν του οποίου διακρίνει ακόμη κανείς τις μορφές ιερών ποδοσφαιρικών τεράτων;
Σημεία (των καιρών) και τέρατα…
