Μια ομάδα διαλύεται

Τον Ιωνικό τον καλωσορίσαμε στα σαλόνια της Α’ Εθνικής το 1989. Η ομάδα της Κοκκινιάς με σύμβολο τον πρόεδρο της Νίκο Κανελλάκη πέρασε στην αρχή δύσκολα χρόνια μέχρι να καταφέρει να γίνει μια υπολογίσιμη δύναμη στην κατηγορία των μεγάλων. Όμως με συνεχή προσπάθεια του πρόεδρου της και με δύναμη την έδρα της και τον κόσμο της κατάφερε και στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ να αγωνιστεί (1998) και στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος να φτάσει (2000).

Η ανοδική πορεία της ομάδας φαίνετα ι πως έλαβε τέλος με τον αιφνίδιο θάνατο του ανθρώπου που πίστεψε σε αυτήν όσο κανένας άλλος. Ο θάνατος του Νίκου Κανελλάκη τον Απρίλιο του 2004 ανέτρεψε τις ισορροπίες και οι δύο γιοί του (Χρήστος και Λεωνίδας) ανέλαβαν να συνεχίσουν το δύσκολο έργο του πατέρα τους. Ο Ιωνικός φάνηκε με προπονητή τον Σάκη Τσιώλη στον πάγκο του να συνεχίζει την ανοδική του πορεία μέχρι που ξαφνικά άλλαξαν όλα με το ξεκίνημα της φετινής περιόδου.

Έχοντας ξεκινήσει φουριόζος με εκτός έδρας ισοπαλία στο Παγκρήτιο, με το διπλό στο ΟΑΚΑ και με την εντός έδρας νίκη επί του Απόλλωνα Καλαμαριάς ο δρόμος έμοιαζε ρόδινος. Μάλιστα πολλοί βιάστηκαν να μιλήσουν για μια ομάδα που το Κύπελλο ΟΥΕΦΑ έπρεπε να είναι ο στόχος της. Βέβαια δεν είχαν και άδικο αν αναλογιστεί κανείς ότι στο ρόστερ της ανήκαν σημαντικά ονόματα όπως οι Μακόρ, Ντα Κόστα, Κωνσταντινίδης, Ξενίδης και άλλοι.

Την 1 Οκτωβρίου 2006 και μετά από διαδοχικές ήττες από Άρη (εκτός) και Λάρισα (εντός) ο Ιωνικός αγωνιζόταν στο νησί των Φαιάκων. Η ήττα με 2-0 συνοδεύτηκε με πολλές διαμαρτυρίες των φιλοξενούμενων για τη διαιτησία του Φωτιάδη. Οι διαμαρτυρίες μάλιστα ήταν τόσο έντονες που ο Χρήστος Κανελλάκης φέρεται να επιτέθηκε στο διαιτητή του αγώνα κατά την αποχώρησή του από το αεροδρόμιο της Κέρκυρας. Αυτό ήταν και το κομβικό σημείο που μετέτρεψε τον Ιωνικό από φιλόδοξο κυνηγό του ΟΥΕΦΑ σε κομπάρσο για την αποφυγή της παραμονής. Η αναμενόμενη τιμωρία της ομάδας χειροτέρεψε το κλίμα μιας ομάδας της οποίας τα μυαλά είχαν φουσκώσει με όνειρα ΟΥΕΦΑ, με παίχτες που δεν είχαν μάθει να παλεύουν για την σωτηρία τους και που ήλπιζαν κάποτε να κάνουν καριέρα σε μεγαλύτερες ομάδες με αποτέλεσμα η μια αποτυχία να διαδέχεται την άλλη.

Η απόλυση του Τσιώλη στις 30 Οκτωβρίου μετά την νέα εντός έδρας ήττα από τον Ατρόμητο με 1-4 δεν έφερε αποτελέσματα. Ο διάδοχός του, Ινάσιο, δεν μπόρεσε να μπει στο κλίμα της μάχης για τη σωτηρία και η ομάδα δεν έδειχνε ικανή να ανακάμψει.

Με το άγχος να χτυπάει κόκκινο, ο Ιωνικός κλίθηκε να τα παίξει όλα για όλα στον εντός έδρας αγώνα του με τον Ηρακλή στις 9 Δεκεμβρίου. Με τον αγώνα να βρίσκεται στο 2-2, το γήπεδο μετατρέπεται σε αρένα με παίχτες να χτυπιούνται μεταξύ τους και με οπαδό του Ιωνικού με επιτίθεται στον επόπτη Κόττορο. Η αναγκαστική διακοπή του αγώνα, η νέα τιμωρία του Ιωνικού και ήδη στραβό κλίμα στις τάξεις της ομάδας είχαν προδιαγράψει την πορεία της ομάδας: Β’ Εθνική.

Ο Χρήστος Κανελλάκης είχε πλέον καταλάβει το τι περιμένει την ομάδα του και σιγά σιγά αποφάσισε να εγκαταλείψει ουσιαστικά τη μάχη για σωτηρία και να προσπαθήσει να χτίσει την ομάδα από το μηδέν. Με την πρόσληψη του Χατζηνικολάου ο Ιωνικός κάνει μια νέα αρχή με στόχο να τσεκάρει φέτος ποιοι παίχτες αξίζει να παραμείνουν στο δύσκολο πρωτάθλημα της Β’ Εθνικής και να επενδύσει σε νεαρά παιδιά.

Η αλήθεια όμως είναι πικρή και πονάει τους φιλάθλους του Ιωνικού. Τελευταίος με 4 βαθμούς και με περισσότερο από ένα γύρο χωρίς νίκη, ο εγωισμός της ομάδας έχει πληγωθεί ανεπανόρθωτα. Για μια ομάδα που το υλικό της, ο προπονητής της και το ξεκίνημα της περιόδου έδειχναν μεγαλεία, η πορεία είναι καταστροφική.

Ο Ιωνικός είναι βέβαιο ότι θα καταλήξει τελευταίος στο πρωτάθλημα της Α’ Εθνικής και του χρόνου θα αγωνίζεται στη Β’ Εθνική. Το ζητούμενο από εδώ και μέχρι το τέλος του πρωταθλήματος πρέπει να είναι διπλό και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάνε στη Νίκαια. Ο στόχος δεν μπορεί να είναι μόνο το χτίσιμο μιας νέας ομάδας. Η αξιοπρεπής παρουσία της ομάδας στις επόμενες αγωνιστικές είναι απαραίτητη. Δεν αρμόζει στην ομάδα του Ιωνικού να θεωρείται εύκολο θύμα για όλους τους αντιπάλους της και ιδιαίτερα πρέπει να αποφύγει να δημιουργήσει νέο αρνητικό ρεκόρ με τους λιγότερους βαθμούς στο πρωτάθλημα της Α’ Εθνικής, το οποίο κατέχουν από κοινού Καστοριά (1996-1997) και Εθνικός (1998-1999) με 8 βαθμούς.