Μολών λαβέ…
"Έχουμε σημειώσει το όνομά τους. Περιμένουμε δύο χρόνια τους Έλληνες για να ξαναπαίξουμε. Θέλω να τους συναντήσω. Η αναμονή φτάνει στο τέλος της", δηλώνει ο Καρμέλο Άντονι πολύ ειλικρινώς. Ξέρετε τι λένε. Προσέξτε τι εύχεστε, γιατί μπορεί να σας συμβεί φίλοι μας από τα Στέιτς. Το μεγαλύτερο μετάλλιο για την εθνική μας δεν αποτιμάται σε χρυσό ούτε σε εσωτερικές κορώνες ή πηχυαίους τίτλους.
δεν υπήρχε κανείς το 2006 να μας βάλει μία φωνή. Να μας μιλήσει μέσα στο γήπεδο για να κάνουμε κάτι διαφορετικό. Τώρα όλοι είμαστε δύο χρόνια μεγαλύτεροι. Είμαι έτοιμος να συμβουλέψω την ομάδα αν χρειαστεί. Υπάρχει ο Κόμπε που θα μας μιλήσει στην κρίσιμη στιγμή. Είμαστε πιο έτοιμοι“, παρατηρεί ο Λεμπρόν Τζέιμς
Οι Αμερικανοί σημειώνουν την αναμέτρηση με την Ελλάδα ως τον σημαντικότερο αγώνα πριν το τελικό. Τι κάνει μία σφαλιάρα; Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο και φανταστείτε ότι το 2006 δεν τους δείραμε, παίξαμε ένα τέλειο μπάσκετ. Το μεσημέρι στις 15.00 της Πέμπτης, η εθνική δίνει τον ωραιότερο αγώνα της. Όλοι την έχουν για χαμένη και αυτά μας πάνε πολύ.
Πόσο χαμένοι είμαστε; Καθόλου. Όσο οι Αμερικανοί παρατάσσουν μισές εθνικές ομάδες, τόσο εμείς έχουμε ελπίδες. Όπου μισές, βάλτε καλύτερα κοντές. Σίγουρα σε ταλέντο υπάρχει διαφορά και με την προσθήκη του Κόμπε ακόμα μεγαλύτερη, όμως επειδή θα παίξουμε με ευρωπαϊκούς κανονισμούς (μικρότερο γήπεδο, τρίποντο τα 6,25, επιτρέπεται η καθαρή ζώνη, και το κυριότερο μπορεί να μείνει ένας ψηλός στη ρακέτα ακούνητος και να περιμένει, ε συν και τους διαιτητές οι οποίοι πλην ΝΒΑ, σφυρίζουν χωρίς συγκεκριμένη συλλογιστική παρά ότι τους κατέβει), η διαφορά δεν είναι χαώδης. Θα ήταν αν κατέβαιναν ο Γκαρνέτ, ο Ντάνκαν, ο Σακίλ, ο Κάμπι, ο Στουντεμάιρ, ο Ρέι Άλεν, δηλαδή οι ψηλοί τους και ο καλύτερος σουτέρ τους.
Σε έναν φυσιολογικό κόσμο θα ήμασταν χαμένοι από χέρι, αλλά ποιος είπε ότι οι δικοί μας είναι φυσιολογικοί άνθρωποι; Προσθέστε και τα κολλήματα του αμερικανικού πάγκου, λίγες ζώνες, προσωπικές άμυνες, ελάχιστη χρησιμοποίηση σουτέρ όπως ο Ρεντ, κι έχετε μία εξίσωση ελάχιστων μεν, πιθανοτήτων δε.
Ο Γιαννάκης θα ρίξει στη μάχη τον Σχορτσιανίτη σοβαρά αυτή την φορά, κάτι που σημαίνει ότι θα υπάρξει παιχνίδι στην ρακέτα. Είναι δεδομένο ότι το προπονητικό τιμ δεν θα στηριχθεί στη φιλοσοφία του… να τα βάλουμε όλα. Θα ακολουθήσει σταθερές αξίες, όπως να κτυπήσει τις ΗΠΑ μέσα στο καλάθι όπου πλην Χάουαρντ δεν υπάρχει ψυχή.
Για να νικήσουμε θα πρέπει να τα βάλουμε όλα, δηλαδή, μία ευστοχία όπως με την Γερμανία κυρίως δε ένα ανοικτό ρυθμό με ψηλό σκορ. Δεν φαίνεται να μπορούμε να σταματήσουμε τους αντιπάλους μας στους 70 πόντους. Να τρέξουμε και όπου βγει.
Θα περάσουμε ωραία και ποιος ξέρει ίσως να αναπτύξουμε πελατειακή σχέση με τους καλύτερους του πλανήτη. Δύσκολο, πολύ πολύ πολύ πολύ δύσκολο, αλλά όπως λέει και ο Σιζέφσκι: ” κάναμε μεγάλη προσπάθεια να κρατήσουμε τα παιδιά μακριά από τον αγώνα με την Ελλάδα. Οι παίκτες περιμένουν τον συγκεκριμένο αγώνα πολύ καιρό και αυτή ίσως να είναι μία μεγάλη παγίδα. Ελπίζω ότι είμαστε πιο έτοιμοι τόσο εγώ όσο και τα παιδιά διότι οι Έλληνες θα είναι σίγουρα πιο έτοιμοι. Και αυτό τους κάνει επικίνδυνους“.
Κοινώς. Κύριοι αν μπορείτε ελάτε. Εμείς εκεί θα είμαστε.
