Μισογεμάτο και μισοάδειο το ποτήρι
Υπάρχουν, πάντα, δύο δρόμοι να διαβείς. Ή δύο τρόποι να δεις ένα ποτήρι. Μισογεμάτο ή μισοάδειο. Δεν είναι απίθανο το ενδεχόμενο, όπως και αν το παρατηρήσεις, να είσαι σωστός. Κάτι τέτοιο συνέβη με τον Παναθηναϊκό την Τετάρτη.
Μπορούμε να αποθεώσουμε το μέταλλο του, το βάρος της φανέλας του που τρομάζει ακόμα αντιπάλους, την επιτυχία να κερδίσει έναν φιλόδοξο αντίπαλο στην έδρα του σε αγώνα ζωής η θανάτου. Το γεγονός ότι με δύο εντός έδρας ήττες, πέτυχε να μην χάσει κανένα παιχνίδι μακριά από το σπίτι του και πλέον έχει πλεονέκτημα έδρας με την Μακάμπι για να προκριθεί σε ένα ακόμα φάιναλ φορ.
Μπορούμε όμως να δούμε ότι σε ένα παιχνίδι όπου ο Ομπράντοβιτς με τον Ιτούδη το ετοίμασαν πολύ καλά, είδαμε κάποια καινούργια πράγματα, ακόμα και ο Διαμαντίδης θυσιαζόταν για να περιορίσει τον Ντόμερκαντ, ο Σάρας κατάφερε να… μαζέψει τον Γκριρ, παρόλα αυτά η Ούνιξ είχε την τύχη στα χέρια της.
Σε έναν αγώνα όπου η ρωσική ομάδα δεν είχε τον Λιντέι (που εκτέλεσε στον πρώτο αγώνα τους πρωταθλητές), ο Βερεμένκο τραυματίας και φορτωμένος με φάουλ όπως και ο Τζαβάι κατάφερε να το πάει στο ένα σουτ, στην μία επίθεση στον… έναν Καϊμακόγλου.
Για οποιαδήποτε άλλη ομάδα, θα ήταν εκπληκτικό με τέτοια κακή εμφάνιση να περνάει από μία έδρα(όχι ακριβώς καυτή) να έρχεται πρώτη και να αποκτά σαφές πλεονέκτημα για το φάιναλ φορ. Όχι όμως για την καλύτερη ομάδα της Ελλάδας. Όχι για τον πρωταθλητή Ευρώπης Παναθηναϊκό.
Ένα δεύτερο συνεχόμενο πολύ κακό παιχνίδι στην επίθεση, η άμυνα στάθηκε τυχερή διότι ελεύθερα σουτ δεν μπήκαν, ο Πασούτιν ουσιαστικά “πάγωσε” μόνος του για ένα ημίχρονο τον Γκριρ, οι ψηλοί της Ούνιξ έκοβαν βόλτες ακόμα και με τέσσερα φάουλ.
Ο Παναθηναϊκός, για Παναθηναϊκός, ήταν κακός, προβλέψιμος, ακόμα και για έναν νέο τεχνικό, όπως ο Πασούτιν και στηρίχθηκε περισσότερο στην αδυναμία του αντιπάλου να νικήσει.
Το ευχάριστο είναι πως ο Παναθηναϊκός δεν είναι στην πραγματικότητα τόσο κακός. Δεν είναι η περυσινή ομάδα που έλεγες (scripta manent) ότι έχει το δικαίωμα να ελπίζει με την Μπαρτσελόνα, παραμένει ωστόσο καλύτερος και πιο πλήρης από την Ούνιξ και την Μακάμπι.
Έχει πάντως πολλά να διορθώσει ο Ζοτς στις επόμενες ημέρες και βεβαίως πρέπει να ανοίξει το επιθετικό του παιχνίδι. Ο Σάρας έσωσε την κατάσταση, ο Καλάθης όμως μοιάζει να φοβάται να παίξει όπως θέλει. Ο Διαμαντίδης ψάχνει περισσότερο τον Μπατίστ παρά τις δικές του επιθέσεις και ο Σάτο συνήθως παίρνει τα λεγόμενα “σκοτωμένα” σουτ. Οι ψηλοί έχουν μόνο δίλεπτα, τρίλεπτα που σηκώσουν το βάρος με εξαίρεση τον ψυχρό δολοφόνο που λέγεται Κώστας Καϊμακόγλου.
Από τον πρωταθλητή δεν λείπουν οι παίκτες, το πλάνο ή οι ιδέες. Σε αυτό το διάστημα μοιάζει μπερδεμένος λόγω των περιφερειακών του. Τα πάντα άλλωστε στις ομάδες του Ομπράντοβιτς ξεκινούν από τους κοντούς οπότε εκεί θα πρέπει να αναζητηθεί η βελτίωση. Εκεί θα κριθεί το δικαίωμα σε ένα έβδομο αστέρι, μία πορεία προς την Πόλη.
Διαβάστε επίσης:
