Μήπως ο Μαραντόνα είναι και λίγο… Αλέφαντος;

Το πόσο μεγάλος ποδοσφαιριστής υπήρξε ο Ντιέγκο Μαραντόνα δε χρειάζεστε εμένα να σας το πω. Για όλους τους ανθρώπους της γενιάς μου (δεν προλάβαμε τον Πελέ και, ως γνήσιοι …κομπλεξικοί, δυσκολευόμαστε να αναγνωρίσουμε την πιθανή ανωτερότητα του Μέσι, κυρίως μέχρι να την αποδείξει φορώντας τη φανέλα της Εθνικής Αργεντινής), ο Μαραντόνα ήταν ό,τι καλύτερο είδαμε ποτέ, ένας από τους βασικούς λόγους που αγαπήσαμε το ποδόσφαιρο (μαζί ασφαλώς με τον Κώστα Μαλιούφα…).

Το γεγονός δε, ότι συνδύαζε τη σπάνια κλάση με μια έμφυτη ποδοσφαιρική απατεωνιά (κορυφαίο παράδειγμα το ματς με την Αγγλία το 1986) όχι απλώς δεν τον μείωνε στα μάτια μας, αντιθέτως τον ανέβαζε ακόμη περισσότερο: Ένα «Θεό» απόμακρο και επικριτικό τον θαυμάζεις, αλλά τον φοβάσαι κιόλας. Ενώ ένα «Θεό» ανθρώπινο. γεμάτο με χειροπιαστές, οφθαλμοφανείς αδυναμίες τον νιώθεις δικό σου και τον λατρεύεις άνευ όρων και ορίων.

Η λατρεία για τον Ντιεγκίτο, λοιπόν, είχε (και έχει ακόμα) να κάνει και με το ταλέντο του και με τον χαρακτήρα του. Άλλωστε, ποιος μπορεί να πει με βεβαιότητα τι θα ήταν το ένα χωρίς το άλλο; Αν δηλαδή ο Ντιέγκο δεν ήταν αλήτης, θα ήταν και τόσο παιχταράς; Και αν, απ’ την άλλη, ήταν υπόδειγμα επαγγελματία μήπως κατόρθωνε ακόμα περισσότερα στην καριέρα του; Ουδείς γνωρίζει. Και μάλλον δεν έχει και σημασία.

Το πακέτο Μαραντόνα δεν πρόκειται να αλλάξει ποτέ. Ωραία, αφού ξεκαθαρίσαμε τα παραπάνω, αφήστε με ένα λεπτό να σας ξεκαθαρίσω και αυτό: τον Μαραντόνα δεν αντέχω να τον ακούω! Η διαρκής γκρίνια του για το κυνηγητό της ΦΙΦΑ, τα μπινελίκια στον Πελέ, το προφίλ του αδικημένου «επαναστάτη», η κριτική επί παντός του επιστητού και ο επιτηδευμένος εγωισμός του με κουράζουν αφάνταστα.

Κάποιοι τα βρίσκουν χαριτωμένα, κάποιοι αστεία, κάποιοι – λιγότεροι – σοβαρά. Προσωπικά τα βρίσκω αφόρητα. Η πρόσφατη, διασκεδαστική συνέντευξη του στην “Gazzetta dello Sport” απέδειξε εκ νέου ότι το μόνο που του έχει απομείνει πια είναι να περιφέρει την προσωπικότητά του και να προκαλεί, γνωρίζοντας ότι ο κόσμος τον ακούει, όχι επειδή έχει κάτι να πει, μα αποκλειστικά εξαιτίας όσων έκανε στα γήπεδα πριν από είκοσι χρόνια και βάλε.

Και δεν θα με πείραζε ιδιαίτερα, αν μέσα σε όλα αυτά δεν προσπαθούσε να περάσει ως κάτι που ποτέ δεν ήταν: αντιεξουσιαστής! Επειδή τι; Έβριζε και βρίζει τον Μπλάτερ ή -κάποτε- τον Τζορτζ Μπους; Ωραία, τότε είμαστε όλοι αντιεξουσιαστές και δεν το γνωρίζουμε. Λυπάμαι, μα οΜαραντόνα δεν ήταν αντιεξουσιαστής ή επαναστάτης. Ένας πλούσιος, υπερταλαντούχος πρεζάκιας ήταν. Και μας αρκούσε.

Τα υπόλοιπα, όσα φαντάζεται ο ίδιος για τον εαυτό του, δεν τον καθιστούν αντισυμβατικό. Τον καθιστούν, δυστυχώς, γραφικό.Για να το πω πιο απλά, έτσι και τον βάλεις πίσω από ένα παραβάν και του αφαιρέσεις το όνομα, το πρόσωπο και την ιστορία, φοβάμαι ότι ο Μαραντόνα δεν θα διαφέρει και πολύ από τον… Νίκο Αλέφαντο!