Μια φορά το χρόνο
Καλά τα αθλητικά, αλλά μία φορά το χρόνο έχουμε δικαίωμα να γινόμαστε... σινεφίλ. Με αφορμή τα Οσκαρ, γράφουμε για τον Σκορτσέζε που θέλουμε να θυμόμαστε. Και από Δευτέρα επιστρέφουμε στον... Τσάκα.
Μάρτιν Σκορτσέζε: Γιατί ΔΕΝ θέλουμε να πάρει το Οσκαρ (Με την ευχή τα ξημερώματα της Καθαράς Δευτέρας το κείμενο να παραμένει επίκαιρο…)
Αλήθεια τώρα; Ποιος Hugo; Οταν έχεις συνηθίσει να βλέπεις δωροδοκίες, σκοτωμούς, ναρκωτικά, γυναίκες, αλκοόλ, ψυχάκηδες ταξιτζήδες, πλούσιους με εμμονές και έναν Τζακ Νίκολσον μαφιόζο βγαλμένο από τη… Λάμψη του Κιούμπρικ, δεν μπορείς να δεις τον Μάρτιν Σκορτσέζε να ανεβαίνει με το χρυσό αγαλματίδιο στο βήμα για να μιλά για την ιστορία ενός παιδιού που ζει σε σιδηροδρομικό σταθμό. Δεν είναι ο Ζεμέκις!
Κι όμως, με αυτό το 3D παραμυθάκι ο 70χρονος νεοϋορκέζος πολύπειρος σκηνοθέτης μάς έδειξε ότι μπορεί να δημιουργήσει από μία παιδική ιστορία ένα κινηματογραφικό αριστούργημα που μπορεί να κάνει τον Σπίλμπεργκ να φάει τα γένια του, τον Κάμερον να ψάχνει πως στην ευχή έκανε τέτοιο 3D και τον Τζέι Τζέι Εϊμπραμς να βλέπει το δικό του “Super 8” σαν διαφημιστικό σποτάκι μπροστά στο Hugo του “δάσκαλου” Σκορτσέζε.
Η αλήθεια είναι πως θα προτιμούσαμε στο Hugo να παρακολουθούσαμε την ιστορία ενός πιτσιρικά που παίρνει το στραβό το δρόμο και μεγαλώνοντας να γίνεται ένας από τους μεγαλύτερους μαφιόζους. Με Ντε Νίρο, με Ρέι Λιότα, με Ντι Κάπριο και με Ντέι Λιούις.
Θα προτιμούσαμε το Hugo να ήταν μία συνέχεια των “Καλών Παιδιών” ή έστω του “Casino”. Θα προτιμούσαμε ένα rated R παρά το παιδιάστικο PG-13. Εξ ου η επιθυμία μας το Οσκαρ σκηνοθεσίας να καταλήξει αλλού (ας το πάρει ο “δικός” μας Πέιν) και όχι στον Μάρτιν. Δηλαδή, μετά από κάποια χρόνια τι θα λέμε; Οτι ο δημιουργός του “Ταξιτζή”, του Raging Bull, των “Καλών Παιδιών”, των “Συμμοριών της Ν.Υόρκης” και άλλων αριστουργημάτων, μετρά δύο Οσκαρ εκ των οποίων το ένα για ένα τρισδιάστατο παραμύθι; Ε, τότε ας δούμε και τον Τόνι Σκοτ να σκηνοθετεί κοινωνικό δράμα με την Νικόλ Κίντμαν και τον Ντέιβιντ Φίντσερ σε κωμωδία με τον Τομ Κρουζ!
Ετσι άρχισαν όλα…
Γεννήθηκε στις 17 Νοεμβρίου του 1942 στο Κουίνς της Νέας Υόρκης. Με καταγωγή από την Ιταλία και δη τη Σικελία (ναι, δεν το είχαμε καταλάβει…) Από πιτσιρικάς είχε εμμονές με τις ταινίες και ουσιαστικά ένα σεμινάριο το 1956 ήταν αυτό που τον έβαλε στο μαγικό κόσμο του κινηματογράφου. Ξεκινά με το Boxcar Bertha το 1970, τρία χρόνια αργότερα συνεργάζεται για πρώτη φορά με τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο στο “Mean Streets” και γίνεται γνωστός με το “σκληρό” αλλά αρκούντως θαυμάσιο “Ταξιτζή” το 1976.
Το 1980 συνεργάζεται ξανά με τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο, ο οποίος κερδίζει το Οσκαρ για την ερμηνεία του στο “Raging Bull”, συνεχίζει με τον “Βασιλιά της κωμωδίας” (ολίγον προχωρημένο για την εποχή του), το “Χρώμα του Χρήματος” όπου ο Πολ Νιούμαν ήταν ο μοναδικός λόγος να δεις την ταινία και έρχονται τα “Καλά Παιδιά” και το “Casino” για να μας δώσουν τον Σκορτσέζε της διαφθοράς, των ναρκωτικών και του “βρώμικου” χρήματος. Στο ενδιάμεσο μας έχει τρομάξει με το “Ακρωτήρι του Φόβου”. Κάπου εδώ σταματούν οι συνεργασίες του με τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο. Από τότε μέχρι σήμερα τους βλέπουμε μαζί σε διάφορες εκδηλώσεις και ανταλλαγές βραβείων.
Η συνέχεια ανήκει στον Ντι Κάπριο όπου ο 70χρονος σήμερα σκηνοθέτης βλέπει κάτι πίσω από την ομορφιά του ηθοποιού. Το αποδεικνύουν οι “Συμμορίες της Νέας Υόρκης”, το “Aviator” και προσφάτως “Το Νησί των καταραμένων”. Για όλα τα προαναφερθέντα ο Μάρτιν Σκορτσέζε έχει προταθεί πολλάκις για Οσκαρ, αλλά ουδέποτε το έχει κερδίσει.
Και ερχόμαστε το 2006 όπου ο νεοϋορκέζος σκηνοθέτης συνεργάζεται (ξανά) με τον Ντι Κάπριο, αλλά και με τον μέγα Τζακ Νίκολσον. Το Οσκαρ έρχεται, με τον Σκορτσέζε να ζητά την ώρα της παραλαβής να διπλοτσεκάρουν τον φάκελο αν όντως αναγράφεται το όνομά του. Γνωρίζει την αποθέωση από τους θεατές του Kodak Theater και μπορεί πλέον να αναφέρεται ως οσκαρικός σκηνοθέτης. Μεταξύ μας, δεν χρειαζόταν το βραβείο για να μπει στη λίστα με τους καλύτερος (αν όχι ο καλύτερος) σκηνοθέτης του Χόλιγουντ.
Μετά το Hugo ο Σκορτσέζε έχει κι άλλα πλάνα στο μυαλό του. Πρώτα απ’ όλα υπάρχει η βιογραφία του Φρανκ Σινάτρα, όπου περιμένουμε πότε θα αποφασίσει να βάλει μπροστά. Υπάρχει, όμως, και το Silence (για το 2013) όπου πρωταγωνιστούν οι Ντάνιελ Ντέι Λιούις, Γκαρθία Μπερνάλ και Μπενίσιο ντελ Τόρο. Μυρίζει Οσκαρ από τώρα; Προφανώς…
Γνωρίζατε ότι…
Σκηνοθέτησε το video clip του Μάικλ Τζάκσον, “Bad”, το 1987. Είχε διάρκεια 16 λεπτά, τα οποία όμως “πετσόκοψαν” για να μπορεί να προβληθεί στην τηλεόραση.
Είχε και έχει στο μυαλό του να κάνει μία βιογραφική κωμωδία για τον Ρίτσαρντ Πράιορ. Τώρα προέχει ο Σινάτρα…
Είχε μία cameo εμφάνιση στον “Ταξιτζή” (ο άνδρας που σκοπεύει να σκοτώσει τη γυναίκα του) επειδή ο ηθοποιός που επρόκειτο να τον υποδυθεί αρρώστησε τη μέρα του γυρίσματος.
Ηταν ο άνθρωπος που ουσιαστικά ανακάλυψε τον Ρέι Λιότα και τον έκανε γνωστό μέσω των “Καλών Παιδιών”. Δεν συνεργάστηκαν, όμως, ξανά από τότε…
Υποφέρει από άσθμα (πώς στην ευχή έβγαλε εις πέρας το γύρισμα της μάχης στις “Συμμορίες της Νέας Υόρκης”;)
Εχει σκηνοθετήσει 6 βιογραφίες. Το “Raging Bull” (1980), το “The Last Temptation of Christ” (1988), τα “Καλά Παιδιά” (1990), το “Casino” (1995), το “Kundum” (1997) και το “Aviator” (2004).
Το 2005 το βρετανικό “Empire” τον κατέταξε στην τρίτη θέση των μεγαλύτερων σκηνοθετών όλων των εποχών.
Παρέλαβε το Οσκαρ για τον “Πληροφοριοδότη” από τους Φράνσις Φορντ Κόπολα, Στίβεν Σπίλμπεργκ και Τζορτζ Λούκας. Οι τέσσερις τους αποτελούσαν τη “Νέα γενιά του Χόλιγουντ” τη δεκαετία του ’70 και συνολικά έχουν 9 Οσκαρ και 39 υποψηφιότητες.
Για το “Raging Bull” είχε δηλώσει πως ο μοναδικός λόγος που έκανε την ταινία ήταν ο Ντε Νίρο: “Αυτός ήθελε, εγώ δεν έχω ιδέα από μποξ!”
Δεν έκρυψε ποτέ την ενόχλησή του για το γεγονός ότι ο “Ταξιτζής” δεν προτάθηκε για Οσκαρ σκηνοθεσίας.
Ενας από τους σκηνοθέτες που αποτελούσε την πηγή έμπνευσής του ήταν ο Φεντερίκο Φελίνι, ο οποίος πέθανε ακριβώς όπως πέθανε ο πατέρας του. Από καρδιά.
Οπως ο ίδιος δηλώνει, η πιο δύσκολη ταινία που γύρισε ποτέ ήταν “Ο Βασιλιάς της Κωμωδίας”, όπου υπήρξαν ουκ ολίγες κόντρες με τον Τζέρι Λιούς. “Είχα τόσο άγχος και τόσο στρες που περίμενα πότε θα τελειώσουν τα γυρίσματα!”
ΥΓ: Και μην ξεχνάτε: η πληρέστερη ενημέρωση για τα εφετινά Οσκαρ.
