Μήτσο… κάτσε

Είναι μεγάλη η νίκη του Παναθηναϊκού στην Πόλη, πιθανώς μία από τις νίκες της χρονιάς. Έτσι όπως παίζουν εδώ και καιρό οι πρωταθλητές Ελλάδας αλλά και με την εξέλιξη του ομίλου το γεγονός, ότι μιλάμε ακόμα για τις πιθανότητες πρόκρισης, καταδεικνύει ότι πρόκειται για θρίαμβο.

Θρίαμβο διότι σώζει την χρονιά μίας ομάδας η οποία περνά από διάφορες στενωπούς και της επιτρέπει να συνεχίσει να ελπίζει. Αυτό είναι το αποτέλεσμα, αυτή είναι η σημασία και βεβαίως δεν θα έπρεπε να συζητάμε για έναν Παναθηναϊκό ο οποίος στηρίζεται σε ένα απίθανο τρίποντο για να γλυτώσει από την πραγματικά μέτρια Εφές. Μόνο που αυτός ο Παναθηναϊκός πριν βάλει το σουτ της σεζόν ο Μασιούλις και ισοφαρίσει είχε πολάβει να χάσει τρία ελεύθερα τρίποντα, να κάνει όλες τις λάθος επιλογές. Σε περίπτωση ήττας, ο τίτλος ήταν έτοιμος: «δεν άλλαξε και πολύ».

Ο Αργύρης Πεδουλάκης είναι σπουδαίος προπονητής και το αποδεικνύει αφήνοντας μία ομάδα με συγκεκριμένες αρχές. Με συλλογιστική και ταυτότητα. Αρέσει δεν αρέσει, υπάρχει. Δεν ξέρουμε αν ο Αλβέρτης θα γίνει μεγάλος προπονητής αν για την ακρίβεια γίνει προπονητής. Δεν μπορεί να συγκριθεί ποτέ με τον προκάτοχό του που δουλεύει 20 χρόνια αλλά και ο προκάτοχός του διέθετε ένα μειονέκτημα που δεν διαθέτει ο νυν κόουτς των πρωταθλητών: δεν ήταν Αλβέρτης.

Ο Αλβέρτης που έκρινε ότι στο κρίσιμο σημείο της παράτασης όφειλε να βγάλει τον αρνητικό Διαμαντίδη προκειμένου να μην παρασύρει και άλλο την ομάδα. Κατάλαβε πως χρειάζεται έστω για δύο λεπτά(παράτασης όμως) να τραβήξει στον πάγκο τον αρχηγό του, να τον ηρεμήσει και να τον επαναφέρει όταν θα χρειαζόταν περισσότερο διαχείριση. Η σημαία του Παναθηναϊκού, δεν έχει κανένα πρόβλημα να κάνει ότι χρειάζεται για να νικήσει η ομάδα του ακόμα κι αν χρειαστεί να παίξει χωρίς τον ηγέτη του. Όταν είσαι ο Αλβέρτης, δεν κοιτάς ονόματα ούτε αν πρόκειται για τον Διαμαντίδη και αυτή μπορεί να εξελιχθεί στην μεγαλύτερη προσφορά της αλλαγής προπονητή.

Μία πολύ κακή περίοδος

Το γράφαμε, παραθέταμε αριθμούς, είναι δύσκολο στο πιο φανατικό κοινό να το αποδεχθεί, αλλά το μεγάλο πρόβλημα του Παναθηναϊκού στο τοπ-16 είναι ο πολύ κακός Διαμαντίδης. Ότι και να κάνει ο Αλβέρτης, είτε πάει η ομάδα πιο γρήγορα, είτε παίξει ο Μπατίστ 13 λεπτά για να βρει ρυθμό, είτε επιστρέψουν άμεσα Γκιστ και Κάρι, αυτός ο Παναθηναϊκός αν δεν βρει ξανά τον 3D. που τουλάχιστον δεν θα είναι αρνητικός(διότι σε τελευταία παιχνίδια είναι)δεν θα κάνει τίποτε.

Οποιαδήποτε βελτίωση, αλλαγή, καινούργια ιδέα δεν πρόκειται να υλοποιηθεί με τον Διαμαντίδη απόντα ή ωσεί παρόντα. Είναι τέτοιο το μέγεθος του συγκεκριμένου παίκτη, τόσο καταλυτική η παρουσία του που είτε βρίσκει τον απλά καλό του εαυτό είτε ο Παναθηναϊκός θα ζει με την ελπίδα ενός σουτ, μίας άμυνας, κάτι που θα του δώσει την ευκαιρία να «κλέψει» ένα αποτέλεσμα. Μπάσκετ κανονικό χωρίς Διαμαντίδη απλά δεν γίνεται, αν όμως υπάρχει ένας άνθρωπος που θα εξαντλήσει κάθε πιθανότητα ίσως και κάθε μέσο για να βρει τον εαυτό του ο αρχηγός, αυτός κάθισε την Παρασκευή για πρώτη φορά στον πάγκο του συλλόγου.

Κάτι από 80ς

Όπως για παράδειγμα, φαίνεται ότι δεν γίνεται να κερδίσει αυτός ο Ολυμπιακός χωρίς τον Σπανούλη. Με την απουσία δε και του Πρίντεζη, θα χάνει πριν καν το τζάμπολ. Αυτό συνέβη στην Βαρκελώνη όπου βεβαίως και υπάρχουν όλες οι δικαιολογίες του κόσμου. Μόνο που οι πρωταθλητές Ευρώπης γνώρισαν την τέταρτη σερί ήττα στο τοπ-16 και σε καμία περίπτωση δεν έδειξαν ότι είναι σε θέση να παρουσιάσουν κάτι διαφορετικό απόντος του Σπανούλη είτε με την Μπάρτσα είτε με την Κούτσα. Χωράει η μοιρολατρία στην καλύτερη ομάδα της Ευρώπης; Όχι. Παίζει δεν παίζει ο Σπανούλης, ο Ολυμπιακός είναι υποχρεωμένος να κερδίζει μέχρι το τέλος του τοπ-16. Η παρουσία στην Βαρκελώνη, και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετική, θύμιζε παλιά παιχνίδια ελληνικών ομάδων στην Ευρώπη, την δεκαετία του ’80 με πραγματικά παλλικαρίσια εμφάνιση, πάθος, αλλά μόλις ο αντίπαλος πατούσε το γκάζι, δεν προλάβαινες ούτε την σκόνη να δεις.

Κούτσα, κούτσα προς την πρόκριση

Δεν θα αλλάξει η ποιότητα των ξένων του Ολυμπιακού παρά το ενθαρρυντικό παιχνίδι του Ντάνστον(δίπλα σε σέντερ και αυτό το σημειώνουμε) ή τους πόντους που έβαλε ο Πετγουέι, διότι είναι δεδομένη. Το μόνο που γίνεται να βελτιωθεί είναι η μείωση του φόβου στα μεγάλα παιχνίδια. Η περιφέρεια των ερυθρολεύκων από αγώνα σε αγώνα γίνεται όλο και πιο αναποτελεσματική και το πρόβλημα δεν είναι τα επτά λεπτά του Κόλινς αλλά τα 25 του Λοτζέσκι που δεν βάζει τα έξι ελεύθερα τρίποντα που είχε ή οι ελάχιστοι πόντοι από τους Μάντζαρη-Σλούκα.

Όλα δείχνουν ότι με την Κούτσα ο Σπανούλης δεν θα ρισκάρει να παίξει και αν συμβεί αυτό θα είναι η τελευταία ευκαιρία των συμπαικτών του να δείξουν ότι τουλάχιστον ο χειρότερος του ομίλου δεν αποτελεί εμπόδιο. Αν αποτελέσει εμπόδιο, δεν θα χρειάζεται συζήτηση διότι οι πρωταθλητές Ευρώπης θα έχουν γίνει…τέως και δικαίως.